rozwój świadomości przez przypadek

Hallo, tu Wiosna....

2012-03-02T16:29:00.000+01:00

Lubię położyć się na trawie wśród kwiatów, gdy z daleka dobiega dźwięk fletu, gdy po rozpostartym nade mną niebie płyną białe, wiosenne chmury.

Ludwig Uhland

Jak pięknie na dworze, świeci słońce, a niekiedy temperatury są iście wiosenne, mimo, iż nadal trwa kalendarzowa zima. Do uczynienia tego wpisu skłoniła mnie pukająca wiosna pod postacią Kathi. Bardzo miły komentarz, pobudzający i energrtyzujący. Dzięki, Kathi, za wiosenne przebudzenie.

Czas leci, a ja robię się coraz strasza, w marcu skończę 42 lata.Mentalnie utknęłam chyba na 40-stce, ponieważ automatycznie odpowiadam, że mam własnie tyle. Heh, te kobiety i ich wiek. A powinny czuć się jak wino, im strasze tym lepsze i cenniejsze ... oczywiście dla koneserów, a nie gawiedzi i pospólstwa. :)

Jak to wspaniale, że jutro weekend. Doceniłam go powrotnie, gdy zaczęłam ponownie pracować i wstaję codziennie o masakrycznej godzinie 5.00. Jutro się wyśpię i wypocznę. Nie wiem co więcej napisać, może się rozkręcęz czasem i już nie opuszczę tego bloga na dłużej jak to uczyniłam ostatnio.

Dzień dobry, jestem z kobry...

2012-02-04T19:35:00.000+01:00

Nie ma drugiego człowieka takiego jak ty. Jesteś jedyny w swoim rodzaju i wyjątkowy, całkowicie oryginalny i niepowtarzalny. Nie wierzysz w to, ale naprawdę nie ma
żadnego drugiego takiego jak ty. I żaden człowiek, którego kochasz, nie będzie już zwyczajnym człowiekiem. Jakaś osobliwa siła przyciągania promieniuje z niego. I ty zmieniasz się pod jego wpływem. Jemu możesz nawet powiedzieć: "Dla mnie nie musisz być nieomylny, bez błędów ani doskonały, bo: Ja przecież Ciebie lubię!"

— Phil Bosmans

2012-01-20T17:07:00.002+01:00

Od dziś będę tu: http://lekcjecodziennosci.blox.pl/

Dawno, żech nie pisała....

2012-01-18T22:09:00.000+01:00

Nie wiem dlaczego, ale ostatnio poczułam jak gdyby pewną niechęć do prowadzenia bloga. Może zbyt długo było to moją jedyną pasją. Potem czułam, że to jakiś mój obowiązek, a nie potrzeba serca. Chyba musiałam sobie zrobić małą przerwę.
Psychicznie czuję się nawet dość dobrze, zdrowie fizyczne też jakoś nie szwankuje. Chyba z miesiąc już "nie pracuję". Najpierw Maks przyniósł ospę z przedszkola, potem zachorowała na nią Patrycja. Szwagier z siostrą na zmianę kombinowali w robocie, żeby brać wolne w celu opieki nad dziećmi i tak jakoś zleciało. Ale nie narzekam, potrzebne mi było takie leniuchowanie.
Mam nowe zajęcie, gram w "ogłupiające" gierki na fejsie i sprawia mi to olbrzymią radochę, dużo też czytam, codziennie staram się wyjść hdzieś z domu, żeby nie zamienić się w słup soli z nudów. Jest nieźle. Bradzo dużo energii daje mi także psychoterapia. Niezmiernie polubiłam E. i czuję się wręcz jakby terapeutka była moją przyjaciółką. Trochę zdystansowałam się do swoich problemów. Coraz częściej łapię się na tym, że tak jakby staję z boku i obserwuję swój tok myslowy z pozycji innej osoby. Niezmiernie mi to pomaga. Wiem już, że moje odczucia i problemy nie są jakieś dziwne, że wiele osób boryka się z podobnymi emocjami i deficytami.
Moi rodzice zaczynają poważnie chorować. Ogromnie mnie to martwi, bardzo boję się samotności, oni dają mi poczucie, ze ktoś bliski i życzliwy mi istnieje na świecie. Ale koleje losu człowieka takie jak starość, a potem odejście z tego świata są normalne i nieuniknione.
Mama ma poważną cukrzycę i neuropatię stóp. To schorzenie może zakończyć się wieloma strasznymi konsekwencjami, z ucięciem nogi włącznie. Byłam z mamą prywatnie u diabetologa i walczymy z chorobą. Tata ma jakieś szumy uszne i także biegam z nim po lekarzach. Niestety to kosztuje, na szczęście stać mnie na korzystanie z prywatnych porad, bo publiczna służba zdrowia, jak wszem i wobec wiadomo, jest pod psem. Nie uwłaczając psom...
Chyba pogodziłam się już, że nie stworzę już związku z mężczyzną. Nawet, po prawie pięciu latach singlowania, nie wyobrażam sobie chyba nawet jak to jest być w parze.
Sadzę, że w życiu nie szczęście jest najważniejsze, bo tak naprwdę chyba nikt nie wie co to dokładnie znaczy. Moim niedoścignionym ideałem jest obecnie pogoda ducha i akceptacja samej siebie oraz swego życia.

Nic dwa razy

Nic dwa razy się nie zdarza
i nie zdarzy. Z tej przyczyny
zrodziliśmy się bez wprawy
i pomrzemy bez rutyny.

Choćbyśmy uczniami byli
najtępszymi w szkole świata,
nie będziemy repetować
żadnej ziny ani lata.
Żaden dzień się nie powtórzy,
nie ma dwóch, podobnych nocy,
dwóch tych samych pocałunków;
dwóch jednakich spojrzeń w oczy.
Wczoraj, kiedy twoje imię
ktoś wymówił przy mnie głośno,
tak mi było, jakby róża
przez otwarte wpadła okno.
Dziś, kiedy jesteśmy razem,
odwróciłam twarz ku ścianie.
Róża? Jak wygląda róża?
Czy to kwiat? A może kamień?
Czemu ty się, zła godzino,
z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś – a więc musisz minąć.
Miniesz – a więc to jest piękne.
Uśmiechnięci, wpółobjęci
spróbujemy szukać zgody,
choć różnimy się od siebie
jak dwie krople czystej wody.

W. Szymborska

1...

2012-01-09T22:14:00.000+01:00

Zależy mi na innych ludziach, tylko nie potrafię niekiedy ocenić kto przyjacielem, a kto wrogiem. Poza tym mam silne zaburzenia pamięci i nie pojmuję, dlaczego nagle inni przestają się do mnie odzywać.

— Barbara Rosiek

Rozkoszuję się wolnością: emocjonalną i faktyczną... Burzliwe uczucia towarzyszące mi nie tak dawno, poszły inną drogą. Mogę siedzieć po świt, a po świcie kłaść się spać... Mogę robić, co tylko zechcę... Jestem wolna... Ale czasem nadmiar wolności także doskwiera... Tak naprawdę, nie umiem jeszcze korzystać z wolności... Sama się przywiązuję, kiedy inni starają się wypchnąć mnie z celi więziennej... A ja wchodzę do niej spowrotem, przez zakratowane okienko... Widać nie dojrzałam do prawdziwej wolności... Mała dziewczynka w 40leniej kobicie, heh...

Przegląd niedalekiej przeszłości.

2012-01-08T19:41:00.000+01:00

Niech przeszłość zostanie przeszłością.

— Stephen King

Na wtępie, serdecznie podziękuję: wszystkim, którzy w trudnym dla mnie czasie znależli słowa otuchy. Obecnie wiem już
na czym tak naprawdę stoję - zdrowotnie. Po dosłownych korowodach z lekarzami i badaniami, okazało się, że operacja czyli wycięcie guza oczodołu byłoby dla mnie bardzo niekorzystne. Tym razem torbiel umiejscowiła się tak głęboko, że niej jest widoczna gołym okiem. Trudny zabieg mógłby spowodować całkowicie opadnięcie powieki i konieczność operacji plastycznej, a być może i inne mniej przewidywalne konsekwencje zdrowotne dla mego organizmu. Pan doktor bardzo mądrze mnie przekonał do takiego rozwiązania problemu. Mam pozostawać pod kontrolą okulistyki przy Akademii Medycznej, a torbiel sobie ma zostać w głowie. Heh...

Naród wybrany...

2012-01-01T20:12:00.000+01:00

Nie znam w państwie gorszej zarazy od Żydów z powodu ich oszustwa przewrotności, lichwy i wyzysku. Wprowadzają ludzi w nędze i wykonują wszelkie podłości, którymi by się inni uczciwi brzydzili.

Maria Teresa

Istniejący w judaizmie i większości wyznań chrześcijańskich pogląd o szczególnym związku Żydów z Bogiem, który jest niezmienny i przekazany w Starym i Nowym Testamencie. Według tego poglądu wybranie narodu izraelskiego jest rezultatem niezbadanej woli Boga, a nie szczególnych zasług tego narodu. Wszystkie nieszczęścia jakie spotykają Żydów są karą za zawiedzenie boskich oczekiwań - Izraelici nie grzeszyli bardziej, ale jako naród wybrany są surowiej karani. To dziwne, ale jestem gotowa przyjąć powyższe stwierdzenie za słuszne. Czytam teraz wiele książek o Holokauście i spowodowało to moje zainteresowanie ogromem nienawiści innych narodowości (w tym na, Polaków) do Żydów
Geneza antysemityzmu i jego najwcześniejsze przejawy są przedmiotem sporów. Przesądy antysemickie mają swój początek w Egipcie; oprócz motywów ekonomicznych i obyczajowych dużą rolę odgrywało odrzucenie żydowskiego monoteizmu oraz zakaz "bałwochwalstwa", czyli kultu bogów pogańskich. W jednym z najdawniejszych pism antysemickich egipski kapłan Manethon przedstawia Izraelitów jako potomków wypędzonych z Egiptu trędowatych. Podobną niechęć budzili Żydzi w Grekach, którzy uważali ich za barbarzyńców nie poddających się z powodu zasad religijnych hellenizacji. Najjaskrawszym przejawem uprzedzeń były rozruchy w Aleksandrii w r. 38 n.e., w wyniku których zginęły tysiące Żydów. Walka o odzyskanie niepodległości nasiliła konflikty między Żydami i Rzymianami. Najbardziej wrogi judaizmowi cesarz Hadrian zakazał obrzezania. Po powstaniu Bar-Kochby nakazał wypędzenie i zakazał wstępu Żydom do Jerozolimy, a ziemiom żydowskim nadał nową nazwę: Palestyna. Konflikt między uczniami Jezusa i faryzeuszami wkrótce doprowadził do wzajemnych oskarżeń i wrogości. Znalazły one odzwierciedlenie w Nowym Testamencie i pismach wczesnochrześcijańskich. Pierwsze oskarżenie Żydów o bogobójstwo – spowodowanie śmierci Chrystusa – zostało wyrażone przez Melito, biskupa Sardes w 167 roku. Legalizacja chrześcijaństwa przez cesarza Konstantego i ustanowienie go religią państwową przez cesarza Teodozjusza spowodowało, że stosunek chrześcijan do judaizmu stopniowo stawał się stosunkiem państwa do Żydów. W Syrii w 415 w wyniku oskarżeń o mord rytualny fala rozruchów doprowadziła do spalenia lub konfiskaty wielu synagog, konfiskaty majątków Żydów oraz przymusowej konwersji na chrześcijaństwo pod groźbą wypędzenia.
Aż do XI w. w Europie Zachodniej obie wspólnoty żyły obok siebie bezkonfliktowo. Następowała umiarkowana obustronna asymilacja kulturowa i językowa. Kościelni dostojnicy protestowali przeciwko uczestnictwu chrześcijan w żydowskich świętach oraz Żydów w czasie mszy. Żydzi przejmowali chrześcijańskie imiona, a chrześcijańscy uczeni pobierali nauki u żydowskich mistrzów.
Nasilenie prześladowań Żydów wiązało się z wyprawami krzyżowymi. Był to masowy ruch religijny wykluczający współpracę pomiędzy chrześcijanami a Żydami, którzy znaleźli się w sytuacji wroga obwinianego o śmierć Chrystusa. Podniecenie tłumów podczas pierwszej krucjaty w 1096 doprowadziło do śmierci tysięcy Żydów i zagłady licznych społeczności żydowskich, zwłaszcza w miastach nadreńskich. Także szturm krzyżowców na Jerozolimę w 1099 zakończył się spaleniem żywcem zamkniętych w synagogach Żydów. Później pogromy żydowskie wybuchały cyklicznie. Również w połowie XII wieku pojawiły się oskarżenia o rytualne spożywanie krwi chrześcijańskich dzieci. Wielu Żydów skazano na śmierć, obwiniając ich o morderstwa zaginionych dzieci, których ciała miały służyć do rzekomych obrzędów. W 1247 w Beelitz (Brandenburgia) spalono z tego powodu całą społeczność żydowską. Efektem i symbolem uprzedzeń były przepisy ściśle separujące Żydów i chrześcijan oraz nakazujące Żydom noszenie odmiennych strojów lub oznaczeń, np. żółtych łat na strojach, spiczastych czapek etc. Nakaz noszenia wyróżniających ubiorów wprowadził w chrześcijaństwie zachodnim Sobór laterański IV w 1215. Żydom często zezwalano mieszkać tylko w wybranej dzielnicy miasta (getto – od nazwy dzielnicy w Wenecji); niektórym miastom wydawano przywileje o nietolerowaniu Żydów. Zakazywano im także kupowania ziemi i wyznaczano profesje, jakimi mogli się zajmować. Żydzi byli często wynajmowani jako poborcy podatków i pośrednicy między dziedzicem a ludnością wiejską, egzekwującymi powinności feudalne. Takie zajęcia sprzyjały budowie stereotypowego, zdemonizowanego obrazu Żyda w świadomości i kulturze ludowej.
Tolerancja średniowiecznych władców wobec Żydów była związana przede wszystkim z ich rolą w życiu gospodarczym. W czasach obowiązywania kościelnego zakazu pożyczania pieniędzy na procent (lichwy) – który nie obowiązywał Żydów – kupcy żydowscy pełnili rolę bankierów, co było przyczyną zarówno tolerowania Żydów, jak i niechęci do nich. Zadłużenie chrześcijańskich książąt oraz kupców było stałym źródłem napięć i często przyczyniało się do wypędzania Żydów. Wypędzanie wiązało się z całkowitą konfiskatą ich mienia przez władcę i często było sposobem wybrnięcia z problemów finansowych. Żydów nierzadko oskarżano o trudnienie się magią i paktowanie z diabłem, a także o powodowanie epidemii poprzez zatrucie studni, dokonane z nienawiści do chrześcijan. W efekcie epidemie często prowadziły do pogromów żydowskich. Wraz z wybuchem epidemii dżumy, która zdziesiątkowała ludność Europy w latach 1348–1349, rozpoczęły się masowe mordy społeczności żydowskiej, oskarżanej o wywołanie pandemii m.in. poprzez zatrucie studzien. Dzięki zastosowaniu tortur, wymuszano od Żydów przyznanie się do winy, co skutkowało m.in. spaleniem 900 Żydów żywcem w Strasburgu 14 lutego 1349. W 1434 sobór w Bazylei zakazał chrześcijanom jakichkolwiek regularnych kontaktów z Żydami, nie wolno im było leczyć się u żydowskich lekarzy, korzystać z żydowskiej służby i mieszkania w tych samych domach. Żydom zabroniono wznoszenia nowych synagog, zmiany miejsca pobytu bez zezwolenia, sprawowania funkcji publicznych i pożyczania na procent.
Fala konwersji, która następowała w wyniku prześladowań, często była motywowana chęcią zachowania życia i majątku. Szczególnie aktywnie tropiła "krypto-judaizm" inkwizycja hiszpańska, która prowadziła rejestry konwertytów i ich potomków i chętnie wszczynała procesy na podstawie donosów dotyczących np. podejrzanego unikania wieprzowiny.
Katolicki, protestancki a także prawosławny antyjudaizm często w XIX i XX wieku usprawiedliwiał postawy antysemickie i był podłożem antysemityzmu politycznego we Francji, w Austrii, w Rosji, w Polsce). Niemieccy duchowni, zarówno protestanccy jak i katoliccy, dystansując się od rasistowskiego antysemityzmu nazistów, nie wystąpili publicznie w obronie Żydów w okresie holocaustu.
Obecnie antyjudaizm w teologii i tolerowanie antysemityzmu są przez przeważającą większość kościołów chrześcijańskich uważane za niezgodne z duchem chrześcijaństwa.Przeciwko objawom antysemityzmu wypowiedział się papież Jan Paweł II w swoim przemówieniu w Synagodze Większej w Rzymie w dniu 13 kwietnia 1986.
W 1905 w Imperium Rosyjskim carska ochrana spreparowała broszurę Protokoły Mędrców Syjonu, opisującą rzekome korzyści dla narodu żydowskiego z inspirowania wojen, rewolucji i ruchów wywrotowych, propagowania takich idei jak darwinizm, marksizm, liberalizm, socjalizm, ateizm, prawa człowieka i powszechne prawa wyborcze, a także demoralizacji krzewionej przez kontrolowaną rzekomo przez Żydów prasę. Broszura ta, która początkowo miała na celu dyskredytowanie zagrażających caratowi ówczesnych ruchów politycznych i społecznych, stała się wkrótce biblią paranoicznej odmiany antysemityzmu, dopatrującej się we wszystkich działaniach wymierzonych w porządek społeczny wpływu Żydów, którzy posiadają rzekomo ukryte centrum polityczne, zmierzające do panowania nad światem za pomocą różnych makiawelicznych działań.
Antysemityzm osiągnął apogeum w latach 30., w niemieckiej III Rzeszy, gdzie był jądrem oficjalnej ideologii państwowej. Wprowadzono tam stopniowo serię ustaw ograniczających udział Żydów niemieckich w życiu gospodarczym i politycznym. Po 1939 rozpoczęto działania w celu wymordowania wszystkich Żydów w Niemczech i na terytoriach Europy kontrolowanych przez III Rzeszę. Na przełomie 1941 i 1942 w czasie konferencji w Wannsee zapadła decyzja o ostatecznym rozwiązaniu kwestii żydowskiej. Masowy mord około 6 milionówŻydów europejskich znany jest w historii jako Holokaust.
Hasła o charakterze antysemickim pojawiają się w publikacjach Marksa, który – choć sam był pochodzenia żydowskiego – postrzegał Żydów jako przedstawicieli klasy wyzyskującej. Później wątki antysemickie pojawiają się wielokrotnie w polityce państw nawiązujących do ideologii komunistycznej. Pierwsze akcenty antysemickie pojawiły się w ZSRR wraz z narastaniem konfliktu Trockiego ze Stalinem, podczas którego podkreślano fakt że ten pierwszy jest pochodzenia żydowskiego. W pewnym momencie propaganda stalinowska operowała wprost skojarzeniami "Żyd to trockista, trockista to Żyd".
Później pochodzenie żydowskie było w ZSRR wielokrotnie wykorzystywane do budowanie teorii spiskowych, wraz z wyliczaniem "typowo żydowskich nazwisk" lub nazwisk słowiańskich, które spiskowcy rzekomo przybrali jako pseudonimy dla ukrycia nazwisk żydowskich . W czasie wojny (1941–1945) działania antysemickie zostały wstrzymane, Józef Stalin stworzył nawet Żydowski Komitet Antyfaszystowski, który zajmował się propagowaniem pozytywnego obrazu ZSRR na Zachodzie, zwłaszcza w Stanach. Ale już w 1948 roku członkowie zostali aresztowani a w 1952 rozstrzelani pod zarzutem "kosmopolityzmu", który zastąpił zarzut "trockizmu". Prasa radziecka piętnowała intelektualistów pochodzenia żydowskiego, podając ich oryginalne nazwiska w nawiasach. Antysemickie akcenty (prześladowanie i mordowanie Żydów) w polityce ZSRR pojawiały się później wielokrotnie – np. w procesie lekarzy przed śmiercią Stalina.

Po ujawnieniu zbrodni hitlerowców na Żydach modny przed wojną w wielu kręgach otwarty antysemityzm przestał być społecznie akceptowany w krajach zachodnich. Niemniej treści antysemickie bywały rozprzestrzeniane pod płaszczykiem antysyjonizmu. Krytyka Izraela jako państwa żydowskiego nie jest tożsama z antysemityzmem, w najnowszej historii dochodziło jednak nieraz do wykorzystywania jej w celu dyskredytacji ogółu Żydów na świecie. Na przykład w Polsce Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, z poparciem przynajmniej pewnej części społeczeństwa, przeprowadziła w marcu 1968 ekspulsję polskich Żydów. Antysemityzm stracił też na popularności w innych częściach świata, choć nie zanikł całkowicie.
Nowym źródłem antysemityzmu po 1945 stało się powstanie Izraela i konflikt izraelsko-palestyński. Antysemityzm jest otwarcie popierany w wielu krajach arabskich i muzułmańskich.15 czerwca 2006 roku Parlament Europejski przyjął rezolucję, stwierdzającą, że Polska jest krajem zmierzającym do faszyzacji życia publicznego, oraz zarzucającą Polsce wzrost nietolerancji powodowanej antysemityzmem oraz rasizmem, ksenofobią, i homofobią. Kontrowersje w łonie Parlamentu Europejskiego wzbudziła książka "Wojna cywilizacji w Europie", europosła Macieja Giertycha z LPR. Izraelskie MSZ uznało broszurę za rasistowską i antysemicką.
W 2011 Fundacja Wiedza Lokalna (której celem jest monitorowanie treści publikowanych przez internautów) przeprowadziła badanie forów internetowych działających przy portalach onet.pl, wp.pl i gazeta.pl pod kątem nasycenia postów słownictwem wyrażającym negatywne emocje. Wyniki wykazały, że najbardziej narażoną na słowne ataki internautów społecznością jest mniejszość żydowska.

Nie jest dobrze...

2011-12-31T14:06:00.001+01:00

Dla mnie to nic. Nowe millenium, nowy wiek czy nowy rok. Dla mnie to jeszcze kolejny dzień, kolejna noc. Słońce, księżyc, gwiazdy pozostaną te same.

— Dalajlama

Dla mnie nie zacznie się fajnie i z nadzieją. Odebrałam wczoraj wynik rezonansu i mam ... guza w oczodole. Czuję się okropnie... Nie mam chcęci do niczego... Zaplanowałam sobie już śmierć i trochę mniej się boję. Najgorzej nie chcę iść do hospicjum i mam obawy co do dalszego losu psów, bo ludzie jakoś sobie beze mnie poradzą...

Z ostatnią kartką kalendarza zerwij wszystkie złe nastroje, zapomnij o wszystkich nieudanych dniach, przekreśl niewarte w pamięci chwile i wejdź w Nowy Rok jak w nowej szacie wchodzi się na najwspanialszy bal świata. Szampańskiej zabawy Sylwestrowej i szczęśliwego Nowego 2012 Roku !!! Pozdrawiam serdecznie

Bracia mniejsi.

2011-12-25T22:08:00.000+01:00

Artur Schopenhauer

Kto jest okrutny w stosunku do zwierząt, ten nie może być dobrym człowiekiem

Święty Franciszek z Asyżu nazywał zwierzęta "naszymi braćmi mniejszymi". Ale dusza? Czy mają ją zwierzęta? Co tam dusza, są tacy, którzy twierdzą, że zwierzęta mają kontakt ze światem pozazmysłowym. Słowo zwierzę pochodzi z łaciny i oznacza żywe stworzenie, a dosłownie: wszystko, co żyje. Animalis to nic innego jak mający oddech, zaś anima to oddech, powietrze. I byłoby to zasadniczym argumentem w polemice z tymi, którzy odrzucają egzystencję zwierzęcej duszy. Ale nie jest to moim celem. Chodzi mi głownie o to, iż niektórzy uważają, że zwierzęta nie odczuwają bólu albo rozpaczy czy też strachu, że można z nimi robić dosłownie wszystko, bo to tylko zwierzę. Przeraża mnie to, a nawet zauważyłam, że paradoksalnie bardziej obchodzi mnie los zwierząt, niż ludzi. Zwierzęta są najpiękniejszym prezentem, jaki ludzie dostali od Stwórcy. Bo kiedy patrzymy w oczy np. psa, widzimy w nich jego duszę. Ja przynajmniej widzę.
Ostatnio w UWADZE TVN jest prowadzona super akcja medialna, która ma za zadanie uświadamianie społeczeństwa, że "Zwierzęta są jak ludzie. Czują!" Zwałszcza przeraził mnie materiał o schronisku w Korabiewicach. Ponad 500 zwierząt oczekuje na pomoc w byłym schronisku dla zwierząt w Korabiewicach. W ostatnich dniach Magdalenie Sz., która kiedyś prowadziła to schronisko jak i kilku jej pracownikom policja postawiła zarzuty znęcania się nad zwierzętami. Psy są poranione, chore i zagłodzone. Stoją w boksach bez dostępu do wody i nie mają co jeść. W ostatnich kilku tygodniach Pogotowie dla Zwierząt i Fundacja Viva odebrało kilkadziesiąt zwierząt z byłego schroniska. Zwierzęta jednak w tym miejscu nadal umierają. Wolontariusze obu organizacji odkryli nie tylko wychudzone martwe zwierzęta ale także masowe groby zwierząt.

O nieprawidłowościach w schronisku w Korabiewicach głośno stało się na początku 2011 roku, gdy za pośrednictwem programu „Prosto z Polski” cała Polska dowiedziała się o okrutnym traktowaniu zwierząt w Schronisku w Korabiewicach. W tajemniczych okolicznościach zaginęło tam kilkaset zwierząt. Inne znajdowano chore, zagłodzone lub martwe. Niestety władze gminy, Powiatowy Inspektorat Weterynarii i miejscowi policjanci nie chcieli widzieć tych nieprawidłowości. Informacje o nieprawidłowościach w schronisku pojawiły się wiele lat temu. Kierowniczka przytuliska - Magdalena Sz. nie zapewnia opieki psom, kotom, koniom, niedźwiedziom które zbiera mimo braku możliwości zapewnienia im właściwych warunków bytowania. Odmawiała i nadal odmawia adopcji zwierząt, doprowadzała do ich rozmnażania, zagryzień, zamarzania czy śmierci na skutek zaniechania leczenia. Z tego co mi jest wiadomo, problem tego schroniska, mimo medialności i ciągłego nagłaśniania tematu, nadal nie został rozwiązany.
Jak rzekł Bernard Shaw: "Im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta." Gotowam się pod tym podpisać, gdy zobaczyłam dziś filmik o "nieludzkim" traktowaniu przed śmiercią karpii. Od razu skojarzyło mi się wywożenie Żydów w bydlęcych wagonach do obozów zagłady. Czy człowiek ewoluuje moralnie i etycznie? Mam nadzieję, że tak...

Czy wierzysz w świętego mikołaja?

2011-12-23T20:37:00.000+01:00

Najważniejsze jest, by gdzieś istniało to, czym się żyło: i zwyczaje, i święta rodzinne. I dom pełen wspomnień. Najważniejsze jest, by żyć dla powrotu.

— Antoine de Saint-Exupéry

„Generalnie skrypt bazuje na dziecięcej teorii mówiącej o tym, że gdzieś istnieje sobie jakiś Święty Mikołaj, który przyniesie danej osobie prezent mający uwieńczyć jej życie. Ludzie na przyjście Świętego Mikołaja czekają przez różne okresy czasu – niektórzy 10 lat, inni -20, a jeszcze inni 60 lat zanim nie wpadną w rozpacz z powodu nieobecności Świętego Mikołaja”(Eric Berne).

Pierwowzorem postaci Świętego Mikołaja był biskup ubogiej i zaniedbanej diecezji Miry. Choć o jego życiu wiadomo niewiele, stał się on jednym z najpopularniejszych chrześcijańskich świętych na Wschodzie. Pozostał znany jako „cudotwórca”oraz patron kancelistów parafialnych, uczonych, lombardzistów, żeglarzy, małych chłopców, piekarzy, złodziei, podróżnych, dziewic pragnących wyjść za mąż, obrońcą dobytku przed wilkami i ogniem. Jedna z legend głosi, że w czasie klęski głodu biskup mieszkał u pewnego oberżysty, który nie mając mięsa, zamordował trzech chłopców. Pokrajał ich ciała i posolił zamierzając nakarmić nimi gości. Biskup wstrząśnięty tym uczynkiem, przywrócił chłopców do życia.

Inna historia związana z biskupem dotyczy pewnego człowieka, który popadł w nędzę i postanowił sprzedać swoje trzy córki do domu publicznego. Gdy biskup dowiedział się o tym, nocą wrzucił przez komin trzy sakiewki z pieniędzmi. Wpadły one do trzewików i pończoch, które owe córki umieściły przy kominku do osuszenia. Stąd podobno w krajach, w których powszechnie były używane kominki powstał zwyczaj wystawiania przy nich butów i skarpet. Tam, gdzie kominków nie było powstał zwyczaj wkładania dzieciom prezentów pod poduszkę.

Mimo wielu zalet opisywanych w legendach i opowieściach, kościół katolicki w 1969 roku oficjalnie zdjął biskupa ze spisu świętych, nie mogąc go uznać za postać autentyczną. Zezwolił jednak na kontynuowanie kultów lokalnych. W wielu krajach pozostał po nim symbol Świętego Mikołaja przynoszącego podarunki, które mają spełniać nasze najskrytsze marzenia. Jednocześnie, poprzez podarunki od Świętego Mikołaja, co roku bilansują się nasze „dobre” i „złe” uczynki .

Eric Berne, twórca Analizy Transakcyjnej, twierdzi, że „większość ludzi spędza całe życie w oczekiwaniu na Świętego Mikołaja lub któregoś z jego członków rodziny”. Każdy z dorosłych wierzy w swoje własne wersje Świętego Mikołaja, na których buduje swoją opowieść życia, swój scenariusz tego, jak ma wyglądać jego życie. Wiara w Świętego Mikołaja w naszym dorosłym życiu jest oparta na iluzjach „gdyby tylko” i „któregoś dnia”. Cały aparat iluzji działa jak system magiczny obiecujący nagrodę, dobrą wypłatę, skarb i spełnienie. Iluzje pociągają bardziej niż rzeczywistość, powodują porzucanie tego, co jest na rzecz tego, co mogłoby być, choć jest najmniej prawdopodobne. Na rzecz spełnienia iluzji potrafimy długo trwać w oczekiwaniu, w bólu, w toksyczności – bo za każdym oczekiwaniem stoi obietnica lepszego jutra i magicznej siły spełnienia.

Istnieją iluzje uniwersalne typu „jestem nieśmiertelny”, „jestem wszechmocny”, „nikt nie może mi się oprzeć”. Te iluzje w życiu dorosłym realizują się poprzez „wiedzenie lepiej”– czyli ciąg zachowań związanych z wiedzeniem co kto myśli, co czuje, co jest dla kogo dobre, kto w jakim kierunku pójść powinien, co jest prawdą a co nią nie jest.

Iluzje realizują się także poprzez ciąg zachowań typu „tylko ja”, czyli „tylko ja wiem, czego on potrzebuje”, „tylko ja mogę im to powiedzieć”, „tylko ode mnie mogą to przyjąć”, „tylko ja im zostałam”, kto jak nie ja wiem na czym to polega”, „kto jak nie ja może im pomóc”.

W nasze dorosłe życie przenosimy iluzje związane z rodzicielskimi przekazami typu „postępuj właściwie, a nic ci się nie stanie”, „rób, jak ci każę, a wszystko będzie dobrze”, „jeśli tylko się postarasz, to będę ciebie kochać”. Każdy z tych nakazów wiąże nas obietnicą spełnienia, ochrony, miłości i wprowadza nakaz porzucania własnych odczuć i decyzji na rzecz nieokreślonych, posiadających magiczną moc oczekiwań innych.

Moc iluzji tkwi w tym, że często działają na nas silniej niż realne bodźce. Im silniej są one związane z naszymi dziecięcymi doświadczeniami, z przekazami od ważnych postaci rodzicielskich tym bardziej działa nasz wewnętrzny nakaz ich wypełniania. Każde nasze poczucie , że „jeśli tylko się postaram, to może będę lepszy, bardziej kochany, zgrabniejszy, bardziej lubiany, mądrzejszy…” wzmacnia mechanizm nieakceptowania siebie i oddala nas od naszych autentycznych pragnień. Każda myśl, że „któregoś dnia… będzie lepiej, on przestanie pić, dziecko zrozumie mnie, wreszcie odpocznę, znowu będziemy szczęśliwą rodziną, skończą się kłopoty, stanę na własnych nogach” oddala nas od podejmowania decyzji, wkraczania na drogę zmian, weryfikowania swoich postaw.

Wiara w Świętego Mikołaja jest jak przystanek w życiu, na którym tkwimy latami wierząc, że już właśnie zaraz pojawi się ten, który da wypłatę za wszystkie lata czekania.

Póki jesteśmy dziećmi wiara w Świętego Mikołaja dodaje ekscytacji, buduje tajemniczy wymiar życia, cieszy. Jest ona spójna z magicznym typem myślenia dzieci i stanowi punkt przejściowy pomiędzy dziecięcą Arkadią a światem realnych wyzwań, zobowiązań i doświadczeń.

Trwanie w tej wierze w życiu dorosłym zamyka możliwość rozwoju oraz wpływania na własne życie. Konfrontacja z tym, że Święty Mikołaj nie istnieje może być dla wielu ludzi bolesna i szokująca. Pozbycie się iluzji grozi brakiem punktu odniesienia, poczuciem pustki, braku. Nie chodzi więc o pozbywanie się iluzji, lecz o ich zamienianie na realny obraz siebie i otaczającego świata. O weryfikację i konfrontację niesionych z przeszłości nakazów, o wsłuchiwanie się w siebie i w innych, o zawieszanie silnych przekonań na rzecz pytań, eksploracji sytuacji, w których jesteśmy zanurzeni. Im mniej w naszym życiu iluzji, tym więcej autonomii. Przerwanie iluzji o Świętym Mikołaju jest możliwe w każdym momencie naszego życia. Nie wystarczy jedynie wgląd w stare wzorce funkcjonowania, lecz ważna jest aktywność w kierunku zmiany tych wzorców na nowe sposoby zachowywania się, myślenia i odczuwania.

Idą, idą Święta...

2011-12-22T11:17:00.000+01:00

ks. Jan Twardowski
Dawna wigilia

Przyszła mi na wigilię zziębnięta głuchociemna
z gwiazdą jak z jasną twarzą - wigilia przedwojenna
z domem co został jeszcze na cienkiej fotografii
z sercem co nigdy umrzeć porządnie nie potrafi

z niemądrym bardzo piórem skrobiącym w kałamarzu
z przedpotopowym świętym z Piłsudskim w kalendarzu
z mamusią co od nieszczęść zasłonić chciała łzami
podając barszcz czerwony co śmieszył nas uszkami

z lampką z czajnikiem starym wydartym chyba niebu
z całą rodziną jeszcze to znaczy sprzed pogrzebów
Nad stołem mym samotnym zwiesiła czułą głowę
Nad wszystkie figi z makiem - dziś już posoborowe

Przyszła usiadła sobie . Jak żołnierz pomilczała
Jezusa z klasy pierwszej z opłatkiem mi podała

Ojczulek Stalin

2011-12-18T00:01:00.005+01:00

O, Ty, któryś jest jasnym narodów słońcem,
Naszych dni słońcem niegasnącym.
Jaśniej świeci od słońca
Twa mądrość wszechogarniająca.

Aleksiej Nikołajewicz Tołstoj

Stalin dbał o własny wizerunek w społeczeństwie, przedstawiając siebie jako spadkobiercę Lenina. Zlecając służbie bezpieczeństwa wykrywanie nieistniejących spisków kontrrewolucyjnych, podsycał w społeczeństwie atmosferę ciągłego zagrożenia i niepewności. Jednocześnie kreował się na wodza narodu, co objawiało się ogromnym wpływem na życie społeczne i kulturalne.

Odkąd tylko Stalin doszedł do władzy miał manię prześladowczą. Wciąż uważał ze jest obserwowany i prześladowany przez obcych jak i przez współpracowników. Odnosił wrażenie ze zawiązało się kilka spisków, które maja na celu odebrać mu życie. Stąd też w Rosji zwiększono represje. Wzrosła liczba więźniów w więzieniach i łagrach, którzy umierali z powodu regularnych tortur, głodu lub chorób. Ten fakt z kolei świadczy o tym ze Stalin miał zachwiania emocjonalne. W dzieciństwie był on ofiara przemocy rodzinnej- jego ojciec, który często wracał do domu pod wpływem alkoholu maltretował syna. Jak wiadomo dzieci bite często przenoszą złe nawyki po rodzicach i przepełnione agresja wyładowują napięcie na innych również bijąc bądź znęcając się psychicznie nad nimi. Jednak jak dużą dawkę agresji musiałoby dostać małe dziecko by skumulowała się ona do tego stopnia. Stalin nie miał litości dla innych bez względu czy byli to rodacy czy obcokrajowcy. Niewątpliwie ojciec Stalina wyrządził krzywdę fizyczna i w dużej mierze psychiczna zarówno swojemu dziecku jak i milionom, które Stalin bezwzględnie skazał na śmierć. Rosyjski szewc wychował swoje dziecko na prawdziwego potwora.

Żeby podkreślić jak bezwzględnym człowiekiem stał się Stalin przytoczę tu jego słowa, które wypowiedział podczas jednego z wystąpień: ”Tragedia to śmierć jednego człowiek a, zaś śmierć milionów to statystyka”.

Dużą rolą w stworzeniu osoby „Papy Stalina” odegrała propaganda. Zafałszowania historii w podręcznikach, wszechobecne portrety, posągi i rzeźby przedstawiające przystojnego, wąsatego człowieka o dobrotliwym uśmiechu stworzyły mit o Stalinie jako „ojcu narodu”. Stalin był niewyobrażalnym wprost megalomanem, chętnie przyjmującym hołdy. Z okazji 50. urodzin okrzyknięto go “wodzem światowego proletariatu”, później Stalina określano jako “dobrego, czułego, uwielbianego i kochającego dzieci”. W 1936 r. popularny był plakat Stalina z małą Galą Markizową na ręku. Nieco później jej ojciec został rozstrzelany jako wróg ludu, a matka zabiła się w więzieniu. W 1936 r. Ogłoszono Konstytucję Stalinowską, “najbardziej demokratyczną na świecie”. Stalin faktycznie był przepełniony spiskową obsesją na punkcie zagrożenia idei bolszewizmu oraz utraty władzy. Na gruncie prywatnym okazywał swoje oblicze cynika, pozbawionego jakichkolwiek zasad moralnych. Z czasem ludzie masowe aresztowania zaczęli tłumaczyć sobie nie srogością wodza, a winą samych siebie: ”skoro go wzięli no to pewnie musiał cos przeskrobać”.Ludzie mieli wpojone w umysły, że najgorszym wrogiem i najokrutniejszym są hitlerowskie Niemcy, a skoro Stalin wypowiedział im wojnę i chce bronić przed Hitlerem swojego narodu to znaczy, że jest najlepszym władcą, jakiego mogli sobie wyobrazić. Nagłośnienie i wyolbrzymienie zła Niemców odwróciło uwagę ludzi od tego jak krwawą ceną miało być przypłacone zwycięstwo.Same przemówienia Stalina nie były tak przepełnione pasją, jak te wygłaszane, a wręcz wykrzykiwane przez Hitlera. Mówił spokojnie z przemyśleniem, nie gestykulował i rzadko podnosił głos.Propaganda w połączeniu ze stałą groźbą prześladowań zrobiła ze Stalina półboga, to zjawisko nazwano później kultem jednostki.
Iosif Wissarionowicz Dżugaszwili urodził się 8.12.1878 roku w Gruzji. Był synem szewca i praczki, dzieckiem słabym i chorowitym. Ojciec Iosifa był alkoholikiem i wiele przekazów mówi, że często go bił, co miało pewnie duże znaczenie na ukształtowanie jego psychiki. Uczęszczał do szkoły parafialnej a naukę kontynuował w seminarium duchownym, które ukończył z bardzo dobrymi wynikami. Pisywał wiersze, a 7 z nich zostało opublikowanych w gazecie "Iweria". Tuż po szkole zatrudnił się jako księgowy, ale długo nie popracował, gdyż musiał się ukrywać. Wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji i po roszadach partyjnych opowiedział się po stronie bolszewików. W 1912 roku na wniosek Lenina został zapisany do Komitetu Centralnego i Rosyjskiego Biura KC.

Na przełomie wieków Stalin rabował banki na południu Rosji, prowadził agitacje i czasami dokonywał zamachów.

Brał udział w rewolucji październikowej, po czym został ludowym komisarzem ds. narodowości. W 1919 roku przejął szereg obowiązków związanych ze sprawami personalnymi, co stało się źródłem jego potęgi.

Gdy w 1924 roku zmarł Lenin władzę po nim w Rosji przejął Iosif Stalin eliminując- zabijając przy tym współpracowników, którzy mogliby zagrażać przejęciu przez niego całkowitej władzy. Sam Lenin przed śmiercią wyraził swe obawy, co do Stalina, pisząc w liście do współpracowników:” Obejmując stanowisko sekretarza generalnego Stalin otrzymuje olbrzymią władzę. Nie jestem pewien czy będzie w stanie korzystać z niej z należytą ostrożnością”. Jednak członkowie partii zignorowali ostrzenia Lenina.

Stalin przedstawiał się jako spadkobierca Lenina i chciał kontynuować jego ideologie komunistyczna. Chwalił on pośmiertnie Lenina, wystawiał mu wiele pomników jednak głoszona przez niego ideologie nieco zmodyfikował dorzucając do niej ogromna dawkę terroru i kultu jednostki.

Mam wznowę?

2011-12-17T20:30:00.000+01:00

Ciało jest albo beznadziejnie głupie, albo nieskończenie mądre – tak czy inaczej, oszczędzono mu katuszy myślenia, wie tylko, jak trwać i walczyć, dopóki może. [...]. Chce żyć.

S.King

Kiedyś, w 2001, a potem 2007 miałam nieciekawe i rzadko spotykane schorzenie - guza oczodołu. Strasznie się denerwowałam jaki charakter ma ta zmiana, miałam niesamowite korowody z lekarzami, badaniami, a potem operacjami, były też koszty finansowe związane z leczeniem, a na koniec jeszcze powieka mi się nie chciała podnieść. Dwa razy przeżyłam ten koszmar, na szczęście zmiana okazała się być torbielą bez cech nowowtworowych. Od tygodnia boli mnie znów to samo miejsce i mam wrażenie, że robi się tam gulka. Byłam już u okulisty, który pracuje w akademii (zawsze mnie tam operowano i trza się nastawić na zabieg znów), robiłam usg, teraz mam mieć rezonans oczodołów. Na razie zmiany nie widzi lekarz, nie wyszło nic na usg, ale to nic nie znaczy jeszcze. Trochę dały mi te badania po kieszeni (80 zł- wizyta, 80 zł - usg, rezonans- 650 zł), ale ja nie zamierzam czekać wieczność na nfz, wcześniej umrę albo wykończę się psychicznie. Na coś człowiek przecież musi pieniądze wydawać. Mama mowi, że jestem hipochonryczką, ale ma to i dobrą stronę. Dzięki temu wyszłam obronną ręką z alkoholizmu. Miałam kilkakrotnie wszywany esperal, wielu alkoholików po prostu "zapija go", mimo grożby utraty życia, ja tam obawiam się o siebie, że nigdy bym czegoś takiego nie zrobiła. Na razie strasznie się denerwuję i czekam...
Co poza tym? Ano, widziałam się z opisywaną niegdyś Edytką... Ma już dziewczyna 18 lat. Wyszła nieźle z ostatnich sytuacji krytycznych. Mianowicie pojechała do Dani jako opiekun cioci chorej na raka. Jest tam oficjalnie zatrudniona i zarabia 6.000 zł miesięcznie. Kupiła sobie mnóstwo rzeczy: ubrań, sprzętów... Palnuje iść na prawko i kupić furkę. Super wygląda, włoski ma zrobione, makijaż, ładnie ubrana. Nie odchudza się już, rozśmieszyła mnie, bo zjadła zestaw w McDonaldzie, porcję szarlotki oraz kawę z bitą śmietaną i lodami. Nie ma na razie problemu bo figurę ma modelki. Przechodzi jednak ogromny stres psychiczny i fizyczny. Ciocia jest w IV stadium raka, cierpi na depresję, Edytka robi wszystko w domu:gotuje, pierze sprząta... Palnuje zostać w dani i skończyć tam szkołę, a potem podjąć pracę. Cieszę się, że tak jej się w życiu ułożyło.
Mój "odwieczny" internetowy znajomy jest chyba dla mnie taki ważny, ponieważ jest jakby synonimem mojego taty dla mnie. Tyle widzę w nim jego cech, które mnie drażnią. Teraz jest na mnie obrażony i nie odzywa się... Nigdy pierwszy nie wyciągnął reki do zgody, zawsze ja, identycznie jak mój ojciec...
Moja "ukochana pisarka", która obiecała spotkać się po 15 grudnia, napisała, że jest chora... Szok...
Ponadto miałam "randkę z portalu internetowego" . Pan przyszedł z plamą na swetrze i brudnymi paznokciami, sama zapłaciłam za swą kawę. Ponadto jest w separacji, nie ma rozwodu, dwie małe córcie i ciągle narzeka na swoją sytuację materialną. Kiedy napisałam mu w esie, że jestem chora w związku z guzem, nie odezwał się więcej, hahaha. Faceci to dno...

Bajka o klatce i otwartych drzwiach.

2011-12-04T00:16:00.000+01:00

Jesteś sam, ponieważ tylko ty znasz swoją duszę i potrafisz ją tak utulić,

żeby poczuła się wreszcie szczęśliwa i zaspokojona...

...Żeby więc przestać czuć się samotnym,

trzeba zaprzyjaźnić się ze sobą.

[ Beta Pawlikowska „W dżungli miłości"]

Na afrykańskiej sawannie żyło sobie stado lwów. Jak to zazwyczaj w takim stadzie bywa, władzę sprawował potężny samiec Leon. Podlegało mu kilka młodszych, jeszcze nie w pełni dojrzałych samców i samic wraz z młodymi, które dbały o to, aby Leon miał zawsze pełny żołądek. Życie płynęło Leonowi na drzemkach pod rachitycznymi akacjami, prawie codziennych posiłkach i wypełnianiu samczego obowiązku wobec samic. I pewnie żyłby tak sobie długie lata, aż młodszy i silniejszy samiec pozbawiłby go władzy, ale i wówczas będąc na „lwiej emeryturze"; jako dawnemu władcy żyłoby mu się nie najgorzej. Jednak los przyszykował dla Leona inny scenariusz życia. Pewnego razu na sawannie urządzono polowanie. W nadmorskim, afrykańskim kurorcie postanowiono otworzyć zoo, które byłoby atrakcją dla turystów, niemogących uczestniczyć w prawdziwym safari. No i pech, a może lenistwo, albo brak umiejętności oceny sytuacji sprawiły, że Leon niewiadomo kiedy znalazł się za kratami. Początkowo jego gniew był przeogromny. Rzucał się po klatce i ryczał przeraźliwie, wydawało się, że lada moment pręty klatki pękną pod naporem ogromnego cielska. Tak było przez kilka dni, a może tygodni. Jednak po pewnym czasie gniew i złość Leona zaczęły zamierać. Przestał się rzucać, ryczał znacznie ciszej i bez sprzeciwu pochłaniał codzienną porcję mięsa. I tak dumny i groźny król Leon stał się apatycznym i biernym Leosiem. Jedyne co pozostało w nim z czasów życia na sawannie, to tęsknota za wolnością. Leoś codziennie marzył, jakby to było cudownie, gdyby mógł wrócić do swojego stada. Ponieważ nie mógł tego zrobić, to obwiniał wszystkich dookoła i narzekał na swój parszywy los. I tak upływały Leosiowi dni, tygodnie i miesiące. Aż pewnego poranka, kiedy jak zwykle robił leniwy obchód swojego mini królestwa, zauważył, że drzwi klatki są otwarte. Stanął w nich niepewnie, rozglądając się na boki. Po krótkiej chwili wahania wystawił na zewnątrz łeb, przez ułamek sekundy poczuł w sobie dawnego Leona, zaryczał donośnie i już miał wybiec na wolność, kiedy usłyszał jakiś głos. Rozejrzał się dookoła, ale nikogo nie zobaczył, wówczas uświadomił sobie, że ten głos dobywa się z jego wnętrza. Kiedy tylko wsłuchał się uważnie w słowa, dawny Leon zniknął, a na jego miejsce znowu powrócił Leoś - narzekający, tchórzliwy i apatyczny lewek. Co Leon usłyszał?

Uciekając możesz się zranić, droga na sawannę będzie trudna i niebezpieczna, co zrobisz jeżeli stado cię nie przyjmie, jak będziesz się czuł gdy porównają cię do nowego władcy...

Leoś podkulił ogon i wrócił do swojej klatki. Później ludzie się dziwili dlaczego nie wykorzystał szansy ucieczki, skoro była tak blisko, przecież jedyne co musiał zrobić, aby zmienić swój los, to wykorzystać swoje możliwości i podjąć ryzyko, jakie niesie ze sobą życie. Za tę niewielką cenę mógł zyskać wolność i cieszyć się pełnią życia. Ale on wolał siedzieć w otwartej klatce, która wprawdzie ogranicza, ale gwarantuje bezpieczeństwo, a ponadto zawsze można przecież ponarzekać.

Aneta Barta

Outsider (poza nawiasem)...

2011-12-02T18:18:00.002+01:00

Jeśli potrafisz spędzić z kimś pół godziny w zupełnym milczeniu i nie czuć przy tym wcale skrępowania, ty i osoba ta możecie zostać przyjaciółmi. Jeśli zaś milczenie będzie wam ciążyło, jesteście sobie obcy i nie warto nawet starać się o zadzierzgnięcie przyjaźni.

— Lucy Maud Montgomery

Outsider, autsajder (z ang . outside, na zewnątrz) – człowiek pozostający na uboczu społeczeństwa , nieangażujący się bezpośrednio w bieżące sprawy. Termin ten narodził się prawdopodobnie w latach 60 XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Outsiderami nazywano hippisów. Takie zachowanie może być w pełni świadomym działaniem człowieka nie godzącego się na normy, zwyczaje, prawa lub mody aktualnie panujące w społeczeństwie, bądź wynikać z alienacji przez społeczeństwo jednostki niezdolnej do życia w grupie.

wikipedia

Oto obrazek, karta z talii Osho Zen Tarot (5 Tęcz, Monet, czy Pentakli albo Denarów) nazwana tu dodatkowo Outsider. Pokazuje małe dziecko kurczowo kraty zamkniętej bramy żelaza, patrząc na kolory tęczy poza nią. A oto jak sam Osho skomentowałó tę kartę : "Małe dziecko widoczne na tej karcie stoi przed bramą i spogląda przez nią. Dziecko jest bardzo małe i sądzi, że nie przejdzie przez bramę. Nie widzi, że brama nie jest zamknięta na łańcuch; wystarczy ją otworzyć. Opuszczeni czy wykluczeni poza nawias zawsze czujemy się jak małe, bezradne dziecko. Nic dziwnego, wszak to uczucie zakorzeniło się w nas mocno w najwcześniejszym dzieciństwie. Problem w tym, że z powodu tego głębokiego przekonania, uczucie to pojawia się w naszym życiu raz po raz, gra jak zepsuta płyta."Żyją we własnym świecie, inaczej niż wszyscy się noszą, za nic mają schematy, granice, stereotypy. Odmieńcy, nonkonformiści, dziwacy. Budzą nasze zdziwienie, a bywa, że i oburzenie. Więc chcemy ich zmieniać. A przecież tacy ludzie przydają światu kolorów i to oni popychają go do przodu.

Zjawisko bycia odmieńcem jest stare jak świat. Od kiedy istnieją systemy społeczne, które narzucają reguły postępowania, istnieją też jednostki, które te reguły łamią. Społeczeństwo zawsze dąży do ujednolicenia, natomiast do odmienności prą przede wszystkim artyści. Paul Verlaine, Jean Arthur Rimbaud, Marcel Proust, Jean Genet, Andre Gide, George Sand. Ich wielkość polega między innymi na tym, że zawsze występowali w obronie wykluczonych, sami będąc wykluczonymi. Świadomie bądź nieświadomie próbują przekroczyć granice wytyczone przez normy społeczne i żyć według własnych standardów. Taka osoba, która stara się żyć po swojemu, doświadcza, po pierwsze, oporu zewnętrznego ze strony środowiska, które źle ocenia kogoś, kto na przykład kosi w niedzielę trawę w ogrodzie, bo tego robić nie wolno.
Outsider przeżywa też – i to po drugie – opór wewnętrzny, który ma źródło w regułach i normach wpojonych jeszcze w dzieciństwie. Takie silne uwewnętrznione normy stara się bezwarunkowo wypełniać, a kiedy je łamie, ma z tego powodu poczucie winy. Strach, że zbliżenie zobowiązuje nas do tego, że powinniśmy się otworzyć przed drugą osobą, oddać kawałek siebie i poświęcać więcej czasu przyjacielowi, a co gorsza, że ta osoba będzie od nas tego wymagać. To otwarcie spowoduje upadek naszego świata pełnego tajemnic, prywatnych spraw i zwiększonego czasu na własne przyjemności, a wiele osób nie potrafi tego porzucić dla drugiej osoby lub po prostu nie chce. Druga przyczyna to nieumiejętność postawienia się po jednej stronie. W przyjaźni jest tak, że wielokrotnie jesteśmy stawiani przed wyborem strony, przez pytania jak ,,co o nim sądzisz"? To jedno z trudniejszych pytań dla człowieka próbującego być sprawiedliwym i bezstronnym, nie chcącego nikogo urazić. Brak odpowiedzi lub jej sprytne pominięcie spowoduje spadek zaufania u drugiej osoby, co do naszych zamiarów, a bez zaufania przyjaźni nie zbudujemy.
To bardzo dziwne, ale w trakcie jednej z moich sesji terapeutycznych pojawiła się dokładnie taka sama (wypisz wymaluj) scena z mojego dzieciństwa. Kiedy byłam mała i mieszkałam z rodzicami na wsi, dorośli nie pozwalali mi wychodzić poza ogrodzoną posesji, z troski i lęku o to abym nie została rozjechana przez samochód. Bramka wyjściowa z podwórka prowadziła bowiem bezpośrednio na jezdnię. Pamietam siebie, patrzącą spoza zamniętego ogordzenia na dzieci bawiące się swobodnie po drugiej stronie ulicy w chałdzie piachu i tęskniłam do nich, do wspólnej zabawy. Jednak w głowie brzmiał głos rodziców o zakazie wychodzenia poza bramkę, o niebezpieczeństwie i konieczności bycia posłuszną.
Doszłam do wniosku, iż jest to jeden z wzorców, mechanizmów zapisanych w mojej podświadomości, który utrudnia mi nawiązywanie normalnych kontaktów z ludźmi, nieumiejętność swobodnej zabawy, nieufność i poczucie zagrożenia płynące ze świata zewnętrznego i dojmujące, nieuzasadnione poczucie towarzyszące mi przez dotychczasowe życie izolacji, bycia poza naiwasem normalnego życia i strasznej samotności. Jest to uczucie wręcz irracjonalne, nie spowodowane żadnymi realnymi okolicznościami, ale dla mnie jak najbardziej prawdziwe i cięzki do zniesienia.
Czasem mam ochotę po prostu z kimś pogadać i okazuje sie ze z nikim nie jestem na tyle blisko. Zwykle to ja pisze do kogos smsa, a nie odwrotnie i zwykle. Co jest nie tak? Jak to sie dzieje ze w kontaktach międzyludzkich zawsze znajde sie poza kręgiem wspólnych przyjażni. Mam tak odkąd siegam pamiecia, od przedszkola. Im bardziej chcialam miec koleżanki tym wiecej dla nich robilam i tym bardziej mnie olewały.Teraz juz sie nauczylam szanowac siebie ale to outsiderstwo nadal mnie dosięga. Kończy się tak, że zadajęsię z innym outsiderem, tylko zwykle z takim którego nikt zupełnie nie lubi, a nie z takim który jest outsiderem z własnego wyboru. Gdzie jestklucz? Co jest nie tak? Nie umiem tego zrozumiec. Nie smierdze,ubieram się zwyczajnie, mało mówię i uważam się za osobę nieśmiałą, chociaż pewnie inni by tego o mnie nie powiedzieli. W pracy nie mogłam wbić sie do grupy, mimo iż wszystko było ok, to rozmawialiśmy głownie na temat pracy, o sprawach mniej służbowych rozmawiali tylko między sobą. O CO TU CHODZI ??? CO ROBIE NIE TAK?? Nie mam pojęcia. Nie chodzi o to ze jestem zrozpaczona i szukam przyjaciół, ale o ten fenomen, co sie do mnie przykleił nie wiadomo z jakiego powodu. Rozumiem że bardziej niż na reakcji otoczenia powinnam sie skupic na rozwoju wlasnym, szukaniu pasji, ekscytacji, odkrywaniu nowych lądów -wypełnieniu siebie. Treść w życiu przyciągnie gatunkowo podobnych ludzi?! Czyżbym zyła przeszłością i tym próbowała w jakiś sposób zaimponować. A może ten zwykły świat codzienności jest po prostu nudny? Potrzebuje kogoś z kim można wyskoczyć na kawę- nie faceta a kobiety, koleżanki, psiapsiuły do rozrabiania, ekipy do zrobienia wspólnego grilla, na wypad wakacyjny na udanego sylwestra . Czemu o to tak trudno? Czemu jedni mogą a ja nie? zagadka stulecia dla mnie.
Z czego wynikaja moje zaniedbania w takim razie? Czy czując ten brak prawdziwej przynależności i majac dyskomfort z tego powodu jest szansa że znajdę coś co da mi prawdziwą radość, a przez to i wolność, niezależność od grupy, która prawdopodobnie potrzebna jest mi tylko dlatego, że ja sama jako jednostka nie istnieję ?

Samotność jest uczuciem wyobcowania, poczuciem braku towarzystwa. Prowadzi do przeżywania stanów przygnębienia, poczucia izolacji. Trwałe poczucie samotności wzmaga podatność na zaburzenia psychiczne i psychosomatyczne. Może także implikować uczucia depresyjne. Istotne jest, że samotność może dotykać nie tylko osób nieśmiałych i wycofanych, ale także takich, które z pozoru wydają się silne, ambitne, pewne siebie i zdecydowane. Samotność może się skrywać za niską samooceną, depresyjnym nastawieniem do świata czy ciągłym poszukiwaniem potwierdzenia siebie w oczach innych. Samotność podnosi naszą podatność na choroby oraz zwiększa ryzyko przedwczesnej śmierci, a wszystko to, jest spowodowane gorzej funkcjonującym układem immunologicznym. Osoba samotna czuje się nieważna i nieinteresująca. Jest przekonana, że nikt nie ma ochoty na przebywanie z nią, rozmawianie, cieszenie się jej radościami czy pomoc w smutku. Poczucie samotności powstaje nie wtedy, kiedy nikogo koło nas nie ma, ale wówczas, kiedy myślimy o sobie, że jesteśmy: gorsi, niekochani, nieatrakcyjni, nudni, nieważni itd. Samotność jest skutkiem negatywnego nastawienia do siebie, do swojego życia i przyszłości. Powstaje wtedy, kiedy sądzimy, że aby być szczęśliwym, potrzebujemy innych ludzi. Czujemy się samotni kiedy uważamy, że sympatia, miłość i uznanie innych jest nam niezbędne do życia.

Wiem, że nawet najbardziej kochający partner i grono najlepszych przyjaciół nie uchroni nas od samotności jeżeli sami nie postanowimy, że jej nie chcemy. Przekonanie, że się jest nieatrakcyjnym, mało inteligentnym, nieciekawym, niemającym w życiu celu nie zniknie w obecności drugiej osoby. Owszem, może na jakiś czas skryć się w nas trochę głębiej. Miłe słowa i bliskość drugiej osoby mogą stłumić nasze obawy, ale nie wyeliminują ich zupełnie. Prędzej czy później powrócą do nas i to ze zdwojoną siłą.

Siła do przezwyciężenia samotności tkwi tylko i wyłącznie w nas samych, to nasze nastawienie do siebie, do świata, innych ludzi i do przyszłości, która leży w naszych rękach.

Ludziska, badajta się...

2011-11-27T13:14:00.000+01:00

Anthony de Mello

Psychologowie twierdzą, że ludzie chorzy w istocie rzeczy nie chcą naprawdę wyzdrowieć. W chorobie jest im dobrze. Oczekują ulgi, ale nie ma powrotu do zdrowia.

Nie ma lepszej metody na zdrowie, niż zapobieganie chorobie. Jeśli się pojawi, jest nie tylko świadectwem słabości organizmu, ale również groźnym intruzem osłabiającym jego potencjał, wyrządzającym mu często trwałe szkody. Główne czynniki mające wpływ na zdrowie to m.in. palenie tytoniu, odżywianie, aktywność fizyczna, sposób odżywiania się, spożywanie alkoholu oraz sposób, w jaki ludzie zachowują się względem siebie i innych. Badania profilaktyczne powinniśmy przeprowadzać przez całe życiem, w trosce o nasze zdrowie, bo przecież lepiej zapobiegać niż leczyć. Im więcej badań zleci lekarz rodzinny, tym mniej pieniędzy zostanie dla niego z puli, którą dostaje z NFZ. Taki system nie zachęca do wypisywania zleceń. Pozostaje więc wykonanie takich badań odpłatnie. Wiele chorób moglibyśmy uniknąć gdyby, zarówno lekarze, jak i sami pacjenci poświęcali więcej czasu na badanie i mieli na uwadze, że bezpieczniej jest zapobiegać niż leczyć.

Z uwagi na fakt, iż nie mogę liczyć na moją rodzinną, sama ułożyłam sobie harmonogram badań. Co prawda rozklada się on na ponad rok, co powodują niestety bardzo wysokie koszty i konieczność liczenia się z kasą, ale satysfakcja jest spora. Zrobiłam już cytologię (nieodpłatnie), mamografię i jestem w trakcie leczenia uzębienia. Z mamografią miałam dość spory problem, ponieważ mimo robienia tego badania na własną rekę i za własną kasę, potrzebne mi było skierowanie lekarskie (takie są ponoć przepisy Ministra Zdrowia). Lekarka rodzinna nie za bardzo chciała mi je wystawić, skończyło się na wydaniu zaświadczenia, że brak jest przeciwskazań zdrowotnych. To na szczęście wystarczyło. Na razie czekam na wyniki, ale doktor radiolog zwróciła uwagę na pewien szczegół, który ją zaniepokoił w moich piersiach, a którego stanu zdjęcie rtg nie wykaże. Toteż zarejestrowałam się do mojego ginekologa w celu dalszej diagnostyki. Trochę nie niepokoję, ale właśnie po to wykonuję te badania, aby ewentualnie wykryć grożne choroby na ich wczesnym etapie rozwoju. Wcześnie zrobiłam prywatnie morfologię i udałam się z nią do lekarza pierwszego kontaktu. Okazało się, że mam anemie, którą leczyłam już na NFZ. I udało sie, kontonrotlne badania zleciła już moja doktor. Były dobre.

Mam jeszcze cały wykaz badań do zrobienia. Na szczęście do pewnego stopnia stać mnie na nie i wyznaczam sobie na to limitu czasowego. A że ze mnie straszna hiopochondryczka, dodatkowo to mnie uspokoi i uszczęśliwi. Jak kto może, niech się bada więć... Życzę zdrowia...

Fenomen Joanny d'Arc - świętej czy obłąkanej?

2011-11-20T22:02:00.003+01:00

Jestem tu przysłana przez Boga, by was wygnać z całej Francji.

J. d'Arc

Joanna d' Arc to, jak wiadomo, francuska bohaterka narodowa, święta Kościoła katolickiego, patronka Francji. Podczas wojny stuletniej poprowadziła armię francuską do kilku ważnych zwycięstw twierdząc, że działa kierowana przez Boga. Pośrednio przyczyniła się do koronacji Karola VII. Została schwytana przez Burgundczyków i przekazana Anglikom, osądzona przez sąd kościelny i spalona na stosie w wieku 19 lat. 24 lata później papież Kalikst III dokonał rewizji decyzji sądu kościelnego. Uniewinnił ją i uznał za męczennicę. Została beatyfikowana w 1909 roku i kanonizowana w 1920.

Często władcy, dowódcy wojskowi, a nawet duchowni wszczynali lub popierali wojny w imię Boga! W roku 1095, z błogosławieństwem papieża Urbana II, wyruszyła pierwsza krucjata, która miała wyzwolić z rąk pogan „święte miasto” — Jerozolimę. Jednak zanim osiągnęli swój cel, zostali pokonani przez Turków, których gorliwość dla Allaha dorównywała gorliwości krzyżowców dla Trójcy. W sierpniu 1914 rokucar Mikołaj II , wysyłając armię rosyjską przeciwko Niemcom, oznajmił: „Z całej duszy pozdrawiam moich dzielnych żołnierzy i szlachetnych sprzymierzeńców. Bóg jest z nami!”. Błogosławienie żołnierzy bombowca, przed misją, mającą na celu zamordowanie jak najwięcej ludzi, przy pomocy wielotonowych bomb, miliony żołnierzy, zagrzewanych takimi słowami, wyruszyło na front, głęboko wierząc, że Bóg jest po ich stronie. Wielu ludzi sądzi, że aprobuje on walki toczone w imię wolności.

Czytam właśnie książkę "Joanna d'Arc - mit i historia" Timothy Wilson-Smith. Zostałam wychowana w tradycji katolickiej, ale za wyznawczynię tejże religii nie uważam się. Byłam bardzo ciekawa jak obecnie tłumaczy się objawienia doznane przez wspomnianą postać historyczną i w tym celu przejrzałam internet. Spotkałam się z opinią, iż współcześni badacze dowodzą, że szczątki Joanny d'Arc zostały sfałszowane, a bohaterska święta nie istniała. Do badań wykorzystano dwie kości oraz fragment płótna. W wyniku badań jedna z kości okazała się kością udową kota. Druga z kości to fragment ludzkiego żebra pokrytego czarną substancją. Początkowo badacze podejrzewali, że może to być warstwa zwęglonej kości, jednak szczegółowa analiza wykazała, że są to organiczne i mineralne zanieczyszczenia, być może pozostałości preparatu używanego do balsamowania zwłok.
Badacze nadal oczekują na wyniki datowania szczątków metodą radiochronologiczną C14 oraz określenie płci na podstawie badań DNA, jednak już teraz są przekonani, że zawartość depozytu z muzeum w Chinon to nie szczątki słynnej Joanny d'Arc.
Na pewnym forum spotkałam się z teorią, iż dziewczyna była manipulowana przez bliżej nieokreślonych dostojników w celu pobudzenia ducha patrotyzmu u delfina Karola i francuskiego rycerstwa. Chciano, aby stała się symbolem dla ludzi pragnacych wyzwolenia spod angielskiego panowania.

Głosy i Święci, których widziała w światłości przez kilka lat, oznajmili Joannie, że ma misję do spełnienia. Bóg ustami świętych zlecił jej ocalenie Francji: wypędzenie Anglików i doprowadzenie do koronacji prawowitego dziedzica tronu, Karola Delfina. W późnym okresie średniowiecza - epoki barwnej i bardzo zróżnicowanej - narastał ruch mistyczny. Objawienia miały święta Brygida szwedzka i święta Katarzyna ze Sieny. Wizje dotyczyły spraw, na które kobiety średniowieczne dotąd nie miały żadnego wpływu: bogacenia się kleru, reformy Kościoła, moralności królów, polityki. A taki wpływ, nawet na papieży i królów, zaczęły wywierać natchnione kobiety. Tym silniej były odbierane przez ówczesne społeczeństwa. Obydwie święte tej epoki pochodziły wszakże z wyżyn społecznych. W przypadku Joanny, która przyszła z nizin i była niepiśmienna, doszedł jeszcze jeden element: objawienia, których doznała, sama przekuła w czyn. W ciężkiej zbroi, na białym rumaku, z krótko obciętymi włosami, 28 kwietnia 1429 roku ruszyła z Blois na Orlean na czele 3-4 tys. zbrojnych ze sztandarem, który własnoręcznie wyhaftowała: Bóg błogosławiący białe lilie i napis "Jezus-Maria". To był wstrząs dla ówczesnych: kobieta w armii i na jej czele! Wytrzymywała trudy, które zwaliłyby z nóg atletę; raczej nie dowodziła, choć bardzo trudno to ocenić. Natomiast z niesłychaną odwagą prowadziła natarcia, powiewając chorągwią, nie rozlewając krwi ludzkiej. Wygłodniały Orlean był bliski poddania się Anglikom; lecz gdy pojawiła się Joanna, Francuzi z przedziwnym zapałem rzucili się do walki i zdobyli trzy główne basteje.

Święta natchniona przez Boga czy rozhisteryzowana wariatka? - do dziś nie wygasły spory wokół Joanny D`Arc, córki średniowiecznego wieśniaka, która powiodła francuską armię do zwycięskiego boju przeciwko Anglikom. Oskarżona o czary i herezję spłonęła na stosie w wieku dziewiętnastu lat. Joanna już za życia stała się legendą.

Oglądałam też kilka lat temu film Luca Bessona z udzialem Milli Jovovich w roli tytułowej Joanny. Besson próbował "odbrązowić" postać Joanny, ukazuje ją nie jako Świętą Nieomylną Dziewicę, ale z perspektywy schizofreniczki z urazem z dzieciństwa, która pod sztandarem boskiego posłannictwa urządza prywatną wendettę na angielskich najeźdźcach. Joanna zaś u Bessona jest osobą chorą psychicznie, niezrównoważoną prostaczką, prowadzącą wojska w schizowym widzie i wygrywającą przeważnie fartem.

Św. Joanna d’Arc odnosiła sukcesy militarne. Feministki dostrzegają wjej osobie aktywność, talenty przywódcze, niezależność czy odwagę.

Fenomem Joanny nigdy nie został wyjaśniony. Była prawdopodobnie najbardziej znaną kobietą średniowiecza . Jej biografia podkreśla wyjątkowość tej postaci historycznej, fenomen, który sprawił, że kobieta pochodząca z nizin społecznych znalazła się na kartach historii średniowiecznej Europy.
Postać Joanny d'Arc stała się inspiracją dla wielu twórców różnych dzieł sztuki, między innymi Szekspira, Brechta, Bessona ,Cohena czy grupy Red Hot Chili Peppers,fascynuje i pozostaje tajemnicą.

Labirynt

2011-11-13T00:01:00.000+01:00

Najbardziej rozpowszechnionym nieporozumieniem jest przypuszczenie, że dawać znaczy "wyrzekać się", że człowiek się czegoś pozbawia lub że się poświęca...

Było sobie królestwo, w którym rządził mądry i uwielbiany przez poddanych król.

Król miał marzenie wybudowania pięknego pałacu, do którego będą przychodzili ludzie, by spędzać z nim czas na ucztach i zabawach. Rozpoczął budowę śniąc o jego wielkości i wspaniałości. Wizja pałacu była ciągle w jego głowie, co jakiś czas się zmieniała, nigdy nie powstał plan, który dawałby pojęcie o kreowanej przez króla przestrzeni. Był wielkim kreatorem, najlepiej przecież wiedział czego potrzebuje, a może raczej wiedział co aktualnie mu się podoba. Wystarczyła jedna wyprawa do innego kraju by wrócił z głową pełną pomysłów na przebudowę komnat, na zmianę wielkości okien, dekoracji, kwiatów w pałacowym ogrodzie. Każdy kolejny nowy kawałek wydawał mu się znacznie piękniejszy od poprzedniego ale nigdy dość doskonały by się nim ucieszyć. Potrzebował kolejnych inspiracji, kolejnych wypraw, spotkań, wyjazdów i powrotów...

Na pytanie dlaczego budowa trwa tak długo odpowiadał zawsze, że szuka czegoś doskonałego, co spowoduje, że poczuje się w pałacu wystarczająco dobrze, by się w nim zatrzymać na dłużej. Nie umiał nazwać czego szuka, ale wiedział, że na pewno to znajdzie, dlatego musiał wyjeżdżać. Ciągle był w podróży - w poszukiwaniu inspiracji, nowości, ekscytujących wielobarwnością obrazów.

Po jakimś czasie stwierdził, że nie za bardzo lubi wracać pałacu, ponieważ towarzyszyło mu tam poczucie jakiegoś braku, czy niedoskonałości, której nie lubił, a która dawała dziwne poczucie kłucia pod sercem. Nie mógł tam nikogo zaprosić, ponieważ nie było tam jeszcze wystarczająco dobrego miejsca dla gości, więc pięknie zdobione komnaty wionęły pustką i dzwoniącą w uszach ciszą. Czasami było mu przykro, bo ludzie nie rozumieli jego geniuszu tworzenia, było mu z tym bardzo źle, bo przecież budował pałac dla nich, chciał tylko żeby cierpliwie zaczekali aż będzie gotowy. Jedyną osobą, która go rozumiała był jego architekt - dopingował go w jego zmianach, przebudowywał pałac z ogromną pasją godną najlepszego przyjaciela! Nigdy mu się nie przeciwstawiał. Ciągle mu towarzyszył, nawet w odległych wyprawach po nowe meble i sprzęty niezbędne do przygotowania kolejnych komnat - prawdziwy przyjaciel, pełen poświęcenia i zrozumienia. Zgadzał się na wszystkie nowe koncepcje i z zapałem zabierał się do kolejnych poprawek i przebudów wielkiego pałacu. Nigdy nie zadawał tych wrednych pytań: Kiedy skończysz budowę? Kiedy zamieszkasz w nowym pałacu? Dlaczego to tak długo trwa? Zawsze z uśmiechem przyjmował kolejną zmianę. Godził się na wszystko czego życzył sobie król, ale w duchu myślał, że wszystko i tak zrobiłby po swojemu. Powoli stał się cieniem zamiast być przyjacielem...
Jedyne trudne pytanie, które go dotknęło i poruszyło zostało zadane przez syna ogrodnika: Dlaczego nie zatrzymujesz się w pałacu na dłużej skoro jest on Twoim domem? zapytało pewnego dnia dziecko, przynosząc naręcze świezych kwiatów do sali koronacyjnej. To słowo "dom" zabrzmiało jakoś mocno w jego głowie, ale szybko odgonił myślenie o nim usprawiedliwiając przed sobą i dzieckiem nieobecność tym, że przecież pałac był w ciągłej budowie. Przecież architekt opiekował się pałacem, "a może nawet go trochę na swój sposób kreował? - pomyślał pewnego dnia król, ale szybko odgonił tę myśl - przecież tylko realizował jego twórcze wizje, które jak rozsypane klocki pojawiały się dzięki kolejnym inspiracjom.
Król lubił przestrzeń, pałac mu jej nie dawał, ogród był za mały, wyprawy niosły ze sobą spotkania z ludźmi, którzy zaczęli go trochę męczyć, więc coraz częściej wymykał się samotnie w miejsca dzikiej przyrody. Tu czuł się wolny, nikt nie zadawał trudnych pytań, nikt niczego nie chciał, nie musiał spełniać niczyich próśb. Zastanawiał się, dlaczego ludzie go męczą, było to ważne pytanie, bo przecież dla nich i spotkań z nimi budował swój piękny pałac. Podczas jednego ze spacerów odkrył, że to czego nie lubi w ludziach to to, że jak zaczyna być z nimi blisko, to oni czegoś od niego chcą, a to przecież ogranicza jego wolność! Jak oni śmią, przecież król ma prawo decydować o sobie, o tym co robi, z kim spędza czas i jakie decyzje podejmuje!
Bycie z ludźmi wiązało się z zależnością, z zobowiązaniami, z pamiętaniem o tym, co dla nich ważne, a przecież królowie tego nie robią, po to są władcami by być niezależnymi od potrzeb innych ludzi!

Podczas jednej z wypraw w lesie zobaczył mały domek, z którego okien biło ciepłe światło, słychać było śmiech dzieci i rozmawiających ze sobą dorosłych. Ostatnie kilka dni spędził sam, więc zatęsknił trochę za towarzystwem ludzi, lubił opowiadać i lubił słuchać mądrości innych. Głosów wydawało się być jednak za dużo jak na taki mały domek! Jak to możliwe, żeby w takiej przestrzeni pomieścić tylu ludzi? Rozejrzał się i zobaczył, że w oddali nadchodzili kolejni z prezentami w rękach. - Uff, to po prostu czyjeś urodziny - pomyślał król - więc liczba ludzi jest uzasadniona.

Nie miał ochoty na świętowanie urodzin - przestarzały zwyczaj i ludzie są skoncentrowani na osobie obchodzącej urodziny, więc nic ciekawego nie czeka go na takim przyjęciu. Już miał odejść, gdy ze zdumieniem zauważył, że ludzie wychodząc z tego domu także nieśli ze sobą w rękach prezenty. Nowości było już za dużo, postanowił się temu przyjrzeć. Zapytał czyj to dom i w odpowiedzi usłyszał, że to dom wróżki.

- Opowieści starych babek

- pomyślał z lekkim szyderstwem - Muszą tu przychodzić naiwni ludzie, szukający pocieszenia w bajkach o dobrych ludziach i spełniających się marzeniach.

Wszedł do środka i zobaczył, że ludzie wchodząc zostawiają prezenty w różnych miejscach, spotykają się ze sobą nawzajem, niekoniecznie nawet witają się czy rozmawiają z wróżką. Ale było to przyjemne miejsce, ciepłe, spokojne, jakieś dziwnie bezpieczne, chociaż dom był mały i w sumie bardzo pospolicie urządzony w środku. Spodziewał się spotkać jakąś miłą staruszkę, jednak zobaczył ładną uśmiechniętą kobietę w zwiewnej kolorowej sukience o twarzy, na której uśmiech zdawał się być stałym gościem. Szeroki uśmiech powodował dziwną lekkość w byciu w tym miejscu. Kiedy ktoś chciał już wychodzić wróżka na odchodne pytała:- Czy znalazłeś odpowiedź na swoje pytanie? Może zechciałbyś zabrać coś, co będzie ci o niej przypominać?
Śmieszne - pomyślał król -To wróżka nie używa magicznej rożdżki, ani zaklęć tylko pomaga szukać odpowiedzi? I na dodatek pozwala zabierać swoje prezenty?
Wtedy go olśniło, że ci ludzie nie przynoszą prezentów dla niej tylko dla siebie nawzajem i to tworzyło magię tego miejsca - ludzie dawali i brali od siebie nawzajem. Zupełnie tego nie rozumiał, wtedy ona podeszła i zapytała, czy chciałby coś wziąć dla siebie. Rozejrzał się po pokoju.

- Nic nie przyniosłem, więc nic nie mogę wziąć - powiedział hardo podnosząc głowę. - Nie musisz nic dawać, żeby coś wziąć, wystarczy, że jesteś - powiedziała z uśmiechem. - Nie jestem żebrakiem, jestem królem i niczego nie potrzebuję. Chyba nie wiesz kim jestem. - W takim razie pokaż mi kim jesteś, jak żyjesz i co jest dla ciebie ważne. - Dobrze, zapraszam cię do mojego pałacu, nie jest co prawda jeszcze gotowy na przyjmowanie gości, ale mogę ci go pokazać. Może czegoś się nauczysz w kwestii urządzania domów, ten twój jest mały i strasznie pospolity, powinnaś nauczyć się korzystać z wielu rzeczy. Pamiętaj tylko, że nie mogę zaprosić cię na dłużej, tylko na chwilę, na spacer po pałacu, ponieważ nie jest on jeszcze skończony.

Oprowadzanie po pałacu okazało się być prawdziwą przyjemnością dla niego, chociaż rzadko to wcześniej robił. Nie chciał go pokazywać, żeby ludzie nie widzieli różnych niedoskonałości, które ciągle wymagały poprawy, obawiał się, że mogą coś skrytykować. Ona robiła wrażenie zgadzającej się na wszystko co ludzie do niej przynosili więc wydawała się być niegroźna. Z jakimś dziwnym uwielbieniem patrzyła, kiedy opowiadał, Poza tym była bardzo zajętą ludzkimi sprawami wróżką, więc na pewno przyjdzie tylko na chwilę i potem sobie pójdzie, a on będzie mógł jej pokazać jak mogłaby żyć gdyby tylko chciała, to będzie jego prezent dla niej, kto wie, może nawet podaruje jej jakiś mebel, jeśli uzna, że pasuje do jej małego domku.

Podobał mu się jej uśmiech i to z jakim zachwytem przyjmowała prezenty, które przynosili do jej domu zwykli ludzie. Wiedział, że przepychem pałacu przyćmi jej mały domek i wywoła zachwyt na twarzy. Rozpoczęli spacer po komnatach zamku. Opowiadał o meblach które kupił, kilimach przywiezionych z dalekich krain, kamieniach, które tworzyły mozaiki na podłodze. Wydawało mu się, że idzie w określonym kierunku, ponieważ znał to miejsce, sam je tworzył, zmieniał, poprawiał. W miarę wędrówki coraz więcej było przedmiotów, a coraz mniej jasności, w której części pałacu się znajdują. Zaczął się obawiać, że może nie wystarczyć dnia na obejście całego pałacu i wtedy będzie musiał się nią jakoś zaopiekować, a przecież nie było jeszcze gotowych pokoi dla gości. Ona wpatrzona słuchała jego opowieści, trochę złościło go to, że momentami bardziej podobały się jej barwne kwiaty na dywanie ogrodu u stóp pałacu, niż piękne i bogate marmurowe posadzki, ale w sumie sam z przyjemnością patrzył na ogród, kiedy kolejny okrzyk niemal dziecięcego zachwytu wypełniał wnętrze pokoju. Prawie nie pamiętał jaki jest piękny, kwiaty były takie prozaiczne i każdy właściwie mógł je mieć, dlatego mało poświęcał im uwagi. Ona była tak zwyczajna w tym zasłuchaniu i zapatrzeniu w rzeczywistość, którą wykreował, że sam zaczął się nią na nowo cieszyć, jakby odkrywał zapomniane przez siebie miejsca.

W pewnym momencie stanął przy oknie wielkiej komnaty i z przerażeniem odkrył, że nie wie w której części się znajdują, ani gdzie powinni iść. W jego głowie nie było mapy pałacu! Nie potrafił przewidzieć do jakiego kolejnego pokoju wejdą, co w nim zastaną, jakiej będzie wielkości i jakie ma przeznaczenie... W połowie drogi poczuł, że już nie chce iść dalej, że nie chce odkrywać kolejnych zapomnianych komnat, że one nie niosą ze sobą obrazów, tylko są masą martwych przedmiotów, które otulają go delikatną mgłą smutku. Chciał wrócić, ale nie znał drogi!! Pałac stał się labiryntem pokoi, które nie były uporządkowane, nie łączyły się ze sobą, nie miał w głowie żadnej mapy, która dałaby bezpieczeństwo poruszania się. Wróżka stała wpatrzona w zachodzące słońce mieniące się ciepłymi kolorami, a on stał bezradny, zgubiony we własnej przestrzeni. To miejsce było się dla niego obce i nieprzewidywalne, a przecież budował je przez ostatnie kilka lat, by było pięknym i zachwycającym miejscem dla ludzi, których chciał tu zaprosić.

Ludzie - no właśnie, dla kogo właściwie był ten pałac? Kto czułby się w nim dobrze? Kogo chciał w nim gościć? Właściwie nigdy nikogo nie zapytał w jakim otoczeniu czułby się dobrze, bo przecież to on wiedział najlepiej czego potrzebują inni ludzie i ciągle poprawiał wnętrza dla nich...

Nie wiedział co ma zrobić, czuł, że głowa mu pulsuje, masa myśli powodowała jakąś bitwę, potworny lęk ogarnął całe jego ciało, nie mógł zrobić kroku, chciał uciec, ale nie wiedział w którą stronę ma się poruszać. W jego głowie było mnóstwo myśli, ale one także tworzyły labirynt w którym nie potrafił się odnaleźć.
Wróżka wzięła go delikatnie za rękę i poprosiła, żeby opowiedział jej o ludziach, których spotkał podczas swoich wypraw i emocjach, które tym spotkaniom towarzyszyły. Dotyk jej dłoni okropnie go wystraszył. Była strasznie blisko, przestraszył się, że będzie chciała go poprowadzić przez jego pałac, to byłoby nie do zniesienia, gdyby wiedziała lepiej od niego, jak się po nim poruszać! Ale była przecież wróżką, może użyje zaklęcia i to wszystko magicznie uporządkuje. No tak, ale wtedy będzie musiał być jej wdzięczny, może czegoś będzie od niego chciała, może uporządkuje pałac po swojemu. Nie mógł na to pozwolić. Nie pozwolił jej trzymać się za rękę, ale stał bezradny, nie znajdował odpowiedzi na dziesiątki pytań, które teraz stały się jakąś wojną w jego głowie.

Po co właściwie budował to miejsce? Co było siłą napędową jego działania? Dlaczego było tu tak dużo pustej przestrzeni skoro wypełniało ją tyle pięknych przedmiotów?

Wróżka znowu wsunęła dłoń w jego dłoń i powtórzyła swoją prośbę:

- Oprowadź mnie po pałacu opowiadając o ludziach, których spotkałeś podczas tych wypraw, o uczuciach, które ci wtedy towarzyszyły.

Uff, nie chciała go prowadzić, poprosiła tylko, by to on ją oprowadził. Była zdana właściwie na niego w tej wielkiej przestrzeni, poczuł się za nią odpowiedzialny w tym chaosie wielkich nieuporządkowanych komnat. Nie bała się, stała i czekała, aż on znajdzie drogę. Cierpliwie stała powtarzając pytanie o ludzi i uczucia. Początkowo w natłoku pędzących myśli nie umiał sobie przypomnieć miejsc, które wiązały się z konkretnymi przedmiotami.

- Pomyśl o kolorach, o porze dnia, o smaku potraw - powiedziała wróżka.

Tak, to dobrze znał i umiał o tym opowiadać, kiedy zaczął mówić, w jego obrazach powoli pojawili się ludzie. Pamiętał dobrze spotkania, które niosły ze sobą mnóstwo emocji. Zauważył, że przestała patrzeć na ogród, cała była skoncentrowana na nim i jego opowiadaniu. Niemal z uwielbieniem na twarzy słuchała jak opowiadał o ważnych dla niego ludziach. Podczas opowiadania zaczął czuć wspomnienia. Poczuł jak bardzo ważne były te spotkania, jak dużo dawał innym ludziom i jak bardzo oni ubogacali jego, uczyli się od siebie nawzajem, czasami spierali, ale tworzyli, odkrywali, budowali razem, te spotkania były nieustanną drogą ku rozwojowi. Dopytywała o emocje, o kolory, o to, co było dla niego ważne - naprawdę była zainteresowana jego opowiadaniami. Przedmioty nagle gdzieś zniknęły, stały się tłem dla uczuć i spotkań. Opowiadał czego w czasie tych spotkań nauczył, ale też odkrywał, że zostawiał tych ludzi, nie wracał w te same miejsca, zapominając o nich z lęku przed tym, że mogą wejść w jego świat i go zmieniać, a przecież każde spotkanie pozostawiało coś, co go zmieniało - wewnątrz i na zewnątrz - każda komnata była rezultatem innego spotkania. Uczucia pozwalały mu nazywać, czego od nich doświadczył, chociaż słowo miłość było zbyt trudne do wypowiedzenia, ubierał je w przyjaźń, zaufanie, wspólną przygodę, dobre spotkania... Czuł jednak, że są to słowa trochę "zamiast" bo tamto byłoby znowu zbyt zobowiązujące, bo niosłoby ze sobą odpowiedzialność...

Doszli do drzwi wejściowych, wróżka stanęła w geście pożegnania. Z uśmiechem zadała kolejne pytania:

- Co pomogło ci znaleźć drogę? Co było najważniejsze w tych spotkaniach?Jakie najważniejsze słowa prowadziły cię przez ostatnie kilka godzin spaceru?

Król zamyślił się na chwilę, ale serce od razu znalazło odpowiedź:

- Dawanie, odpowiedzialność i miłość - DOM...

Wszystkie te drogowskazy były w nim, ukryte w jego sercu, ale on je wyłączył, bojąc się zależności, bo z tym mu się do tej pory te słowa kojarzyły... Teraz patrząc na nie przez pryzmat emocji zobaczył, że dają bezpieczeństwo i jasną przestrzeń, do której każdy może być zaproszony...

Nie potrzebował magicznych zaklęć wróżki. Magia odpowiedzi była w nim, ona zadała tylko zwyczajne pytanie, które pozwoliło otworzyć drzwi serca. Dopiero kiedy zaczął mówić z serca znalazł prawdziwą drogę do domu...

Dawanie jest najwyższym przejawem mocy. W samym akcie dawania doświadczam mojej siły, bogactwa, mojej potęgi. To doznanie wzmożonej żywotności i mocy napełnia mnie radością. Doświadczam siebie jako uosobienia swych sił, które mogę poświęcić, jako uosobienia pełni życia, toteż przepełnia mnie radość. Dawanie jest bardziej radosne niż otrzymywanie nie dlatego, że jest utratą czegoś, lecz dlatego, że w akcie dawania przejawia się moja żywotność. (E. Fromm, "O sztuce miłości")

Agnieszka Kozak

Człowiek magiczny.

2011-11-11T00:01:00.001+01:00

Arthur Charles Clarke

Każda wystarczająco zaawansowana technologia jest nierozróżnialna od magii.

Ludzie na co dzień myślący racjonalnie zaczynają wykorzystywać elementy myślenia magicznego gdy wszelkie weryfikowalne metody naprawiania rzeczywistości zawiodą. Np. gdy liczą na wyzdrowienie swoje lub swoich bliskich a medycyna konwencjonalna zawodzi. Badając podłoże wiary w przesądy czy magiczne moce, psychologowie i antropolodzy zwykle zajmowali się uzdrawiaczami, kulturami plemiennymi czy spirytualistami New Age. Jednak równie dobrze mogliby badać własnych sąsiadów, asystentów z laboratorium czy nawet kolegów-naukowców. Nowe badania wykazują, że nawyki tak zwanego magicznego myślenia - jak na przykład wiara w to, że źle życząc nielubianemu koledze czy krewnemu, można sprawić, że zachoruje - są znacznie powszechniejsze niż ludzie to przyznają.
Te nawyki mają mało wspólnego z wiarą religijną, która jest znacznie bardziej złożona. Magiczne myślenie leży u podstaw mnóstwa często niedostrzeganych drobnych rytuałów, które towarzyszą ludziom przez cały dzień.
Wydaje się, że potrzeba takich wierzeń jest zakorzeniona w mózgu - i nie bez powodu. Poczucie posiadania specjalnych mocy podtrzymuje ludzi na duchu w groźnych sytuacjach, pomaga łagodzić codzienne lęki i unikać cierpień psychicznych. W nadmiarze może zaś prowadzić do zachowań kompulsywnych lub łudzenia się. Ten obraz magicznego myślenia pomaga wyjaśnić, dlaczego ludzie uważający się za sceptyków trwają przy dziwnych rytuałach, które wydają się nie mieć sensu, oraz jak pozornie niewinny przesąd może stać się szkodliwy.
Gdyby skłonność do magicznego myślenia nie była niczym więcej niż czczym przesądem, to podczas bezlitosnej ewolucji człowieka powinna była ona zaniknąć u dojrzałych intelektualnie dorosłych.
Obserwator życia we współczesnej Polsce i na całym świecie dostrzega wiele przykładów wypowiedzi i tekstów oraz postępowania i postaw ludzi, które zawierają elementy magiczne i irracjonalne. Przypominają one praktyki uważane niesłusznie za atrybuty wyłącznie minionych czasów i plemion prymitywnych. Uważam je za normalną i naturalną część ludzkiego życia. Nie jest moim celem zawstydzanie tych którzy z neomagii często korzystają i potępienie całości tych zjawisk z perspektywy naukowej. Czasami mam krytyczny stosunek do konkretnych przykładów posługiwania się neomagicznymi praktykami i neomagicznym myśleniem, ze względy na szkody które powodują. W znacznej jednak mierze nie tylko są nieszkodliwe ale wyraźnie pomagają ludziom w życiu i w utrzymywaniu równowagi psychicznej.. Od początków ludzkiej historii człowiek pragnie posługiwać się tajemniczymi rodzajami mocy w celu wywierania wpływu na swoje życie, na świat i na innych ludzi. Wydaje się że to pragnienie pozostaje nadal żywe u schyłku XX wieku. Istnieją ludzie którzy dokonują czarów i ludzie którzy są czarowani. Odprawiamy czary na swój własny choć czasem niepoważny użytek ale istnieją również przykłady odprawiania czarów na wielką skalę i dla wielkich interesów. Praktyki neomagiczne możemy dostrzec w szpitalu i w polityce, w sztuce i w rozrywce, w mediach i w działaniach wielkich grup społecznych Gdy zawodzą człowieka wiedza, doświadczenie nabyte w przeszłości oraz praktyczne umiejętności, pojawia się poczucie bezradności i niemocy. Zaczyna przeżywać niepokój i obawy oraz pragnienie zmiany swego położenia na lepsze. Uczucia te domagają się jakiegoś działania ale racjonalny ogląd własnej sytuacji pokazuje, że jest ona zbyt trudna, a więc staje się mało użyteczny praktycznie, ponieważ nie dostarcza nadziei.
Człowiek podejmuje więc działania zastępcze, które podsuwa mu wyobraźnia pobudzona przez lęk, pragnienia i nadzieję. Obejmują one symboliczne, metaforyczne lub przybliżone odtworzenie upragnionego celu i czynności, które pomogą ten cel osiągnąć. Bez tej zdolności wielu ludzi w szczególnie trudnych sytuacjach osobistych było by narażonych na lęk, rozpacz, dezorientację i utratę nadziei.

Każdemu komu nie obca jest psychologia C.G. Junga znane jest zapewne pojęcie synchroniczności. Synchronicznością Jung nazywał korespondowanie ze sobą dwóch z pozoru odmiennych zjawisk na płaszczyźnie sensu. Owe dwa korespondujące ze sobą zjawiska mogą zachodzić równocześnie, lecz może im również towarzyszyć następstwo czasowe. Jako przykład zjawiska synchroniczności Jung opisuje przygodę swojej pacjentki, której śnił się skarabeusz. Gdy siedzieli w gabinecie próbując poprzez analizę dociec znaczenia owego symbolu, coś zaczęło delikatnie stukać za oknem. Jung podszedł wówczas do okna i wpuścił do środka uderzającego skrzydełkami o szybę owada. Owadem owym był żuk, a Jung wpuszczając go do pokoju rzekł: „Oto Pani skarabeusz”. Owo zdarzenie stało się podstawą do późniejszych doświadczeń i obserwacji, i właśnie temuż zdarzeniu zawdzięczamy pojęcie synchroniczności.
Synchroniczność była jednym z największych - a zarazem najmniej zrozumiałych - odkryć Junga, po części dlatego, że nie można jej docenić nie doświadczając jej osobiście. Odkrycie Junga było dla psychologii tym, czym dla fizyki była teoria względności Einsteina. Zjawisko synchroniczności jest tak nie pasująca do naszego wyobrażenia o naturze rzeczy, a zarazem jej doświadczenie potrafi być tak inspirujące, że sam Jung zwlekał ponad 20 lat z publikacją swoich przemyśleń na ten temat. Jego wizja wszechświata synchronicznego zarazem zawierała w sobie linearną przyczynowość, znaną nam z codzienności, jak też i przekraczała ją w każdą stronę. Wszechświat synchroniczny zarówno równoważył jak i dopełniał zarazem naszą mechanistyczną wizję świata zbudowanego wzdłuż linearnej przyczynowości - dodając do niej komponent spoza czasu, przestrzeni. W chwili synchroniczności dwa skądinąd różnorodne światy - ten przyczynowy i ten nie przyczynowy - zazębiają się o siebie i przenikają zarazem. Z jednej strony jest to forma przejawiania się tych dwóch światów a z drugiej jest to forma manifestacji ich jedności. Synchroniczność występuje kiedy wychodzimy z osobistego wymiaru naszego doświadczenia i wchodzimy do tego, co nazywa się wymiarem archetypowym. Zdaniem Junga w nieświadomości zbiorowej istnieje wiele różnych archetypów, takich jak archetyp narodzin, śmierci, odrodzenia, bohatera, dziecka, boga, demona, matki ziemi, starego mędrca, persony czyli maski itd. Archetyp cienia jest symbolem dualizmu dobra i zła, a także bezradności. Stanowi on uosobienie zwierzęcej strony naszej natury. Wyraża się w postaci szatana, obrazu piekła i idei grzechu pierworodnego. Już w dzieciństwie natrafiamy na jego sens pod postacią Baby-Jagi. Cień jest odpowiedzialny za pojawienie się w naszej świadomości i w zachowaniu społecznie nieakceptowanych myśli, uczuć i działań. Przed publicznym osądem ukrywa je persona, czyli nasza rola społeczna i zarazem maska.

Istota ludzka w ciągu całego swojego życia poszukuje nieustannie jego sensu. Nie chcąc żyć z dnia na dzień, ale w pełni i świadomie przeżywać własną egzystencję wie, iż największą jego potrzebą i najtrudniejszym zadaniem jest znalezienie celu. Dojrzałości do jej zrozumienia nie zdobywa się od razu, lecz w rezultacie długiego rozwoju i na podstawie przeżytych doświadczeń. Dążąc do odnalezienia głębszego sensu życia trzeba być zdolnym do wyjścia poza granice egzystencji egocentrycznej oraz wierzyć w możliwości wniesienia istotnego wkładu w swoje życie. Jest konieczne, jeśli chce się być zadowolonym z siebie i z tego, co się robi. Trzeba rozwijać własne zasoby wewnętrzne w taki sposób, by uczucia, wyobraźnia i intelekt wzajemnie wspierały się i wzbogacały.

Baśnie od początku ich powstania wykorzystywano w celu przekazania wiedzy, wzbogacenia doświadczenia oraz ukazania różnych wzorów myślenia i działania. Tak więc baśń –jak żaden inny typ literatury- jest nasycona swoistą, charakterystyczną tylko dla siebie symboliką i archetypami sięgającymi jeszcze czasów „przedszkola ludzkości”, których wpływ można odnaleźć niemal we wszystkich dziedzinach działalności człowieka. Najtrafniej potrzebę tę tłumaczy psychologia głębi, która –de facto- od dawna wykorzystuje baśnie jako materiał do swoich badań, wychodząc z założenia, że -ze względu na swoje starożytne korzenie- baśnie stały się integralną częścią naszej historii, kultury i nasz samych. Psychologia głębi podkreśla jednak przede wszystkim znaczenie baśni w aspekcie indywidualnym, jednostkowym; tymczasem baśń posiada przecież wyraźny wymiar uniwersalny i to właśnie ten wymiar podtrzymuje ciągłość naszej ludzkiej historii, kultury i sztuki.

Co tam u mnie, Drogi Kumie?

2011-11-05T16:00:00.002+01:00

Tradycja, tradycja, tradycja... Jakże my ją kochamy, jak tęsknimy do powtarzanych co roku tych samych rytuałów, potraw, filmów. Codzienność jest zwykle tak szara, że każdy chce pozytywnej odmiany, choćby na jeden, dwa dni.

Roman Kotliński

Szara codzienność mi nie wystarcza. Popadam w nastroje od euforii do głębokiej depresji. Przy obcych zawsze ukrywam swoją wrodzoną nieśmiałość, a jednak czasami z jakiejś przyczyny boję się nawet odebrać telefon od nieznanego numeru. Głupie, prawda?
Chodzę do Patrycji rannym świtem, jak mam dość leżenia na kanapie, idę sama do kina. Niestety życie pokazało, że nikt się nie chce przyjaźnić. Na portalach społecznościowych jako przyjażń rozumiany jest seks. Pisarka nie wykazuje zainteresowania miją osobą. A mnie nie wystarczają wortualne kontakty. Chcę realnych i częstych.
Instynkt stadny? Cholera wie...
Wczoraj byłam na 4 urodzinach Maksa. Nic prawie tam nie jadłąm, ale w domu miałam napad obżartwa. Normalnie identikos jak z piciem. Wzięłam wczoraj łyka drina i nic... Normalnie się zakrztusiłam, takie mocne, od trunków już odwykłam...
Kasa idzie, sama nie wiem na co... Wychodzi i nie wraca... Nie chce mi się żyć, ale qurwa, żyję... I nic na to nie poradzę...

Z kulturą i sztuką za pan brat...

2011-10-30T13:23:00.000+01:00

Antoni Kępiński

Świat kultury, tzw. noosfera, jest do życia człowiekowi równie potrzebny jak biosfera.

Na terapii niedawno poruszyłam temat odczuwanej przeze mnie w życiu samotności... Doszłyśmy do wniosku, iż moim celem nie było uzyskanie dyplomu technika weterynarii, a zdobycie grona przyjaciół. A do tego owa szkoła zupełnie się nie nadaje... Psycholożka doradziła mi szukanie kobiecego kręgu.

Kręgi kobiet" (podobnie jak "kręgi mężczyzn") istniały od wieków i w wielu kulturach świata istnieją do dziś, pełniąc tam bardzo ważną rolę. Dawały poczucie wspólnoty. Kobiety starsze, bardziej doświadczone, pomagały młodszym, które dopiero wchodziły na drogę dorosłego, samodzielnego, świadomego życia. Umożliwiały wymianę informacji i doświadczeń wśród trzech pokoleń - babek, matek i córek. W naszym, cywilizowanym świecie, stworzenie takiego prawdziwego kręgu było by bardzo trudne ze względu choćby na brak czasu i odległości nas dzielące.

Przeszukałam internet i w moim mieście nie ma niestety takowego. Postanwiłam sobie jednak częściej wychodzić z domu, i nie tylko do kina. W zeszłym tygodniu wybrałam się na spotkanie z pisarką organozowane przez jedną z bibiotek. Miałam wiele wątpliowści i poniekąd zmusiłam się do pójścia tam. Byłam jednak mile zaskoczona. Autorka bowiem nosi moje nazwisko, wychowała się w tej samej dzielnicy, jest w zbliżonym wieku do mojego i ma podobne zainteresowania. Pani bibliotekarka na siłę zaciągnęła mnie do niej po spotkaniu i przedstawiła nas sobie. Wyszłam pod niesamowitym wrażeniem tej osoby. Poczułam przez moment silne pokrewieństwo dusz. Wracając do domu czułam się jakbym...była zakochana. Cóż, emocje szybko opadły, Barbara jest osobą niezwykle zajętą , ma wielu przyjaciół i nie sądzę, aby było nam dane się zaprzyjaźnić.

Problem zaparć - wstydliwy, ale chyba dość częsty...

2011-10-29T00:17:00.001+02:00

Pan się naśmiewasz z moich dziedzicznych obstrukcji!

Marian Pażdzioch

Czasem krótka wizyta w toalecie, w oczywistym celu, przeradza się w długie posiedzenie. „Wyrabiasz” się mniej niż 3 razy w tygodniu i to z nie lada wysiłkiem? Kłopoty z oddaniem stolca należą do „tych” tematów, które poruszane są podczas rozmów niechętnie. Nie tylko z uwagi na mało interesujące obszary do rozmów, ale z racji poczucia wstydu. Zaparcia traktowane jak coś bardzo krepującego, choć sprawiają wiele problemów z prawidłowym wypróżnianiem i niepokoją, tak naprawdę pozostawiane są często same sobie. Wiele osób sądzi, bowiem, że zaparcia mogą się zdarzać od czasu do czasu i nie ma w takim zjawisku nic nieprawidłowego. Ale czy faktycznie? Informują przecież o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu przewodu pokarmowego. Są jednym z pierwszych objawów wskazujących na niektóre stany chorobowe. W dodatku dotyczą sporej liczby osób, cierpi na nie co druga kobieta i co czwarty mężczyzna. Do grupy zagrożonych zaparciami kwalifikują się też osoby w podeszłym wieku, zajmujące siedzące miejsca pracy, prowadzące nieregularny tryb życia. Przyczyny zaparć mogą być rozmaite. Najczęściej jednak ich pojawienie się jest skutkiem nieprawidłowych nawyków żywieniowych, czyli jednostronnej diety oraz braku spożywania błonnika, którego często jest brak lub niedobór w pożywieniu. Także spożywanie niskich ilości płynów bądź niewłaściwe ich dobieranie oraz przewlekły brak ruchu wpływają na wystąpienie zaparć i mogą doprowadzić do ich chronicznego pojawiania się. Zaparcia mogą jednak być jednorazowe, wskutek zmiany warunków otoczenia (np. pobytu w nowym miejscu) lub diety bądź powstać w związku ze zbyt długim przebywaniem w pozycji leżącej. Taki typ zaparć mija zazwyczaj bardzo szybko – albo samoistnie albo po zażyciu środka przeczyszczającego. Wśród zaparć wyróżnia się też takie, które mogą być symptomem poważniejszych schorzeń, takich jak choroba wrzodowa, zapalenie lub kamica pęcherzyka żółciowego. Ostre zaparcia u osób z regularnym rytmem wypróżnień sugerować może przyczynę organiczną, taką jak zapalenie otrzewnej, uchyłków itp. Niestety, czasami zaparcia mogą mieć podłoże nowotworowe, co należy podejrzewać zawsze wtedy, kiedy występują one na zmianę z biegunką. Wśród innych przyczyn zaparć znaleźć mogą się niedoczynność tarczycy, zaburzenia elektrolitowe, guzy lub uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Spośród zaparć rozróżnia się:

■ zaparcia atoniczne – zmniejszenie napięcia ścian jelit i zahamowanie perystaltyki,
■ zaparcia spastyczne – nadmierne skurcze mięśni okrężnych jelit – utrudnione przesuwanie się treści pokarmowej.
Przyczyny powstawania zaparć można podzielić na pierwotne i wtórne. Do pierwotnych zalicza się: wolny pasaż treści jelitowej, utrudnione wypróżnienie i zespół nadwrażliwego jelita. Do przyczyn wtórnych zalicza się: zmiany anatomiczne, zaburzenia metaboliczne (cukrzyca, niedoczynność tarczycy, otyłość), zaburzenia neurologiczne i psychiatryczne (choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane, choroby naczyń mózgowych, urazy kręgosłupa, depresja). Do zaparć wtórnych przyczyniają się także przyjmowane leki: przeciwbiegunkowe, przeciwhistaminowe, niektóre psychotropowe, opioidy, leki hipotensyjne, sympatykolityki, niektóre antybiotyki, sole glinu i wapnia. Nieodpowiednia dieta ma również wpływ na zaparcia: spożywanie nadmiaru tłuszczu i węglowodanów przy małej ilości płynów i substancji resztkowych, spożywanie posiłków o różnych porach, siedzący tryb życia oraz brak kontrolowanego wysiłku fizycznego.

W aptekach dostępna jest cała masa środków na bazie roślinnej - senesu, aloesu, kory kruszyny. Można także zastosować czopki glicerynowe, olejek rycynowy lub laktulozę. W niektórych sytuacjach, kiedy stan zdrowia nie pozwala na prawidłowe wypróżnianie lub występuje jego zagrożenie, stosowane sąlewatywy.Ja niestety borykam się z tym problemem całe życie, z mniejszym lub większym efektem. W naszej rodzinie, u kobiet, to chyba nawet problem genetyczny. Ponadto u mnie jest to związane z ze złym stanem psychiki, cierpię na zespół jelita drażliwego.

Duchowość ateisty...

2011-10-24T11:45:00.000+02:00

Woody Allen

Dla ciebie jestem ateistą, dla Boga - konstruktywną opozycją.

Kilka dni temu dowiedziałam się z Internetu, że jako osoba niewierząca nie posiadam duchowości. Stropiłam się. Przez całe życie żyję w błogim przeświadczeniu, że postawiłam na szlifowanie duchowości właśnie a tu masz babo placek. Postanowiłam złapać byka za rogi i zawalczyć o swoją duchowość. Wiem, "ulicy" nie przekonam, ale posprzątam trochę w pojęciach i przemieszam w hierarchii wartościowania duchowości z Bogiem i duchowości bez Boga. I tym samym zakłócę nieco stan samozadowolenia tych, którzy uważają, że wierzący ma duchowość niejako z automatu, a niewierzący bezdusznym automatem jest. Ateiści mogą wierzyć w wiele różnych rzeczy, ale nie wystarczy w coś wierzyć, żeby wyznawać religię. Można nawet wierzyć w Boga i nie wyznawać żadnej religii – jest się wtedy deistą. duchowość w sensie intelektualnym, kulturalnym, moralnym dostępna jest dla wszystkich i osoby wierzące również z niej korzystają, w różnym stopniu. Niekiedy odnoszę wrażenie, że umysły wielu osób wierzących są polem bitwy, na którym duchowość głęboka ściera się z duchowością religijną – dogmatyczną, hamującą samodzielne myślenie, osłabiającą empatię, skłaniającą do stosowania przymusu wobec innych ludzi. Ateiści nie muszą prowadzić tej wewnętrznej walki. Nie znaczy to, że z góry dane jest im duchowe oświecenie, natomiast mają czyste przedpole tam, gdzie ludzie religijni muszą przebijać się przez gąszcz archaicznych wierzeń, zakazów i nakazów, zanim znajdą jakieś ziarno prawdy o świecie lub zdecydują się na zwykły odruch solidarności z drugim człowiekiem. Uduchowienie kojarzy się również z takimi uczuciami jak przyjaźń, miłość, zachwyt dla piękna bez trudu możemy tu udowodnić, że ten typ uduchowienia obywa się doskonale bez religii, zaś skłonności do takich zachowań (podobnie jak i do okrucieństwa) można wyprowadzić z biologii. Psychologia ewolucyjna opowiada nam znacznie więcej o podstawach moralności aniżeli wszystkie religie świata. Jeśli jednak założymy, że i dobro, i okrucieństwo jest w naturze, jaką rolę spełniły religie we wzmacnianiu pozytywnego wartościowania zachowań, które oceniamy jako moralne? Odpowiedź jest prosta: złożoną. Skłaniały do refleksji moralnej i służyły jako narzędzie wymuszania ładu społecznego. W równym stopniu wzmacniały zachowania, które określamy dziś jako moralnie pozytywne, jak i zachowania, które są dziś dla nas moralnie odrażające. Wspierały łagodność i wspierały okrucieństwo.
Chrześcijaństwo zaprzągnięte do celów politycznych z prześladowanej początkowo sekty stało się instrumentem władzy i odtąd podlegało prawom, jakie rządzą polityką, a tu, jak wiadomo, trudno rozdzielić, co jest prawdą a co propagandą, nawet jeśli jest to krótki okres czasu, a co dopiero dwa tysiące lat motania i zaciemniania. My przecież po ledwie czterdziestu latach nie jesteśmy w stanie dociec, czy Lech był Bolkiem, czy był wieloma Bolkami, a może jakieś Bolki chcą Lecha wrobić w Bolka… a co dopiero po dwóch tysiącach lat pracowitego gmatwania faktów i przeplatania ich z mitami.

Duchowość "transteisty", czyli kogoś, kto jest ponad wiarę, czy też poza wiarą w bogów, jest przede wszystkim wolna od mocowania się z bogami. A-teista jeszcze się ustawia w opozycji do Boga, transteiście do niczego to już nie jest potrzebne. Ateista (często jeszcze) neguje święta kościelne, jest antyklerykałem, boi się kościelnych rytuałów, symboli itd. itp. Tymczasem transteista traktuje święta kościelne jako (fajne, barwne, umilające życie) obrządki zgodne z tradycją społeczeństwa, w którym żyje. I tyle. Tylko tyle i aż tyle. Jednym słowem kościelne obrządki są pozostałościami tradycji religijnych, ale nie są równoznaczne z wiarą w Boga. I proszę, coraz więcej jest ludzi, którzy urządzają sobie święta, ale do kościoła już dawno nie chodzą, lub chodzą jeszcze do kościoła, ale już nie wierzą. Bo nie trzeba wierzyć w Światowida, żeby mieć frajdę z puszczania wianków na Wiśle. Nie musi się być wierzącym, żeby brać udział w pochówku w obrządku kościoła katolickiego (lub jakiegoś innego). Ale tak jak nie jestem przeciwna temu, że ktoś sobie wierzy w co sobie chce wierzyć, zgodnie z zasadą wolności sumienia, tak jestem absolutnie przeciwna temu, żeby jakakolwiek wiara stanowiła o prawie. To już jest autentycznym anachronizmem. Nie wyobrażamy sobie przecież nastania szariatu w kraju katolickim, prawda? Nie zapraszamy mułłów w turbanach czy szamanów odzianych w ptasie pióra i liście palmowe do dyskusji o nowych prawach w państwie, bo byłoby to niedorzeczne, czyż nie tak? Otóż dla mnie jest równie niedorzeczne, gdy na przykład o prawie do zapłodnienia in vitro dyskutuje ksiądz w sutannie. Śmieszne, jeżeli dyskutuje (przecież z góry wiemy, co powie, jakiej retoryki użyje), tragiczne, jeśli faktycznie wpływa na prawo w świeckim, czyli nowoczesnym państwie. Duchowość w Bogu musi pozostawać sprawą prywatną stawiającą na nią ludzi.
Ateizm w odróżnieniu od religii nie głosi swojej wyższości moralnej. Duchowość ateisty obywa się bez duszy i bez duchów, korzysta z piękna jakie pozwala nam odkrywać nasz umysł, ale odkrywając swoje biologiczne dziedzictwo, skłonności zarówno do zachowań altruistycznych, jak i okrutnych; ateista żyje w lęku przed ujajeniem umysłu duchowością opartą czy to na kiczowatych katechizmach, czy na kiczowatych książeczkach z myślami przewodniczącego Mao. Grozi nam nie tylko pokusa uduchowionego łajdactwa, ale i uduchowionej tępoty. Toksyczność barbarzyńskiej duchowości doskonale ogranicza możliwości poznania i komunikacji z innymi.

Ateizm nie eliminuje tych zagrożeń, może je zaledwie zmniejszać. Ateizm daje to, co odbiera religia – wolność myślenia, głęboką duchowość. Ateizm umożliwia dyskusję, sprzyja tolerancji, stwarza przestrzeń wyboru.Bunt przeciwko brakowi autentyzmu w czynnościach i postawach religijnych oraz tęsknota za prawdą odbrązowioną z tabu, które często , mimo dwudziestego pierwszego wieku , towarzyszy postawom religijnym. Natomiast nasz ateizm dwudziestego pierwszego wieku często rodzi się już w naszych rodzinach , które deklarując swoją religijność( np. katolickość) nie przeżywają postaw religijnych. Traktują je jako swego rodzaju polisę ubezpieczeniową . Lepiej pójść w niedzielę do kościoła , lepiej w piątek nie jeść mięsa, lepiej,lepiej,….. I tak lepimy swoje wątpliwości i lęki przed Bóstwem , którego z własnego lenistwa nie chcemy poznać .Nie przeżywamy postawy religijnej ponieważ swoje czynności religijne wykonujemy ze strachu , automatycznie , bo tak wypada i jeszcze może ze stu tysięcy innych powodów ale żaden z nich nie ma właściwego odniesienia do Boga. Idę do kościoła bo chcę się spotkać z Bogiem , który jest treścią mojego życia i motorem moich postaw i postępowania. Przestrzegam postów i nie jem w piątek czekolady, którą uwielbiam bo czynię to jako wyraz mojego poświęcenia Bogu. Nasza religijność stała się bardzo mechaniczna i daleka od Ewangelii .

Proponuje bardziej psychologiczne ujęcie duchowości, zgodnie z teorią wielowymiarowości ludzkiej inteligencji. W tym ujęciu duchowość to niejako rozszerzenie inteligencji emocjonalnej, a więc polegającej na świadomości i możliwości kontroli własnych odczuć i emocji, a także rozpoznawania ich (i modyfikowania) u innych. Tak rozumiana duchowość oznacza więc pewną zdolność jednostki do widzenia sensu życia, kierowaniu się w nim jakimś zinternalizowanym systemem wartości. Mówi się tu także o samoświadomości, umiejętności pokonywania cierpienia i bólu, wyrzeczeniach i temu podobne.

Idąc tym tropem - pytanie o duchowość ateisty jest błędne - każdy ma ją w mniejszym bądź większym stopniu.

Apel do Sheldonki.

2011-10-23T00:01:00.000+02:00

Ej, Misiu... Wchodzę do Ciebie, ale nie mogę wpisać komentarza. Zrób coś...

I znów test...

2011-10-22T11:38:00.000+02:00

Marie von Ebner-Eschenbach

Szczęśliwi pesymiści. Jak bardzo się cieszą, ilekroć udowodnią, że nie ma radości.

Bosheee, teraz się przeraziłam, a przecież się leczę farmakologicznie i uczestniczę już w trzeciej terapii:

Oto wynik kolejnego testu:

Somatyzacje

Skala ta mierzy poczucie dyskomfortu spowodowane dolegliwościami cielesnymi, charakterystycznymi dla nerwic. Pytania obejmują objawy związane z mięśniem sercowym, żołądkiem, układem oddechowym oraz innymi narządami i układami. Uwzględnione zostały także bóle pleców, głowy i mięśni, jak również somatyczne objawy lęku.

Twój wynik - 0.5. Jest to wynik niski.

Natręctwa

Skala ta mierzy myśli i zachowania charakterystyczne dla zespołu obsesyjno-kompulsywnego (czyli natręctwa i czynności przymusowe). Skala ta koncentruje się więc na myślach, impulsach i działaniach, których osoba badana doświadcza jako nie do powstrzymania i nieodpartych, choć niechcianych i nie swoich. W skali tej mieszczą się także ogólniejsze zaburzenia poznawcze (np. pustka w głowie, wspomnienia problemów, kłopotów).

Twój wynik - 2.2. Jest to wynik bardzo wysoki.

Nadwrażliwość interpersonalna

Skala ta mierzy poczucie nieadekwatności interpersonalnej, niższości, szczególnie w porównaniu z innymi osobami. Osoby uzyskujące wysoki wynik w tej skali mają skłonność do autodeprecjacji, niskiego poczucia własnej wartoœci, niepokoju i dyskomfortu w kontaktach z ludźmi. Charakteryzuje je także poczucie wyczulonej samoświadomości i negatywne oczekiwania odnoszące się do komunikacji interpersonalnej.

Twój wynik - 3.2. Jest to wynik bardzo wysoki.

Depresja

Skala ta uwzględnia szeroką grupę objawów wchodzących w skład zespółu depresyjnego. Reprezentowane są objawy dysforii, obniżonego nastroju, jak również utraty zainteresowania jakąkolwiek aktywnością, brak motywacji, brak energii życiowej. Skala ta odzwierciedla także uczucie beznadziejności i bezradności, poznawcze oraz somatyczne objawy depresji. Dwie pozycje odnoszą się do myśli samobójczych.

Twój wynik - 3. Jest to wynik bardzo wysoki.

Lęk

Skala ta zawiera objawy i zachowania wiążące się z wysokim poziomem lęku. Zostały w niej uwzględnione ogólne wskaźniki, takie jak niepokój, nerwowość, napięcie, a także somatyczne objawy lęku, jak kołatanie lub przyśpieszone bicie serca. Poszczególne punkty odnoszą się do uogólnionego lęku, ataków paniki oraz jeden dotyczy uczucia dysocjacji.

Twój wynik - 1.6. Jest to wynik wysoki.

Wrogość

Skala mierząca poziom wrogości jest skonstruowana w oparciu o trzy kategorie: myśli, uczucia i zachowania. Punkty tej skali odnoszą się do uczuć rozdrażnienia, irytacji, impulsywnego niszczenia przedmiotów oraz częstych i niekontrolowanych wybuchów złości.

Twój wynik - 1.5. Jest to wynik wysoki.

Fobie

Skala ta obejmuje epizody ostrych stanów lękowych lub agorafobii. W punktach tej skali są reprezentowane lęki związane z podróżowaniem, otwartymi przestrzeniami, tłumem czy miejscami publicznymi i pojazdami. Dodatkowo dołączono kilka punktów przedstawiających zachowania związane z fobiami społecznymi.

Twój wynik - 1.9. Jest to wynik bardzo wysoki.

Myślenie paranoidalne

Skala ta mierzy objawy myślenia paranoidalnego. Punkty tej skali odnoszą się do myślenia projekcyjnego, wrogości, podejrzliwości, egocentryzmu, iluzji, braku autonomii i urojeń wielkościowych.

Twój wynik - 2.8. Jest to wynik bardzo wysoki.

Psychotyczność

Skala obejmuje zarówno zachowania typowo psychotyczne, jak i charakterystyczne dla rzekomego procesu psychotycznego. Cztery pozycje zawierają osiowe objawy schizofrenii wymieniane przez Schneidera: omamy słuchowe, transmitowanie myśli, kontrolowanie myśli z zewnątrz i nasyłanie myśli, jak również mniej znaczące psychotyczne zachowania, będące wskaźnikami schizoidalnego stylu życia .

Twój wynik - 1.5. Jest to wynik wysoki.

Pamiętaj także, że wyniki tu uzyskane mają jedynie ograniczoną wartość informacyjną i nie mogą zastąpić indywidualnej diagnozy psychologicznej, ani diagnozy lekarskiej. O ile kwestionariusz SCL-90 może być z powodzeniem stosowany do grupowych badań nad efektownością psychoterapii, to jednak do indywidualnych wyników należy podchodzić z dużą ostrożnością.

Zobacz także artykuł: "Zastosowanie kwestionariusza SCL-90 w badaniach nad efektywnością psychoterapii"

A to o samym powyższym teście:

Kwestionariusz SCL-90 mierzy nasilenie objawów psychopatologicznych, na które często uskarżają się pacjenci poszukujący pomocy psychoterapeutycznej i psychiatrycznej. Narzędzie składa się z 90 pozycji, odnoszących się do dziewięciu podstawowych zespołów objawów.

Poniżej zestawiono wyniki badań prowadzonych przy użyciu kwestionariusza uszeregowane w kolejności od najniższego do najwyższego poziomu nasilenia objawów psychopatologicznych w badanej grupie:

Zestawienie dotychczasowych badań z zastosowaniem SCL-90

Skale SCL-90	terapeuci odwykowi	kobiety po PRO	mężczyźni po PRO	alkoholicy (mężczyźni)	kobiety współ- uzależnione	alkoholiczki (kobiety)	bezdomni alkoholicy	DDA
somatyzacje	0,6	0,8	0,8	0,9	1,2	1,1	1,2	1,4
natręctwa	0,9	1,0	1,1	1,4	1,5	1,5	1,7	2,2
nadwrażliwość interpersonalna	1,0	0,9	0,9	1,3	1,3	1,5	1,5	1,8
depresja	0,9	0,9	0,9	1,3	1,5	1,6	1,7	1,9
lęk	0,9	0,8	0,9	1,3	1,4	1,5	1,6	1,9
wrogość	0,9	0,7	0,7	1,1	1,3	1,2	1,0	1,7
fobie	0,4	0,3	0,3	0,9	0,5	1,1	1,0	0,8
myślenie paranoidalne	0,7	0,8	0,9	1,4	1,3	1,5	1,7	1,8
psychotyczność	0,4	0,6	0,6	1,0	0,9	1,1	1,4	1,4

To test do badania efektywności psychoterapii!!!!!!!!!

Uniwersytet Drugiego Wieku

2011-10-17T18:29:00.001+02:00

Antoni Czechow

Uniwersytet rozwija wszystkie zdolności, między innymi głupotę.

Akademia 30+ w Trójmieście to projekt edukacyjny, w ramach którego organizowane są wykłady akademickie i zajęcia warsztatowe z różnych dziedzin nauki i sztuki.
Akademia 30+ powstała w 2007 r. z inicjatywy Fundacji dla Uniwersytetu Jagiellońskiego i Gdańskiej Fundacji Rozwoju im. Adama Mysiora (obecnie, niezależnie od siebie, działa w trzech miastach: Gdańsku, Krakowie i Czestochowie).

Akademia 30+ nie jest uczelnią w sensie formalnym. Od słuchaczy nie wymaga się zdawania egzaminów, zaliczania ćwiczeń ani też uczestnictwa we wszystkich zaplanowanych zajęciach.
To raczej propozycja dla osób, które formalną edukację mają już za sobą, ale nadal chcą się rozwijać intelektualnie.

W ciągu trzech lat w ramach Akademii 30+ w Trójmieście odbyło się ponad 70 wykładów. Wśród prelegentów byli tak znakomici naukowcy, jak prof. Maria Poprzęcka, prof. Magdalena Środa, prof. Edmund Wnuk-Lipiński, prof. Bogdan Wojciszke, prof. Cezary Wodziński, prof. Zbigniew Lew-Starowicz, prof. Rafał Ohme, prof. Zbigniew Izdebski, prof. Zbigniew Mikołejko, prof. Tadeusz Bartoś, prof. Jerzy Vetulani, prof. Jerzy Jarzębski.

Akademia 30+ oprócz wykładów organizuje również zajęcia warsztatowe (warsztaty psychologiczne, teatralne, kabaretowe, muzyczne, fotograficzne), wspólne wyjścia do teatrów i muzeów, wycieczki naukowe (w 2010 r. słuchacze Akademii wybrali się wspólnie do Krakowa).
Organizowane są również spotkania o charakterze towarzyskim, których celem jest integracja słuchaczy Akademii.

Tam bywam czasami...
http://akademia30plus.pl/

Zrobiłam sobie test...

2011-10-16T00:00:00.002+02:00

Katarzyna Grochola

Nie wydaje mi się, żeby człowiek musiał być pesymistą. Chyba że ktoś żyje gdzieś daleko, w jakimś kraju, w którym jest obrzydliwie dobrze, wesoło, ciepło, bogato - to bardzo proszę, wtedy maleńka dawka pesymizmu jest wskazana, dla zachowania równowagi, zdrowia psychicznego oraz harmonii.
Co innego, kiedy żyjemy tu i teraz. Tutaj jest potrzebna potężna dawka optymizmu, z tych samych powodów. To znaczy dla zachowania równowagi w przyrodzie.

Skaczę se po blogach, tu i tam swą zakutą pałę wsadzam i znalazłam link do testu:

http://www.psychologia.net.pl/testy.php?test=soc, to se i go zrobiłam. Jak zrobiłam, to się nie ucieszyłam...

Bo i z czego, oto mój wynik:

"Twój wynik oznacza, że zarówno świat zewnętrzny jak i siebie samego, swoje emocje, potrzeby i postępowanie postrzegasz jako niezrozumiałe, nieuporządkowane, niespójne i niejasne. Przyszłość zazwyczaj wydaje Ci się nieprzewidywalna.

Jeśli nawet próbujesz przewidywać przyszłość, jawi Ci się ona w czarnych barwach. Lękasz się, że najprawdopodobniej nie będziesz umieć poradzić sobie z problemami, jakie może przynieść życie. Nie wierzysz w to, że wszystko ułoży się dobrze, przeciwnie - obawiasz się, że życie może stać się nie do zniesienia. Nie dość, że sam (-a) sobie z nim nie radzisz, ale także nie spodziewasz się znikąd pomocy, bo uważasz, że nie możesz liczyć na nikogo.

Nie masz także motywacji do działania. Nie czujesz, by życie miało sens, ani, by przynajmniej część problemów, jakie niesie życie, warta była wysiłku, poświęcenia i zaangażowania. Problemy zniechęcają Cię do życia, spostrzegasz je jako piętrzące się przeszkody nie do przebycia, a nie jako wyzwania, które warto podejmować.

Podsumowując, świat jest dla Ciebie nieprzewidywalny i niezrozumiały; wymagania stawiane przez życie wydają się nie do spełnienia; zaś próby spełnienia tych wymagań wydają Ci się niewarte wysiłku i zaangażowania.

Twoja postawa wobec życia może owocować niską odpornością na choroby, a także może mieć negatywny wpływ na długość Twojego życia. Oprócz większej podatności na choróby somatyczne, istnieje także duże prawdopobieństwo, że cierpisz na zaburzenia emocjonalne, takie jak depresja, czy nerwica.

Jest też prawdopodobne, że prowadzisz niezdrowy tryb życia. Być może nadużywasz alkoholu, używek (kawa, herbata) leków lub innych substancji psychoaktywnych, niewłaściwie lub nieregularnie się odżywiasz, palisz papierosy i nie uprawiasz żadnego sportu dla zdrowia.

Istnieje także zwiększone ryzyko, w porównaniu do innych osób, że Twoja sytuacja rodzinna pozostawia wiele do życzenia. Być może jesteś żoną lub mężem osoby uzależnionej od alkoholu, ofiarą przemocy fizycznej lub słownej agresji. Jeśli masz dzieci, istnieje większe ryzyko, że sam (-a) zachowujesz się wobec nich agresywnie. Możesz mieć także tendencje autoagresywne, takie jak myśli samobójcze, próby samobójcze i samouszkodzenia.

Jeśli powyższa interpretacja jest trafna, zachęcamy Cię do poszukiwania pomocy psychologicznej.

Pamiętaj także, że wyniki tu uzyskane mają jedynie wartość informacyjną i nie mogą zastąpić indywidualnej diagnozy psychologicznej, ani diagnozy lekarskiej.

Jeśli chcesz uzyskać więcej informacji o Kwestionariuszu Orientacji Życiowej i porównać swój wynik z wynikami różnych grup osób, przeczytaj artykuł "Poczucie koherencji, a zdrowie i choroba w koncepcji A. Antonovsky'ego" . " - czytaj tu:
http://www.psychologia.net.pl/artykul.php?level=65

A oto statystyczne wyniki innych:

Zestawienie dotychczasowych badań kwestionariuszem SOC-29

<><><><><> <><><><><> <><><><><>

Grupa	Liczebność	Poczucie koherencji - średnia
1. kobiety z zespołem depresyjnym (Warszawa) [1]	13	99
2. pacjenci z zaburzeniami nerwicowymi (Warszawa) [1]	36	102
3. pacjentki z zaburzeniami nerwicowymi (Warszawa)[1]	54	109
4. współuzależnione kobiety przed terapią współuzależnienia [4]	105	118
5. pielęgniarki z łódzkich szpitali [2]	1023	125
6. robotnicy fabryczni stanu Nowy Jork [3]	111	133
7. studenci amerykańscy [3]	336	133
8. grupa kontrolna zdrowych mężczyzn (Warszawa) [1]	31	136
9. próba reprezentatywna mieszkańców Izraela [3]	297	136
10. współuzależnione kobiety po terapii [5]	53	139
11. grupa kontrolna zdrowych kobiet (Warszawa) [1]	38	139
12. współuzależnione kobiety pół roku po terapii [5]	53	139
13. amerykańscy magistranci psychologii [3]	59	140
14. słuchaczki Studium Pomocy Psychologicznej (pracownice odwyku) [4]	66	141
15. pracownicy służby zdrowia w Edmonton [3]	108	149
16. studenci szkoły oficerskiej w Izraelu [3]	338	160

Czyli ze mną jest tragicznie, o Dżizys...

Zgubić dziecko...

2011-10-15T16:35:00.000+02:00

Dziecko jest chodzącym cudem, jedynym, wyjątkowym i niezastąpionym.

Phil Bosmans

Na całym świecie 25 maja to dzień zaginionego dziecka.Jest to także dzień solidarności z cierpiącymi rodzicami, którzy do dziś nie odnaleźli swoich zaginionych dzieci. Koordynatorem działań w Polsce jest ITAKA – Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych.
W Polsce co trzy dni ginie bez wieści dziecko, które nie skończyło siedmiu lat (115 w 2007 roku). Codziennie ginie dwoje dzieci w wieku 7 – 13 lat (805 w 2007). Każdego dnia policja przyjmuje zgłoszenia o 10 zaginionych nastolatkach w wieku 14-17 (3710 w 2007). Większość tych zaginięć wyjaśnia się, ale nie wszystkie szczęśliwie. Po każdym roku kilkadziesiąt spraw pozostaje niewyjaśnionych. Kilkuletnie dzieci giną, ponieważ dorośli źle nimi się zajmują. Dziecko jest niezwykle ruchliwe i ciekawe świata, więc nawet chwila nieuwagi opiekuna może się skończyć nieszczęściem. Dziecko jest ponadto małe – może się łatwo zgubić w tłumie (np. w centrum handlowym).
Właśnie czytam książkę "Głębia Oceanu" autorstwa: Jacquelyn Mitchard.

Na nie więcej niż pięć minut zostawiła Beth Cappadora swego trzyletniego synka Bena pod opieką starszego brata, siedmioletniego Vincenta. W ciągu tych pięciu minut Ben zniknął bez śladu. Mimo wysiłków policji przez następne dziewięć lat nie udało się rozwiązać tej ponurej zagadki, która zrujnowała rodzinne życie Beth, jej męża i drugiego syna. I nagle po owych tragicznych dziewięciu latach, zdarzyło się coś, co wprowadziło do ich mrocznego, lodowatego świata bólu i poczucia winy nikły promyk nadziei. Niezwykle wysoko oceniana przez krytykę i czytelników książka łączy fascynującą, pełną zagadek intrygę z głęboką psychologiczną refleksją. To przejmująca opowieść o rodzinie dotkniętej nieszczęściem, o jej rozpadzie - i odrodzeniu. Książka ta niezwykle mnie poruszyła. Wyobraziłam sobie jakbym czuła się gdyby zaginął nagle Maksio... i przejął mnie chłód lęku nie do opisania. Weszłam nawet na blog : http://bezsladu.blogspot.com/2011/05/gdzie-sa-te-dzieci.html i zobaczyłam, że takie rzeczy jednak się zdarzają. Straszne...

Leniwe, jesiene dni... (ciągną się jak papier toaletowy).

2011-10-14T13:42:00.000+02:00

A za oknami jesień – młodopolska dama
w woalu szaromglistym przechadza się sama,
umarłe drzewa żegna, zwiędłe liście liczy
– pamiątki snu o lecie, minionych słodyczy…

Anna Maria Kowalczyk

Od poniedziałku jestem "bezrobotna", siostra zachorowała i jest na zwolnieniu, jest więc w domu z dziećmi. Nudzi mi się więc strasznie, staram się zabijać nudę :), ale jakoś nie za bardzo się daje. Leżę całymi dniami na łóżku i czytam. Bo co niby mam innego robić. Trochę jestem zaziębiona, a na dworzu zrobiło się już dość zimno i deszczowo. Jak bardzo szkoda mi minionego lata, uwielbiam je. Przeczytałam już w tym tygodniu około czterech książek, dwa razy byłam u dzieci i siostry. Wybrałam się nawet na wykład inauguracyjny do Akademi Trzydzieści Plus. Nie był zbytnio ciekawyy.
Z całą pewnością mam jakąś odmianę bulimi. Moje całe życie kręci się wokół jedzenia. Albo się odchudzam poprzez drakońskie diety albo obżeram do nieprzytomności i zaburzeń gastrycznych. Jedzeniem kompensuję sobie złe samopoczucie, niezadowolenie z życia, poczucie bezsensu wszystkiego, co mnie otacza. Potem mam strasznego kaca moralnego, jak alkoholik po zapiciu. Obiecuję sobie, że nigdy więcej, a już nastepnego dnia lecę po słodycze. To takie zamknięte koło, nie wiem jak to zmienić. Nie mam pojęcia. Przecież biorę leki, chodzę na terapię i nic...
Nie jestem otyła, w sumie ciągle na granicy nadwagi i wagi prawidłowej. Ale co z tego jeśli jestem w stanie zaakceptować siebie jedynie przy wadze 69 kg, a ważę 75.
Nie umiem sobie tego logicznie przetłumaczyć.
Dlaczego podejrzewam bulimę, skoro nie wymuszam wymiotów? Po prostu nadużywam środków przeczyszczających, a to także rodzaj bulimicznego zaburzenia. Tak gdzieś czytałam.
Generalnie jestem jak zwykle zdołowana, smutna, znudzona i do doopy. Pozdro...

Sen

2011-10-09T12:17:00.000+02:00

Sen, każdy sen, jest jak psychoza. Ze wszystkim, co do niej należy: pomieszaniem zmysłów, szaleństwem, absurdem. Taka krótkotrwała psychoza.

— Janusz Leon Wiśniewski

Nasza sromotna porażka w konkursie psiej piekności ;)

2011-10-08T16:28:00.000+02:00

Nie weszliśmy nawet do półfinału...hehe...

Taki jeden test...

2011-10-03T20:42:00.001+02:00

Robert Bly

Charakterystyczną cechą współczesnej psychologii jest kojarzenie wszystkiego, co się da, z matką. Zarówno Freud, jak i Jung byli maminsynkami, a nasza psychologia od nich się wywodzi.

Test Rorschacha, test plam atramentowych, Ro - test projekcyjny, stworzony w 1921 roku przez szwajcarskiego psychoanalityka Hermanna Rorschacha. Na podstawie testu wnioskuje się o nieświadomych treściach psychicznych, cechach osobowości i zaburzeniach psychicznych (jest on używany w diagnozie klinicznej).
Test składa się z 10 tablic z plamami atramentowymi (5 szaroczarnych, 2 szaroczerwone i 3 kolorowe). Tablice prezentuje się osobie badanej, która opowiada, co na nich widzi. W odpowiedziach bierze się pod uwagę:

interpretowany obszar (całość, części)
determinantę odpowiedzi (kształt, barwa, pozorny ruch)
poziom formy (zgodność obrazu z bodźcem)
treść (ludzie, zwierzęta etc.).

Mierzony jest także czas reakcji na poszczególne tablice. Wypowiedzi są klasyfikowane według klucza, na podstawie którego tworzony jest tzw. psychogram. Test Rorschacha uchodzi za narzędzie rzetelne, natomiast jego trafność jest przedmiotem dyskusji, ze względu na dużą dowolność interpretacji wyników i brak należytej walidacji

Test ten jest przedmiotem mojej wielkiej fascynacji. Kojarzy mi się z kartami Tarota. Zawiera dziesięć plansz z dziwacznymi rysunkami, w którym każdy widzi co innego. Każda plansza symbolizuje inną sferę osobowowści i na podstawie indywidualnej interpretacji rysunku przez badanego, psycholog zbiera wiedzę o pacjencie. Kiedyś chodizłam prywatnie do terapeuty i robił mi ten test. Powyższa plansza symbolizowała moje relacje z matką. Zauważyłam w niej dwie osoby uprawiające paintball. Faktycznie moje relacje z mamą przypominają się takie ciągłe przepychanki, jakąś walkę.

Ta ostatnia dotyczyła mojego ojca i relacji z mężczyznami. Okazała się się, że postrzegam ich jako jakichś dziwnych, monstrualnie śmiesznych olbrzymów. Nieporadnych i słonowatych. Coś w ten deseń, to było już dawno i mało pamiętam.

Czy zabijanie nudy to morderstwo?

2011-10-01T23:48:00.000+02:00

Antoni Kępiński

Nuda i pośpiech z psychologicznego punktu widzenia mają wiele cech wspólnych. W obu czas obecny jest przeszkodą, chce się go [...] najszybciej pokonać.

Tak spędzam wolny czas: z zimną krwią zabijam nudę...

Jaki dziwny dzień...

2011-09-30T00:01:00.000+02:00

Mark Twain

Spraw, aby każdy dzień miał szansę stać się najpiękniejszym dniem twojego życia.

Dziś będzie pamiętnikarsko, a co tam. Od wczoraj zaczęłam się trochę odchudzać, przynajmniej próbować, bo waga, przez moje napady obżarstwa, skoczyła mi prawie do 76 kg. Przestraszyłam się, ponieważ boję się strasznie otyłości. Tym bardziej iż wszystkie kobiety z mojej rodziny cierpią na nadwagę. To chyba mamy w genach, taką skłonność do tycia i przejadania się. Mam teraz trzydniowy, bezpłatny, przymusowu urlop, ponieważ Maks ma anginę i szwagier dostał na niego opiekę. Martwię się Olim, ma coś z tyłeczkiem i weci nie wiedzą co mu jest, a mnie serce się kraje, kiedy patrzę jak to zwierzątko się męczy. Jutro jeszcze spróbuję podać psiakom leki na odrobaczenie. Dziś wyszłam z domu, bo dostaję fioła od takiego siedzenia w samotności, tylko z psami. Nakupiłam sobie ubrań za full kasy /to moja druga kompulsywna obsesja obok objadania się/. Byłam też na spotkaniu z panem R. poznanym przez interent. A co tam, życie jest krótkie, a mi potrzeba czynnika ludzkiego do szczęscia. Nie nastawiam się na poznanie męża czy partnera, postępuję w myśl poniższej formuły znalezionej w necie:

Zachęcam Cię do spróbowania odmiennego podejścia - nauki tworzenia przyjacielskich relacji z płcią przeciwną, a porzucenia prób wejścia w związek. Te próby – świadome lub podświadome oczekiwania wobec drugiej osoby, by zaspokoiła Twoje potrzeby, uwolniła Cię od samotności, tworzenie sobie fantazji na temat "bycia razem" zaraz na początku relacji - czynią Cię podatnym na manipulacje. Budując relację, trzeba najpierw poznać drugą osobę i dać się poznać jej. Albo relacja się rozwinie, albo nie. Albo przekształci się w związek, albo nie. Uwalniając się od oczekiwań wobec drugiej osoby, uwalniamy się także od obaw, czy zostaną one spełnione.

Powyższe bardzo mi się podoba. Pan R. nie spodobał mni się fizycznie, nie mogłam bym z nim uprawiać seksu, a to także ważne w relacji partnerskiej. Rozmowa była ciekawa, chociaż nie do końca. Wróciłam zaspokojona towarzysko, w dobrym nastroju.

Życie to nie teatr...

2011-09-29T00:06:00.000+02:00

Piotr Łuszcz

Życie to teatrzyk, nikt się nie ogląda, każdy patrzy jak zdobyć główną rolę.

Mężczyzna w życiu powinien zrobić trzy rzeczy: zbudować dom, spłodzić syna i zasadzić drzewo. To niemalże jego życiowy obowiązek, warunek sukcesu i samorealizacji. Rzeczywistość wydaje się być zupełnie inna, wskazując niejako na konflikt ról społecznych. Postępująca emancypacja powoduje, że rola kobiety nie musi być jej przypisana, a może być osiągana. . Dotychczas głęboko zakorzeniona w tradycji rola Polki – Westalki domowego ogniska przechodzi metamorfozę. To Ona coraz częściej wybiera projekt domu, majsterkuje, tapetuje, układa płytki w łazience. Obserwując obraz współczesnej kobiety, zarówno w mediach jak i życiu codziennym widzimy, że stara się ona dostosować do obecnych realiów. Przede wszystkim liczy się wygląd. Ważne jest, aby kobieta była zadbana i zadowolona ze swojego wyglądu. Dzięki temu zyskuje pewność siebie. Oprócz tego oczekuje się, że będzie posiadała odpowiednie wykształcenie, a „ języki obce nie będą jej obce”. Poza tym kobieta nowoczesna to taka, która potrafi poradzić sobie w każdej sytuacji.
Jak widać taki wizerunek kobiety, aktywnej, wszechstronnie uzdolnionej, gotowej sprostać wszelkim wyzwaniom jest bardzo pozytywny. Niestety z punktu widzenia samych zainteresowanych, czyli nas kobiet, może się to okazać bardzo trudne. Nie każdy potrafi zaplanować cały dzień, tak aby pogodzić pracę z obowiązkami domowymi. Wyzwaniem jest także to, aby każdego dnia wyglądać znakomicie, mieć czas na fryzjera czy kosmetyczkę. Jak to powiedział Picasso...” Istnieją dwa rodzaje kobiet: boginie i wycieraczki.” Skupmy się na tej drugiej części wypowiedzi tego słynnego malarza. Wycieraczki...cóż możemy przez to rozumieć? Zapewne są to kobiety, które sprzątają, gotują, ogólnie rzecz biorąc, zajmują się ogniskiem domowym. Chyba ta rola kobiet w dzisiejszych czasach nie uległa, zaznaczam nie uległa przedawnieniu. Nadal istnieją takie kobiety dla których zajmowanie się domem to priorytet, zaliczając do niego rodzenie dzieci i ich wychowanie, męża, gospodarstwo.

Odgrywając w rodzinnym teatrze życia kilka ról, będąc jednocześnie żoną, matką i córką – mamy do wykonania bardzo trudne zadanie, bo jedne z tych funkcji stoją czasem w opozycji do innych. Prosty przykład: z psychologicznego punktu widzenia córka, która wyszła za mąż, staje się przede wszystkim partnerką swojego męża. Choć nie przestaje być dzieckiem swojej matki, to jest nim już w drugiej lub trzeciej kolejności. Rzadko komu udaje się gładko zmienić swoją życiową rolę. Wymaga to czasu i pracy.

Nazbyt poważnie podchodzimy do dramatu życia i utożsamiamy się z rolami, jakie odgrywamy, zamiast starać się odkryć, kim jesteśmy niezależnie od naszych ról.

Życie dokładnie przypomina przedstawienie, na które składa się tragedia i komedia, tajemnica i przygoda. Od dzieciństwa po ostatnie tchnienie człowiek nieustannie, świadomie i nieświadomie, odgrywa swoją rolę w widowisku życia.
Kiedy wykształcimy w sobie nawyk odgrywania rozmaitych ról, dochodzi do tego, że utożsamiamy się ze światem i z sytuacjami, w jakich się znajdujemy.
W teatrze życia człowiek uczy się świadomie grać podwójną rolę. Jeseśmy obywatelami dwóch światów, świata wewnątrz i na zewnątrz nas. Dobry aktor zachowuje się tak, aby w żadnych okolicznościach nie tracić równowagi. Zachowanie spokoju ducha jest kluczem do udanego odgrywania dramatu życia.
Przychodzi czas, kiedy wszystkie te małe dramaty i radości życia przestają być ważne i aktor rozmyśla o zmierzeniu się z nieznanym. Czasem nieznane budzi w nim lęk, innym razem odczucia rozczarowania tym, co znane. To przełomowa chwila. Wielu godzi się z porażką, ale są tacy, którzy postanawiają pójść śmiało naprzód, zgłębić i odsłonić rzeczywistość.

Zakładamy maski, aby sprawiać wrażenie że jesteśmy silni, kiedy jesteśmy słabi, kiedy mamy wrażenie że sobie nie poradzimy, kiedy wewnętrznie walczymy ze strachem, ze łzami. Zakładamy maski aby sprawiać wrażenie obojętnych w sytuacji kiedy tak naprawdę cierpimy. Zakładamy maski w wielu, wielu sytuacjach osobistych, aby przekonać innych, że wszystko jest o key, w rolach społecznych przekonujących innych, że jesteśmy kompetentni, niezastąpieni.

Jaki naprawdę jestem

Nie daj się zwieść przeze mnie. 
Wyraz mej twarzy niech cię nie zmyli 
Bo tysiąc noszę masek, a żadna nie jest mną. 
Sprawiam wrażenie, że jestem spokojny, 
że wewnątrz mnie i na zewnątrz świeci słońce 
i nie ma zmarszczek. 
Ale nie wierz mi, proszę! 
Pod tym wszystkim, w zamieszaniu, 
samotności i strachu 
Mieszka moje prawdziwe "ja". 

Ukrywam to jednak. Nie chcę by ktoś o tym wiedział. 
W panikę wpadam na samą myśl o tym, 
że ujawnić by się miała słabość ma i strach. 
Maskę więc stwarzam gorączkowo, by za nią się skryć. 
Niech mi pomoże udawać, 
osłoni przed wzrokiem, który wie... 
Lecz takie spojrzenie - świadom jestem tego 
Zbawieniem moim jest właśnie 
Zbawieniem moim jedynym, 
Jeśli temu spojrzeniu towarzyszy 
Przyjęcie mnie jakim jestem, 
I miłość. 

Tego ci wszakże nie mówię. Lękam się, nie śmiem. 
Boję się, że za tym spojrzeniem nie podążają 
akceptacja i miłość. 
I tak zaczyna się masek parada, 
a życie fasadą się staje. Gawędzę z tobą leniwie, 
w tonach uprzejmych powierzchownej rozmowy. 

Mówię wszystko, co naprawdę jest niczym. 
Nic z tego, co we mnie jest wszystkim, co we mnie łka. 
Rutyny więc słowom nie daj się zwieść. 
Uczciwie mówię, nie cierpię ukrywania 
Posłuchaj proszę uważnie! 
I próbuj usłyszeć to, czego nie mówię. 

Wierz mi, chciałbym być sobą, spontaniczny i szczery, 
Lecz trzeba, byś mi dopomógł. 
Musisz trzymać wyciągniętą swą dłoń, nawet wówczas, 
gdy zdaje się, że to ostatnia rzecz, której pragnąłbym 
Za każdym razem, gdy jesteś uprzejmy, 
łagodny i pełen zachęty, 
Me serce skrzydeł dostawać zaczyna, 
malutkich, słabiutkich. 
Twą wrażliwością, współczuciem i mocą zrozumienia 
Życie tchnąć we mnie możesz Chcę byś to wiedział. 

Stwórcą osoby, która jest mną, być możesz 
jeśli się zdecydujesz. 
Tylko Tyś w stanie usunąć mą maskę, 
przerwać mur, za którym się trzęsę. 
Proszę, nie omiń mnie. 
Powiedziano mi kiedyś, że miłość od murów silniejsza. 
I tego się uczepia moja nadzieja 
Obal proszę, te mury silnymi, ale delikatnymi rękoma. 
Bo dziecko to bardzo wrażliwe. 
Kim jestem? Zdziwisz się pewnie, 
że to ktoś, kogo dobrze znasz. 
Każdym ja jestem Mężczyzną i każdą Kobietą, 
których spotykasz. 


Autor nieznany

Dla mnie NAJPIĘKNIEJSZY...

2011-09-28T00:01:00.001+02:00

"Zastanawiam się, czy inne psy uważają pudle za członków dziwacznej sekty religijnej" -

Rita Rudner

Dostałam maila o nastepującej treści:

Szanowni Państwo,

Serdecznie zapraszamy na imprezę "I love mój york", która odbędzie się 8 października w Galerii Alfa Centrum. Szczegóły pod adresem: http://www.alfacentrum.pl/title,I_love_moj_York_8_10_2011,pid,13,mid,1,event,newsdetails,nid,279.html

Pozdrawiam

Alicja Makowiec

Instruktor Szkolenia Psów Użytkowych ZKwP

Asystent Sędziego Kynologicznego Prób Pracy ZKwP

A oto szczegóły

W programie od godziny 13.00 wybór najpiękniejszego szczeniaka oraz tradycyjny konkurs dla psów rasy Yorkshire Terrier w kategorii: najpiękniejszy, najmodniejszy i mam talent. W finale wybory Miss i Mistera całej imprezy. Wyłonieni zwycięzcy z każdej kategorii otrzymają atrakcyjne nagrody sponsorowane przez partnerów imprezy. Do konkursu mogą zgłaszać się zarówno psy rasowe, jak i te nieposiadające rodowodu.

Zgłoszenie do konkursu powinno zawierać: imię i nazwisko właściciela, nr tel., adres e-mail, imię i płeć Yorka, skan książeczki zdrowia psa (tylko w przypadku zgłaszania szczeniaków) oraz deklarację w której konkurencji bierze udział (najpiękniejszy szczeniak, najpiękniejszy, najmodniejszy, mam talent). Istnieje możliwość wzięcia udziału zarówno we wszystkich konkurencjach jak i tylko w jednej. Ogłoszenie wyników odbędzie się po zakończeniu prezentacji uczestników wszystkich konkurencji.

Zgłosiłam se Haszunię, a co... Wygra czy nie, dla mnie i tak jest najpiękniejszy...

Psychoterapia

2011-09-27T19:39:00.000+02:00

Psychoterapia nie ma zbyt wiele do zaoferowania osobie pozbawionej sumienia, zasad moralnych oraz – jakże często – chęci poprawy.

Kellerman Jonathan

Jeśli czujesz, że nie poradzisz sobie sami ze swoimi problemami, często decydujesz się na zwrócenie o pomoc do psychoterapeuty.Poddanie się psychoterapii ma przede wszystkim na celu poprawę stanu psychofizycznego i funkcjonowania pacjenta. To jest rozmowa, w której pacjent opowiada terapeucie najbardziej szczerze, jak potrafi, o tym, co przeżywa, co myśli i co się z nim dzieje, a terapeuta daje pacjentowi najlepsze, jak tylko może, rozumienie jego świata wewnętrznego. Psychoterapia to nie jest droga usłana różami, to czasem trudny proces. W trakcie dowiadujemy się o sobie różnych rzeczy i to nie zawsze bywa przyjemne. W jakimś sensie słusznie się boimy, bo żeby zobaczyć siebie bardziej realistycznie, trzeba zobaczyć również swoje słabe strony, swoją agresję czy zawiść, swoją niechęć do innych, do siebie. Człowiek mocno się przed tym broni. Psychoterapia to nic innego jak narzędzie lecznicze, które samo w sobie jednocześnie bywa gorzkim lekarstwem, i warto to wiedzieć. Rozmowa z terapeutą nie polega na tym, że ktoś kogoś pociesza albo poklepuje po ramieniu. To jest szczególna relacja, w której pacjent dostaje od psychoterapeuty lepsze rozumienie swoich motywów, swojego sposobu przeżywania różnych sytuacji i źródeł swojego cierpienia. I w chwili gdy zrozumie, dlaczego robi pewne rzeczy, czyli mówiąc językiem psychoterapii, uzyska wgląd, to wtedy to, co było nieświadome, co jakby pchało nas do różnych działań, staje się świadome, odzyskujemy nad tym kontrolę. Możemy próbować to zmienić.pomoc psychoterapeutyczna znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy człowiek napotyka nieprzezwyciężalne trudności w realizacji swojego życia, związane z doznawaniem nadmiernego lęku bądź innych trudnych do skontrolowania emocji. Trudności tego rodzaju mogą wiązać się w trudnościami w nawiązywaniu relacji, utrzymywaniu ich, prowokowaniem konfliktów lub nadmiernym ich unikaniem, brakiem poczucia swoich praw i suwerenności. Skutkuje to utrzymywaniem się braku wewnętrznego bezpieczeństwa, a w sferze myśli wiąże się z reguły z pesymistycznym spojrzeniem na swoją wartość i życiowe możliwości. Towarzyszyć może temu uczucie życiowego zagubienia, braku trwałego gruntu, wewnętrznej stabilizacji, poczucie braku perspektyw i duchowej bezpłodności. Jednym z przejawów może być różnego rodzaju nerwicowa psychopatologia, w tym też dolegliwości somatyczne, a także poczucie bezsensu życia i niechęci do angażowania się w nie. Może wydawać się wątpliwe, czy szereg rozmów z psychoterapeutą - myślimy tu głównie o psychoterapii indywidualnej - może być źródłem ważnej życiowej reorientacji i przezwyciężenia zakorzenionych cech myślenia i sposobów reagowania. A jednak faktycznie psychoterapia bywa kluczowym doświadczeniem w życiu wielu ludzi, którzy dzięki niej pokonują problemy hamujące realizację ich życiowych pragnień i pozbywają się przy tym objawów zaburzeń emocjonalnych i depresyjnych.

Tutaj pojawia się wymiar, który nie jest namacalny, widoczny gołym okiem, ale taki, który może sprawić, że ktoś polubi siebie, nie będzie musiał stale szukać na zewnątrz, tego co sam od zawsze ma, uwolni się od balastu przeszłości, który stale dźwiga.
Myślę, że człowiek tak bardzo się nie zmienia. Jest taki sam, jak był, ale więcej widzi i więcej rozumie, a przez to może się trochę rozumniej zachowywać. Psychoterapia sprawia, że zaczynamy wreszcie akceptować siebie takimi, jakimi jesteśmy, bez specjalnego upiększania siebie i świata. Ktoś powiedział, że psychoterapia służy temu, żebyśmy histeryczne i wyolbrzymione nieszczęście zmieniali w zwykłe, ludzkie nieszczęście. I ja się z tym zgadzam.

Co tam u mnie - tak ogólnie...

2011-09-26T20:40:00.001+02:00

Wiesław Myśliwski

A płakać nad sobą, to jakby trochę i przeciw sobie się płakało. Płacze się zawsze do kogoś [...]. Kiedy nawet nad sobą się płacze, to do kogoś się płacze. Choćby nie wiem jak głęboko w sobie, po kryjomu w sobie, zawsze do kogoś. A ja nawet nie wiem, czy jest ktoś we mnie.

Zrezygnowałam ze szkoły. Doszłam do wniosku, że za dużo nerwów mnie nauka ta kosztuje. Podejrzewam nawet, że własnie ona była powodem mojej niedawnej bezsenności. Dziwnie zbiegło to się bowiem w czasie z momentem, z w którym zaczęłam sie uczyć. Widać starciłam już całkowicie odporność na stres, może nawet na życie. Jestem jak ślimak pozbawiony skorupki, jak jeż bez kolców. Wszystko, najgłupsza przeszkoda na mojej drodze doprowadza mnie do łez i rozpaczy. Cóż, nic na to nie poradzę. Tak już po prostu jest. Kiedy tylko miałam zacząć się uczyć i widziałam ile jest tam materiału do opanowania, ile pamięciówy, zaraz brała mnie jakaś trzęsiączka. Całe dnie potrafiłam płakać bez powodu płakać i czuć dziwny lęk. W ogóle nie mogłam sobie poradzić nawet w pracy, z dziećmi. Podjęłam więc decyzję, nie ma żadnej obiektynej przyczyny, abym musiała tą szkołę skończyć.
Rozmawiałam o tym na terapii i okazało się, że zupełnie inne miałam cele świadome, a inne powiadome kiedy zapisywałam siędo szkoły. Świadomie chcialam zdobyć praktyczne umiejętności, zawód, ale tak naprawdę chodziło mi o zaspokojenie instynktów towarzyskich, o rozrywkę, A tego szkoła owa na pewno dać mi nie może.
Oli, mój większy psiak, jest chory, coś go boli w zadku i skacze jak poparzony po domu, albo biega po mieszkaniu, uciekając przed bólem, bezskutecznie. Kiedy patrzę jak cierpi, chce mi się płakać, lekarze nie wiedzą co mu jest.
Jak zwykle jestem nieszczęsliwa, to mój stały nastrój.
Dziś byłam w przedszkolu po Maksia i rozmawiałam z jakąś szczupłą blondyną, zastanawiałam się skąd ją znam. Okazało się potem (siostra mi powiedziała), że to dyrektorka. Szczęka mi opadła z wrażenia. Jeszcze pół roku temu ważyła chyba z ponad stówę, a teraz... jest jej połowa. Nie poznałam babeczki, jak to tusza zmienia człowieka, co by nie mówić.

Czy jestem feministką?

2011-09-25T23:03:00.000+02:00

Nienawidzą mnie, bo jestem Żydówką i feministką, zwłaszcza feministką.

Kazimiera Szczuka

Na pewno mam feministyczne poglądy, trudno mi mówić, że kimś jestem, to zaraz tak człowieka szufladkuje. Kolejna rola do zagrania. A ja trochę wiem na ten temat i tak z głębi serca wiele feministycznych poglądów jest mi bliskich. Mam takie marzenie, że gdybym była w związku z mężczyzną, chciałabym byśmy obowiązki domowe wypełniali po równo. W końcu nie każdy facet umie naprawić telewizor czy wytapetować mieszkanie. Dlaczego więc każda babka ma perfekcyjnie śmigać z mopem czy oblegać kuchnię w celu pitraszenia. Jako kobieta samotna, muszę sama radzić sobie z remontami, usterkami, naprawą sprzętu RTV i AGD i jakoś przezyłam. Gotować nie znoszę, do kuchni najlepiej wchodziłabym by zrobić herbaty i całe życie się odchudzam. Wyprać potrafię czasem tak, że rzeczy mają tęczowe nadruki. Więc dlaczego miałabym robić za gospochę? Faceta to już raczej mieć nie będę, pogodziłam się z tym. Kiedyś całe życie poświęcałam marzeniu o poznaniu tego kogoś i tym sposobem wikłałam się w toksyczne związki, a miałam ich parę. Próbowałam być księżniczką, matką polką, ladacznicą i kucharką. Nic to nie dało. Teraz jestem sobą i straciłam szansę na dumne bycie we dwoje. Mam dwa psy, które śpią w łożku, wiem, że mało który mężczyzna to toleruje, jestem za tym by najlepiej miał on swoje lokum, ja mam bowiem kawalerkę i mi samej tam ciasno, a co dopiero z kimś. Nie mam zamiaru już rodzić dzieci, chociaż teoretycznie mogłabym. Mam Maksia i to mi wystarcza, zaspokaja mój instynkt macierzyński. Zawsze w życiu dawałam sobie doskonale radę sama, zdobyłam wyższe i podyplomowe wykształcenie, otrzymałam swego czasu intrantą posadę, jeżdziałam po świecie i rozwijałam zainteresowania. Większość moim byłych zarabiało mniej ode mnie. Nie potrafię ustępować mężczyźnie, drażni mnie u faceta brak oczytania, zarozumialstwo i niedouczenie. Cóż, szkoda tylko, że na stare lata nie będzie z kim trzymać się za ręce...

Mam ochotę rzucić piekielną szkołę...

2011-09-18T17:09:00.002+02:00

Ken Follett

- Posyłanie dziewcząt do szkoły nie ma najmniejszego sensu - stwierdził. - I tak zaraz potem wychodzą za mąż.

W tym tygodniu był drugi weekendowy zjazd w mojej nowej szkole. Miałam wczoraj idziś mam nadal ochotę zrezygnować z tej nauki. Po pierwsze jest: dwudziestolatki, dwudziestoczterolatki, dwudziestoośmiolatki, potem długo gługo nic i jestem ja. Nie potrafię nawiązać tam z nikim kontaku, a w sumie na studiach i różnych podyplomówkach miałam zawsze jakieś bliskie koleżanki. To jest potrzebne, aby rozmawiać na przerwach, czasem wracać razem do domu, czasem wymienić się notatkami. A tu nie mam do kogo gęby otworzyć. Bździunie zgrywają się na całkowicie odmóżdżone panienki, choć wiem, że posiadaja wiedzę i zdolności przeogromne.Wiem, że to ich zbójeckie prawo tak się zachowywać, w końcu to normalne w ich wieku. Ulubione tematy to imprezy, konie, żarty w stylu gumki myszki i rozmowy o uczelniach, gdzie można studiować weterynarię i zootechnikę, Przepraszam bardzo, ale ja już zt ego wszytskiego niestety dawno wyrosłam. Zobaczyłam teraz iż, w każdym wieku ma świat patrzy się z zupełnie innj strony. Ponadto jestem tam prawdopodobnie osobą dysponującą najniższą wiedzą z zakresu biologii. Większość jest po biologii i zootechnice, albo świeżo po nowej maturze (z biologią włącznie). Pani Doktor od anatomii i fizjologii zwierząt zapiernicza z materiałem jak szalona, mam odciski na rekąch od pisania (spróbuj non stop notować przez 6 godzin dziennie) i powtarza jak katarynka, że przecież my to już wszystko wiemy, że to tylko powtórka, a mi oczy robią się duże jak spodki, ponioeważ ja nigdy czegoś takiego nie uczyłam się. Wiedzy do ogarnięcia jest mnóstwo, a dla mnie bez podstaw teoretycznych podwójnie więcej niż dla innych. Z racji wieku nie łapię już materiału tak szybko jak w młodości. Teraz moje życie będzie polegało na pracy i wkuwaniu.
Ponadto jestem zupełnie nieodporna na stres, a właściwie nieodporna na życie. Pamiętam jak jeszcze kiedyś , czy to pracowałam jako kierownik czy studiowałam na UG czy innych podyplomówkach to ze stresu potrafiłam cierpieć na bezsenność, wypadały mi kilkakrtonie włosy i zostawały łyse placki. Wczoraj mieliśmy pierwszy sprawdzian z wiedzy o komórce, uczyłam się do niego 5 dni po dwie, trzy godzinyn dziennie, a to jest zaledwie kropla w morzu wiedzy, którą trzeba posiąść w tej szkole. I prawdopodobnie nie zaliczyłam tego testu, a tak się przy tym zdenerwowałam, że miałam mdłości i kręciło mi się w głowie. Strasznie się denerwuję, że się tego nie nauczę, że nie zaliczę jakiego kolokwium czy egzaminu, że tego jest tak dużo. Do czego właściwie mi ta szkoła jest potrzeba? Na dobrą sprawę do niczego konkretnego. Czy aby nie funduję sobie za dwieście złotych miesięcznie (wakacje też, a jak?) bezcelowej drogi przez mękę?

Cholera, a co to znowu...

2011-09-14T11:46:00.000+02:00

Naucz się lubić bezsenne noce, jak dzieci lubią cierpkie owoce.

— Jan Izydor Sztaudynger
Dopadło mnie ... Czuję się potwornie, boli mnie głowa, wszystkie mięśnie, w oczach mam piasek... Leżę cały dzień w wyrku... Ostatnie trzy noce z rzędu cierpię na bezsenność. Początkowo zasypiałam o 5 nad ranem i spałam do 14-15. A dziś zarwana cała noc i niewyspany dzień, gdzie nie jestem w stanie za nic się wziąść. Cholera, co się znowu ze mną dzieje? Nie mam pojęcia, wczoraj nawet zażylam leki nasenne i nic mi to nie dało. Nie wiem co będzie dalej... Jestem załamana...

Kurcze, ja się uczę...aż sama w to nie wierzę...

2011-09-12T21:54:00.003+02:00

Bardzo niewiele kobiet jest w stanie dokonać czegoś w nauce. Własnej córki nie posłałbym na fizykę. Jestem rad, że moja żona nie zna się na sprawach naukowych - w przeciwieństwie do pierwszej żony.

Albert Einstein

Po co mi mój pies (a właściwie dwa psy) ;)?

2011-09-07T01:52:00.000+02:00

Na początku Bóg stworzył człowieka, ale widząc go tak słabym, dał mu psa" - /Alfons Toussenel/

Ostatnio w jednym z miesięczników przeczytałam artykuł dotyczący zjawiska posiadania przez Polaków dużej ilości psów. Autor zastanawia się dlaczego tak jest i rozważa różne koncepcje. Jestem szczęśliwą posiadaczką psa, kolejnego już, dlatego także się nad tym zastanowiłam.

Tradycyjny obrazek rodzinnej szczęśliwości promowany w mediach, zwłaszcza w reklamach, to tata, mama, dwoje dzieci i pies. Dlaczego jednak nasze schroniska są tak przepełnione, prawodawca nie robi nic w kierunku poprawy zwierząt maltretowanych, a ludzie potrafią "ukochanego pupila" zostawic w lesie przywiązanego do drzewa. Nikt chyba nie zna odpowiedzi na te pytania.

Jestem osobą, która żyje sama, nie założyłam rodziny. Jako dziecko zawsze marzyłam żeby miec psa. Rodzice nigdy nie chcieli się na to zgodzic.Kiedyś, jako mała dziewczynka, przyniosłam do domu szczeniaka. Został on po pewnym czasie oddany do schorniska przez rodziców, bo sikał w mieszkaniu. Jako osoba dorosła, posiadająca swoje lokum, nie mogłam zdecydowac się na posiadanie psa, ponieważ pracowałam, wyjeżdżałam i odpowiedzialnie obawiałam się, że nie poradzę sobie z obowiązkami wobec zwierzaka.

Kiedy zamieszkałam z moim obecnie eks narzeczonym, wzięliśmy sobie psa. W dwie osoby łatwiej było zapiewni mu należytą opiekę. Facet odszedł, a pies pozostał. I tak jest do dziś. Niektórzy mówią, że jako stara panna, do tego bezdzietna, mam przynajmniej do kogo "gębę otworzyc", a stara panna podobno często ma jakiegoś zwierzaka. :) Jest w tym wiele prawdy, nie zaprzeczam.

Wolę mojego psa od wielu ludzi. Od nich zaznałam krzywdy, zawodu, a pies kocha mnie bezinteresownie. Mam o kogo dbac, nie marudzi i pójdzie ze mną na spacer np. nad morze. Nie kuszą go inni właściciele /jak moich byłych nowo poznane panny/, wybrał mnie, a ja jego i tak już chyba pozostanie. Trochę ironizuję w tym swoim pisaniu, ale wolę humorystycznie podchodzic do swojej samotności. Dośc już uzalania się. Życie ma byc radosne.

A właśnie mój pies daje mi radośc. Może jakis psycholog czy terapeuta skrytykowałby mnie i stwierdził, że mój pies stał sie dla mnie niezastąpioną, bliską istotą, pocieszycielem, powiernikiem i oparciem. Kimś kto mnie kocha, robi to wspaniale i cudownie okazuje. Pokazuje tą miłośc całym sobą. Niezależnie od wszystkiego wita mnie z radością. Jego uczucie do mnie jest bezwarunkowe i wielkie. Jest częscią mojej autoterapii na depresję i lekiem na samotnośc.

Są mu obce gierki i manipulacje. Kocha i już. Okazuje swoje potrzeby, nie czeka, aż się domyślę czego on chce. Ja wiem, że mam trudności z dawaniem i przyjmowaniem, w związku z czym często odsuwam się od innych, uciekam. Z psem bliskośc jest mi łatwiejsza, on niczego nie żąda. Nie zaznaję dotyku innych ludzi, a on śpi mi na kolanach, bawi się ze mną jak dziecko, liże mnie po twarzy, a ja zanurzam twarz w jego futrze.

Tak, to prawda przyznaję się do tego wszystkiego bez bicia. Ale chcę akceptowac siebie taką jaką jestem w rzeczywistości, a moje życie pokochac takim jakie ono jest, dośc ściemy. Dodam tylko, iż naukowo dowiedzione zostało, że pies to świetny terapeuta. Ludzie chorzy, starsi i opuszczeni, niepełnosprawne bądż opóźnione w rozwoju dzieci -mając przy swoim boku psa, są weselsi i pełni chęci do życia. Czując się akceptowanymi, ważnymi inaczej podchodzą do codziennych problemów, łatwiej im pokonywac bariery jakie napotykają w życiu.

Ciepło ciała psa, miękkośc jego sierści sprawia, że mięsnie rozluźniają się, ustępuje napięcie, a organizm wydziela endorfiny. Myślę, że dzięki mojemu psu staję się bardziej otwarta na innych, wyzwalam swoją kreatywnośc, przełamuję lęki, wyzwalam spontanicznoścw okazywaniu uczuc.

Mam kolejny, bezpłatny urlopik...

2011-09-06T20:16:00.001+02:00

"W gruncie rzeczy urlop to rzecz ogromnie męcząca: co dzień trzeba szukać sposobu, jak zabić czas. Simone de Beauvoir "

Moja siostra z rodziną ma dwutygodniowy urlop. Wyjechali sobie w góry. Co za tym idzie ja też mam kolejne, bezpłatne wakacje. Oczywiście, wypłaty znowu jeszcze nie dostałam za ubiegły miesiąc. Heh...

Wydaję tylko pieniądze i nudzę się. Jak zwykle czuję się bardzo samotna. Jem też dużo słodyczny, nawet nie wiem ile ważę, boję się wejść na wagę, jestem nieszczęśliwa.

Mój kolega o charyźmie pantofelka wyjechał na darmowy wywczas zorganizowany przez fundację dla niepełnosprawnych, która pomogła mu znaleść pracę. Moja terapeucica ostatnio powiedziała mi, że wychodwałam sobie potwora na własnej piersi. Zmobilizowałam go do diametralnej zmiany jego życia, wysłuchuję jego zwierzeń, wiem o nim wszystko. On nawet nie pamięta do jakiej szkoły ja poszłam, że w weekendy mam zajęcia, nie zapytał mnie jak poradziłam sobie z naprawą mojego laptopa, właściwie moje codzienne życie ma w głębokim poszanowaniu, jak to się ironicznie mawia. A mieni się być mym przyjacielem, "jestem ponoć dla niego całym światem", niby zadaje mi jakieś pytania mnie dotyczące, ale za chwilę już nic z tego nie pamięta. Terapeutka powiedziała mi, że wcale nie jest dziwne, że czuję do niego żal za brak zainteresowania moimi sprawami. Jest to pewnie taki rodzaj człowieka, którego struktura psychiczna jest dość ograniczona i naprawdę ma on problemy z zapamiętywaniem takich informacji. Jednak nie da się ukryć jej zdaniem, że to egocentryk i ja w tym układzie jestem stroną wspierającą, tą, która daje, a nie wiele otrzymuje w zamian. Stąd żal do niego, Traktuje mnie trochę jak taką matkę, która zawsze coś zaradzi i zadecyduje za synka. W swojej dość niskiej intelektualnej sprawności, uważa, że bez problemów moglibyśmy być parą, że mam do niego kosmiczne pretensje, przecież on zaspakaja moje potrzeby emocjonalone, czego ja od nie go właściwie chcę. Ponadto odkąd zaczął pracować i "poszedł między ludzi", już nie jestem dla niego taka ważna. Rzadko się odzywa, a kiedyś potrafił wydzwaniać i psać smsy non stop, kiedy tylko przez godzine nie wiedział co sie ze mna dzieje. Teraz na intergracji w ogóle nie napisze nawet jak mu tam jest.

A ja czuję się jakaś porzucona, wykorzystana, sama nie wiem... Jak by ktoś mnie zdradził.... oszukał... Już byłam dla jednego księżniczką, całował moje stopy, a potem okazało się, że mamy w jego mniemaniu odmienne poczucie estetyki, że tak naprawdę nie alceptował mnie, myslał jedynie, że z czasem się zmienię. Znowu dałam sie zrobić w konia. Wszyscy faceci są tacy sami.

Inny, z którym rozmawiam czasem na gg ciągle pije piwko, zimną perełkę, na moje uwagi, iż jest alkoholikiem oburza się i stwierdza, że jest smakoszem. Ożesz, ja znam setki alkoholików i żaden w fazie czynnej nie nazwał swego uzależnienia po imieniu. Ale nie o to chodzi, ja pytam: gdzie są normalni faceci, choć jeden, taki dla mnie? Pewnie jestem głupia i naiwna, pomimo wejścia w druga połowę życia, takiego po prostu nie ma...

W szkolnej ławie...

2011-09-05T19:32:00.001+02:00

Wiesław Myśliwski

Czy skończyłem jakąś szkołę, pyta pan? To zależy, co pan rozumie przez szkołę. Według mnie skończyłem niejedną, choć nie mam żadnych świadectw. Bo też żeby coś umieć, czy musi się latami siedzieć w ławce? Wystarczy, że chce się umieć.

W sobotę po długiej przerwie ponownie zasiadłam w szkolnej ławie, hehe. Uczę się w Studium Policealnym na kierunku technik weterynarii. Sama nie wiem po co mi ta szkoła, ukończyłam już w moim 40-letnim życiu szereg szkół, nie tylko podstawowych... ;))) i jakoś nie pracuję w żadnym z zawodów, a wykształcenie wcale nie pomaga mi w znalezieniu wymarzonej pracy. Jednak poszłam, żeby coś robić, wydaje mi się, że człowiek nie może żyć bez działania i pracy, jakiejkolwiek. Inaczej życie traci sens i staje się beznadziejne, przynajmniej tak jest w moim przypadku. Szkoła do tanich nie należy, ale po to poszłam pracować do siostry. Materiału do opanowania jest od zarąbania, biologia, biochemia, genetyka... Przyznam, że trudne to dla mnie i będzie wymagało zakuwu. Zajęcia trwają po 9 godzin, wysiadła mi przez weekend ręka od nieustannego , szybkiego pisania. Towarzysko - bez szans... Jestem najstrasza, następna osoba wiekowo w kolei po mnie ma chyba 28 lat... Reszta młode dziunie po maturze, mogłabym być ich mamusią i ... dwóch chłopaków. Z tymi jedynie trochę rozmawiam... Szczerze mówiąc jestem trochę zawiedziona towarzystwem, jestem tam chyba postrzegana jako dinozaur i panny z lekka mnie unikają. Chociaż wiedziałam, że tak będzie... Ale człek ma zawsze głupią nadzieję... Ogólnie jednak mam jakiś cel do realizacji i zajęcie w postaci nauki, obym nie uległa stresowi, panika ogarniała mnie już na pierwszych zajęciach i żeby mi znów łyse placki na głowie się nie porobiły, co w przeszłości miało miejsce. Na ksiązki wydałam już około 200 zł, a to chyba jeszcze nie koniec, na szkołę na razie 400 zł, ale co miesiąc pójdzie 200 zł i za wakacje po 100 zł za miesiac. Ale nie ma nic za darmo...
Zrodziło się też pierwsze marzenie...chciałabym mieć hotel dla psów. Mam działkę na wsi, 60 km za Gdańskiem, ale sama nie dam rady tego zrealizować. Przede wszystkim niezbędny jest samochód, bo bez transportu nie ma szans. Ja niestety jestem niewyuczalna jeżeli chodzi o prowadzenie pojazdu. Musiałabym mieć współpracownika, najlepiej faceta umiejącego zręcznie coś zrobić fizycznie, coś zbudować, naprawić, takiego majsterklepkę. I stroniącego od alkoholu, z wiadomych powodów. Heh, ale gdzie takiego znaleść...

Kryzys - bleee, nie lubię, nie lubię...

2011-09-03T22:11:00.000+02:00

Kiedy pojawiają się pytania, na które nie ma odpowiedzi, to znaczy, że nastąpił kryzys.

— Ryszard Kapuściński

KRYZYSY

W ROZWOJU INDYWIDUALNYM

W potocznym rozumieniu słowo kryzys kojarzy nam się zwykle z niekorzystnymi zjawiskami w gospodarce. Często nie rozumiemy mechanizmów ekonomicznych, które doprowadzają do sytuacji kryzysowej, zwłaszcza, że w dzisiejszej gospodarce mają one wymiar globalny i powiązane są na przykład z notowaniami spółek na światowych giełdach. Giełda dla wielu z nas jest wciąż pojęciem tajemniczym, żeby nie powiedzieć „odrealnionym", przynależnym do wirtualnego świata.

Na kryzys (gospodarczy) skłonni jesteśmy patrzeć bardziej pod kątem jego negatywnego wpływu na nasze indywidualne finanse, możliwości znalezienia miejsca pracy, czy spłaty kolejnych rat kredytu. Ważne jest dla nas wtedy to, czy ktoś lub coś, bądź też my sami możemy jakoś obronić się przed negatywnymi skutkami zaistniałego kryzysu. Ważny jest dla nas również czas jego trwania. Wsłuchujemy się wtedy w wypowiedzi ekonomistów i próbujemy dociec, jak długo będzie trwał i czy realnie może nam zaszkodzić.

Możemy stwierdzić, iż zjawiska globalne skłonni jesteśmy przeżywać jako kryzysowe tylko wtedy, kiedy zakładamy ich prawdopodobny wpływ na nasze indywidualne życie. Wtedy to, co nazywamy kryzysem globalnym staje się w jakimś sensie jednocześnie naszym indywidualnym kryzysem. W sytuacji, kiedy tego wpływu nie dostrzegamy informacje o globalnym kryzysie są dla nas tylko informacjami, które rejestrujemy podobnie jak na przykład informacje o kolejnym huraganie „gdzieś tam w świecie", który pochłonął określoną liczbę ofiar.

Z drugiej jednak strony wiadomym jest też, iż nie jesteśmy w stanie uciec przed światem, zaszyć się gdzieś na bezludnej wyspie i przeczekać złych czasów. Żyjąc więc na tym, a nie innym świecie stale podlegamy różnorodnym jego wpływom, także i takim, które mogą wywołać w naszym życiu kryzys.

Jeszcze wyraźniej widać ten wpływ kiedy myślimy o kryzysach w kontekście naszego indywidualnego rozwoju. Można nawet założyć, iż kryzysy (rozumiane tu jako sytuacje trudne, wzbudzające lęk i poczucie bezradności) są jego nieodłącznym towarzyszem. Nasze funkcjonowanie biologiczne to nieustanne balansowanie między zdrowiem a chorobą. Chorobę, w kontekście naszych rozważań można potraktować tu jako sytuacje kryzysową. Zwykle pojawia się nagle, zaskakując nas i całkowicie (nieraz) zmieniając nasz dotychczasowy tryb życia (co samo w sobie może już być odczuwane jako kryzys). Proces biologicznego starzenia się, którego finałem jest nieuchronna śmierć to także potencjalne źródło wielu kryzysów (kryzys wieku średniego, klimakterium, utrata sprawności fizycznej i umysłowej, osamotnienie).

Zaspakajanie naszych potrzeb w obszarze życia społecznego (zdobycie i utrzymanie odpowiedniej do naszych aspiracji pozycji społecznej : zawód, miejsce pracy, rodzina) naznaczone jest również różnorodnymi, nieprzewidywalnymi uwarunkowaniami, które mogą wywoływać sytuacje kryzysowe.

Urlich Beck, niemiecki socjolog (za : Kast, 2001, s. 7), zauważa, że nasze życie ma charakter eksperymentalny. Co to oznacza? We współczesnym świecie nie ma trwałych i skutecznych procedur zachowania. Człowiek stoi w obliczu nieprzewidywalnej i stale zmieniającej się rzeczywistości, która wymusza na nim jakiś rodzaj reakcji. Nie mając wzorców i stałych zasad postępowania musi niejako „tworzyć" własne życie od początku, „[...] to życie, w którym nie jest się po prostu zakorzenionym od urodzenia, lecz w którym trzeba okazać własną inicjatywę" (ib.) Beck twierdzi, iż każdy stoi przed zadaniem stworzenia czegoś, co nazywa „własnym życiem". My moglibyśmy to nazwać planem, sposobem na własne życie. I tu od razu pojawiają się pytania : W oparciu o co tworzyć taki plan? Czym się kierować przy jego układaniu ? Dlaczego powinien mieć on taki, a nie inny charakter? Jakie są możliwości realizowania naszego planu przy tak zmieniającej się i nieprzewidywalnej rzeczywistości?

Są to pytania, które wymagają od nas odpowiedzi i decyzji. Tym bardziej, że żyjemy w świecie, który akceptuje ludzi dojrzałych, czyli: zdolnych do samookreślenia, odpowiedzialnych, kreatywnych i aktywnych. Wahanie i niepewność są tu oznakami słabości. Stąd też trudności z odpowiedzią na powyższe pytania, nienadążanie za ideałem tzw. „człowieka dojrzałego" mogą skutkować lękiem i poczuciem bezradności.

Im bardziej więc różnorodna i nieprzewidywalna jest rzeczywistość, w której żyjemy, przy jednoczesnych silnych społecznych imperatywach efektywnego odnalezienia się w niej (odpowiedni zawód, status materialny, pozycja społeczna) tym większe ryzyko zaistnienia sytuacji kryzysowych. Są to uwarunkowania naszego życia, od których podobnie jak od choroby czy starzenia się nie jesteśmy w stanie uciec.

Przyjmując do wiadomości, iż kryzys (sytuacje kryzysowe) są na stałe wpisane w nasze życie musimy znaleźć odpowiedź na pytanie o sens ich doświadczania. Powszechnie przyjmuje się, iż kryzysy w ludzkim życiu mają sens, bo kształtują na przykład mocny charakter, czynią człowieka wrażliwym na nieszczęścia i krzywdy innych, wyzwalają chęć pomagania potrzebującym. Mogą wręcz przyśpieszyć wzrastanie człowieka w sensie duchowym, kształtując na nowo jego system wartości, poglądy na świat, postrzeganie dobra i zła. O tego rodzaju zjawisku możemy mówić w przypadku Pokolenia Kolumbów. Ludzi, którzy przedwcześnie stali się (musieli się stać) dorosłymi.

Dowodów na to, iż kryzys przyczynia się do rozwoju człowieka, czy też nawet wytycza kolejne etapy tego rozwoju możemy także szukać na gruncie psychologii. Najbardziej znaną teorią rozwoju człowieka, podkreślającą znaczenie kryzysów w rozwoju człowieka jest teoria Erika H. Eriksona (Basistowa, 1999; Erikson, 2004; Oleś, 2000).

W ujęciu Eriksona osobowość kształtuje się w ciągu całego życia człowieka. W tym czasie człowiek przechodzi osiem okresów rozwojowych. Kluczowym momentem dla każdego z tych okresów jest pozytywne rozwiązanie przynależnych do nich kryzysów, co oznacza, że mają one charakter normatywny. Kryzys pojawia się wtedy kiedy przed człowiekiem staje nowe, nieznane mu dotychczas zadanie rozwojowe. Nowość zadania sprawia, że musi on także wypracować odpowiednie sposoby jego rozwiązania, jeśli dotychczasowe metody okazują się nieskuteczne. To właśnie ten moment nosi znamiona kryzysu i decyduje o kierunku dalszej drogi życiowej.

W zależności od tego, jak jednostka będzie doświadczać kolejnych kryzysów - pójdzie w kierunku rozwoju bądź regresji. Wszystkie kolejne momenty kryzysowe są ze sobą powiązane. Poszczególne kryzysy odpowiadają kolejnym stadiom rozwojowym, a te z kolei wiążą się z dojrzewaniem biologicznym i psychologicznym człowieka.

Według Eriksona każda osoba, która poradzi sobie z danym zadaniem rozwojowym (właściwym aktualnemu stadium rozwojowemu) wykształci pewną właściwość psychologiczną, zwaną cnotą. Właściwość ta pozostaje jej immanentną cechą do końca życia i ma wpływ na jej dalszy rozwój (oraz zdrowie psychiczne). Pozytywne rozwiązanie kryzysu z danego stadium rozwojowego jest warunkiem przejścia do następnego stadium, co z kolei gwarantuje zdaniem Eriksona prawidłowy rozwój człowieka. W przypadku kiedy jednostka nie poradzi sobie z pozytywnym rozwiązaniem kryzysu z danego stadium rozwojowego, nie nabędzie nowych umiejętności, a jej rozwój może wejść w fazę regresu.

Przykładowo pozytywne rozwiązanie pierwszego kryzysu skutkuje pojawieniem się umiejętności uchwycenia należytych proporcji (równowagi) między zaufaniem do siebie samego i do ludzi, a brakiem zaufania, co daje możliwość wykształcenia się tzw. cnoty nadziei. Kiedy rozwiązanie pierwszego kryzysu jest negatywne może pojawić się wyobcowanie (izolacja od ludzi) bądź też nadmierne do nich przylgnięcie w postaci bezgranicznego zauroczenia wybranymi jednostkami.

Stadium, które zdaniem Eriksona jest szczególnie ważne dla rozwoju człowieka jest stadium piąte (dorastanie ok. 18 - 22 rok życia). Jest to okres, zdominowany przez kryzys tożsamości. Młody człowiek szuka odpowiedzi na pytanie kim jest? Na ile jest podobny do innych, w czym jest taki sam jak inni, a w czym jest niepowtarzalny? Kim będzie w przyszłości?. Kształtowanie swojego „ja" dzieje się w opozycji do zastanych norm, systemów wartości i autorytetów. Jeżeli już przyjmuje któreś z nich, to próbuje im nadać własne, niepowtarzalne znaczenie. Nie zawsze to się udaje, co wzmaga poczucie niepewności, zagubienia czy też zniechęcenia do siebie samego, innych ludzi i całego świata.

Rozwiązanie tego kryzysu wymaga wypracowania własnego systemu wartości i określenia na tej podstawie własnych dążeń i celów życiowych zgodnych z zasadami życia społecznego. Ma to zdaniem Eriksona niezmiernie istotne znaczenie dla dalszego rozwoju jednostki, ponieważ daje jej szansę na podejmowanie coraz to nowych zadań życiowych, tworzenie udanych związków z ludźmi (rodzina), pozwala tez na snucie planów na przyszłość.

W wyniku tych doświadczeń pojawia się cnota wierności, w oparciu o którą jednostka może budować w wieku późniejszym poczucie własnej wartości. Negatywne rozwiązanie kryzysu tożsamości może prowadzić do powstania tożsamości charakteryzującej się cechami społecznie niepożądanymi : agresja, lęk, bierność, wycofanie, izolacja. Nie dają one szansy na zbudowanie spójnego „ja" i integrację ze społeczeństwem. W tym znaczeniu skutkują często zaburzeniem rozwoju.

Erikson zaznacza, iż to - jak człowiek radzi sobie z kryzysami rozwojowymi w dzieciństwie i młodym wieku będzie miało wpływ na to jak będzie on sobie radził również z kryzysami w późniejszym okresie. Kryzys widzi Erikson zatem, jako typ doświadczenia, na które jesteśmy „skazani" i które jest dla nas zarówno szansą jaki i zagrożeniem. Szansa tkwi w założeniu, iż jednostka ma potencjalne możliwości aby poradzić sobie z każdym kolejnym kryzysem, który jest niejako normatywnie wpisany jest w jej rozwój (kryzys rozwojowy). Zagrożenie tkwi w nieprzewidywalności i nieokreśloności oddziaływań środowiska społecznego, które mogą pozbawić jednostkę potencjalnych możliwości na przezwyciężenie kryzysu.

Normatywny kryzys rozwojowy może więc doprowadzić także do regresu lub zahamowania rozwoju, co samo w sobie możemy określić jako sytuację kryzysową. Sytuację, z którą jednostka może sama sobie nie poradzić i w której będzie wymagać fachowej pomocy. Według psychoanalitycznych i neopsychoanalitycznych koncepcji rozwoju człowieka nawarstwianie się sytuacji kryzysowych w dzieciństwie (naruszenie pierwotnej potrzeby bezpieczeństwa i zaufania do świata) skutkować może w późniejszym okresie trudnościami w adaptacji do wymogów życia dorosłego (praca zawodowa, tworzenie dojrzałych związków), jak i znacznie zmniejszonymi możliwościami adaptacyjnymi w obliczu kolejnych sytuacji trudnych (kryzysowych).

Możemy więc założyć, iż jednostka z mocno nadwyrężonymi w dzieciństwie możliwościami radzenia sobie ze stresem będzie spostrzegać w życiu dorosłym sytuacje kryzysowe jako nadmiernie jej zagrażające (nieadekwatnie do realnego zagrożenia). Może odwlekać czy też unikać konfrontacji z realnym zagrożeniem, a w momencie nieuchronności jego zaistnienia zareagować wzmożonym lękiem, bezradnością czy wręcz depresją.

Trudno wtedy o mówić o tym, iż „kryzys jest szansą", wyzwaniem, któremu trzeba twardo stawić czoła, aby raz jeszcze potwierdzić swoje możliwości. Takie spojrzenie na kryzys (reinterpretacja doświadczeń, odwrócenie perspektywy spojrzenia) staje się prawdopodobne w kontakcie z terapeutą (choć także i tutaj należy przyjąć pewne granice możliwych zmian na lepsze).

Żałoba po stracie bliskiej osoby, bycie nieumyślnym sprawcą czyjejś śmierci to przykłady sytuacji kryzysowych, w których osobom je doświadczającym bardzo trudno doszukać się jakiegoś sensu. Często przez lata pozostają one w poczuciu pustki, bezsensu oraz poczuciu winy. Niby wracają do świata „żywych", do swoich obowiązków i bliskich, ale w ich „środku" jakby coś się skończyło, jakby coś „wyparowało". Są nieobecni, żyją w dwu światach : tym realnym i tym minionym, sprzed kryzysu. Zdarza się, iż deklarują, że ich świat skończył się wraz z odejściem bliskich, wypadkiem, niepełnosprawnością itp. Często takim stanom mogą towarzyszyć objawy depresyjne, w tym i myśli i tendencje samobójcze.

Widzimy więc, iż doświadczenie, które zapoczątkowało kryzys może przerodzić się w przewlekłą sytuację kryzysową, która sprawia, iż jednostka funkcjonuje życiowo poniżej swoich realnych możliwości, traci zadowolenie z życia i przestaje zwracać się ku przyszłości. Tym samym jakby „przystaje", zatrzymuje się w drodze. Zamykając się na nowe doświadczenia, ogranicza możliwości swego dalszego rozwoju. Historia zna jednak przypadki, kiedy trudne doświadczenia niekoniecznie muszą doprowadzić do zahamowania, czy też regresji w rozwoju. Pierwszoplanowym przykładem pokolenia takich ludzi jest oczywiście pokolenie ostatniej wojny światowej. Z punktu widzenia człowieka współczesnego ludzie tamtej epoki jawią się jako osoby nadludzko silne, wytrwałe i dzielne. W jakimś sensie dla nas jakby „ulepione z innej gliny". My zwykle szczerze deklarujemy, iż nie bylibyśmy w stanie podołać okropnościom wojny, która była ich udziałem. Zastanawiamy się jak po takich doświadczeniach można było wracać do normalnego życia.

Doświadczenia ludzi tamtego okresu wskazują powszechnie na to, iż ratunkiem w obliczu traumatycznych doświadczeń było (między innymi) zachowanie za wszelką cenę pozorów normalności. Nieważne, czy byli oni jeńcami obozu koncentracyjnego, łagrów czy mieszkańcami powstańczej Warszawy. Ważne, że nie rezygnowali z wzajemnego wspierania się w poczuciu wspólnoty losu. Potrafili kochać i marzyć. Rzeczywistość, która ich otaczała traktowali czasowo. Poddani tak skrajnej próbie potrafili zachować patrzenie w przyszłość i z niej czerpali siłę do zmagania się z teraźniejszością.

Tym co zastanawia, jest ich powrót do normalnego życia po przeżytej traumie. Poeci pisali przecież, iż wraz z doświadczeniem komór gazowych nie ma już nic. Bóg umarł. Oni jednak potrafili znaleźć w sobie siły, aby odnaleźć się w obliczu wyzwań życia w pokoju i to pomimo wracającego nieraz we wspomnieniach koszmaru minionych doświadczeń. Jedno z możliwych wyjaśnień, takich jak opisane wyżej zachowań może tkwić w dość dobrze znanej (potwierdzonej eksperymentalnie) tezie, iż człowiek postawiony w obliczu skrajnie traumatycznych wyzwań jest w stanie wyzwolić w sobie dodatkowe siły, aby je pokonać. Tak, jakby walczył z ciężką chorobą, która wymaga ekstremalnej mobilizacji organizmu.

Wydaje się więc, iż skrajnie kryzysowe sytuacje w życiu człowieka, mogą być jego szczególnym, indywidualnym doświadczeniem, które dają mu poznać jego psychofizyczne możliwości, a jednocześnie stają się źródłem psychicznej mocy. I w tym sensie można je uznać za katalizatory indywidualnego rozwoju człowieka. Ich siła i moc tkwi często w nagłym i niezamierzonym zaistnieniu, które wymusza konieczność zareagowania. Działania te często zaskakują nas samych : „Nie poznaję siebie", „Nigdy bym nie pomyślał, że stać mnie aż na tyle", „Myślałem, że mnie to przerośnie". To typowe komentarze wypowiadane na swój temat w takich momentach.

Poszukując ram teoretycznych, które mogły by wskazać na potencjalne mechanizmy psychologiczne towarzyszące opisywanym tu zachowaniom nie sposób nie wspomnieć o koncepcji dezintegracji pozytywnej Kazimierza Dąbrowskiego. Istota jego rozważań sprowadza się do stwierdzenia, iż rozwój człowieka dokonuje się w efekcie przejścia od procesów dezintegracji (rozpadu) jego struktury psychicznej, znajdującej się na niższym poziomie rozwoju, do procesów integracji tej struktury na wyższym poziomie. „Procesy dezintegracji są szansą wykroczenia poza stan rozwojowego impasu. Rozluźniają lub rozbijają spoistość pierwotnej - popędowej i impulsywnej - struktury psychicznej, typowe dla niej funkcje, sposoby doświadczania i działania [...] powodują kryzysy i konflikty, a - w rezultacie - stwarzają konieczność uporania się z zaburzeniami" (Tylikowska, 2000, s. 238). Zdaniem Dąbrowskiego właśnie owe kryzysy i konflikty będące oznaką procesów dezintegracji dają szansę na rozwinięcie się pełni potencjału rozwojowego jednostki, czyli ukonstytuowania się w strukturze osobowości jednostki takiego ośrodka decyzyjnego, który umożliwia jej uwolnienie się od bezpośredniego wpływu czynników genetycznych i bodźców środowiskowych. Zyskuje ona wtedy większą świadomość i autonomię swoich decyzji, staje się bardziej refleksyjna, empatyczna i nastawiona altruistycznie w swoich działaniach. Jest to zdaniem Dąbrowskiego najwyższy poziom integracji (tzw. integracja wtórna), jaki jednostka może osiągnąć w swoim rozwoju, poziom właściwy tylko nielicznej grupie populacji. Według Dąbrowskiego „większość tzw. ludzi przeciętnych" (Talikowska, ib. 242) funkcjonuje na poziomie tzw. integracji pierwotnej, której strukturę określają czynniki genetyczne i wpływy środowiska. Jest to poziom, na którym aktywność jednostki wyznaczana jest przez zaspakajanie jej indywidualnych potrzeb zarówno biologicznych i społecznych, jak i psychologicznych (wysoka samoocena, poczucie posiadanych kompetencji).

Wyjście poza horyzont własnych potrzeb (rozbicie integracji pierwotnej) możliwe jest poprzez oddziaływanie zdarzeń rzeczywistości zewnętrznej : „Struktura indywiduum może być bardziej lub mniej podatna na dezintegrację, może być zatem stymulowana przez stresy i ciężkie doświadczenia. Te czynniki otoczenia, które wpływają na skłonność do dezintegracji determinują tym samym możliwości aktywnego rozwoju..." (Dąbrowski, 1979, s. 10, za Tylikowska, ib. s. 242).

Wypowiadając słowo „rozwój" myślimy zwykle o realizacji swoich planów życiowych, zdobywaniu środków do życia, zakładaniu rodziny, zdobywaniu przyjaciół, gromadzeniu dóbr, podróżowaniu, podtrzymywaniu przekonania o słuszności własnych racji i opinii, itp. Chcemy, aby tak ułożone przez nas życie trwało niezmiennie, bo daje nam ono wówczas poczucie sensu i bezpieczeństwa.

Dążąc do tego czujemy jednak w sobie niepokój. Nie możemy panować nad wszystkim. Wiemy, jak wiele mniej lub bardziej niespodziewanych zdarzeń może nam zmienić nasz świat, „przestawić życie na inne tory". Wydaje się, że im bardziej jesteśmy otwarci na taką możliwość, tym bardziej dotykamy istoty naszej egzystencji. Im bardziej jesteśmy świadomi zmienności naszego wewnętrznego i zewnętrznego świata, nieuchronności towarzyszących im kryzysów - tym bardziej jesteśmy gotowi na to, aby stale podejmować wysiłek sprostania tym zmianom widząc w tym nieodłączny warunek naszego istnienia.

Ta gotowość na zmiany - choć stoi w sprzeczności z potrzebą stabilności - wydaje się być naszą wewnętrzną siłą, która otwiera nas na nowe doświadczenia, każe w nich poszukiwać znaczeń i drogowskazów dla naszego indywidualnego rozwoju. Dzieje się to także (a może właśnie) wtedy, gdy te doświadczenia mogą być dla nas przykre i bolesne. Wtedy - kiedy w swoim własnym życiu nadajemy im wymiar osobistego kryzysu.

Marek Tokarski

Karuzela na jawie i karuzela we śnie...

2011-09-02T14:32:00.000+02:00

Karuzela, karuzela, karuzela marzeń
Karuzela, karuzela, karuzela zdarzeń
Kręci się, kręci się, kręci wysoko
Wiruje, wiruje, wiruje w obłokach
W dole tłum, gęsty tłum, czeka i patrzy
I nadzieję w sercu ma, że coś więcej zobaczy

Karuzela marzeń Manam

Dziś postaram się napisać coś bardziej optymistycznego, bo czuję się jakoś ciekawiej. Na karuzeli jeżdziłam około 20 lat temu...do tego lata. Za sprawą Maksa, jak mała dziewczynka, przeżyłam emocje grozy i dzikiej radości zarazem, unosząc się wysoko, wysoko...na karuzeli... :)))
A taki powrót do dzieciństwa. Maks jest niezamierzonym organizatorem moich rozrywek, na które bez niego bym się nie zdecydowała sama.
Ostatnio zwiedzaliśmy wspólnie muzeum Żurawia Gdańskiego.

Najstarsza wzmianka źródłowa o Żurawiu jako o drewnianym dźwigu portowym pochodzi z 1367 roku. Jego dzisiejszy wygląd nawiązuje jednak do wizerunku z połowy XV wieku. Pierwszy drewniany dźwig spłonął bowiem doszczętnie w czasie pożaru w 1442 roku. Nowy dźwig zbudowano w latach 1442-1444. Miał on charakter obronny. Składał się z dwóch murowanych baszt, między którymi zainstalowano drewniany mechanizm wyciągowy. Urządzenie przeładunkowe składało się z dwóch par kół drewnianych, które wprawiali w ruch robotnicy portowi. Dźwig służył do stawiania masztów i przeładunku towarów, był także jednocześnie bramą miejską. Żuraw pozostawał własnością miasta, a jego administratorem był mistrz dźwigowy. W wyniku działań wojennych w 1945 roku Żuraw został zniszczony - konstrukcja drewniana spłonęła doszczętnie, a z części ceglanej pozostało jedynie 60 %.
Po wojnie odbudowano go i przekazano Centralnemu Muzeum Morskiemu. Obecnie we wnętrzach Żurawia organizowane są wystawy tematycznie związane z życiem portu gdańskiego. Od 2003 r. zwiedzający mogą także wchodzić do mechanizmu dźwigowego. Ze względu na bezpieczeństwo pracowników i przepisy przeciwpożarowe muzeum nie zezwala na jego uruchamianie.
Widoczny na XVI wiecznych rycinach budynek przylegający do Żurawia pełnił rolę spichlerza. W XIX wieku został przeznaczony na obiekt mieszkalny, a po II wojnie światowej zbudowano na tym miejscu kotłownie miejską. W latach siedemdziesiątych budynki kotłowni zostały przejęte przez Centralne Muzeum Morskie, które przebudowało ich wnętrza, adaptując na cele biurowe i wystawiennicze. Obecnie budynek nosi nazwę Składu Kolonialnego. W najbliższych latach Centralne Muzeum Morskie zamierza stworzyć w tym miejscu Ośrodek Kultury Morskiej, dobudować do Składu od strony hotelu Hanza nowy budynek, a całość elewacji ujednolicić zgodnie ze studium urbanistyczno-historycznym.

Dziś w nocy miałam sen fabularno-przygodowy. Chyba nigdy do tej pory mi się to nie zdarzyło. Jeszcze jestem pod silnym wrażeniem.

Nic nie mam do dodania...

2011-09-01T21:00:00.000+02:00

Godzimy się z tym, że nie jesteśmy wieczni, ale nie możemy znieść tego, aby sprawy nasze i czyny utraciły nagle w naszych oczach wszelki sens. Wtedy bowiem obnaża się pustka, która nas otacza...

Antoine de Saint-Exupéry

Wszystko należy zaczynać od siebie...

2011-08-30T21:27:00.001+02:00

"Pewna kobieta zaprowadziła swego syna do Mahatmy Gandhiego. Ten zapytał się czego sobie życzy. - Chciałabym, żebyś oduczył go jeść cukier - odpowiedziała kobieta. - Przyprowadź chłopaka za dwa tygodnie - odpowiedział Gandhi. Po dwóch tygodniach kobieta wraca z synem. Gandhi zwrócił się do chłopca i powiedział mu: -Przestań jeść cukier. Kobieta spojrzała na niego zdumiona i zapytała: - Dlaczego musiały minąć dwa tygodnie, żebyś mu to powiedział? - Dwa tygodnie temu ja sam jadłem cukier - odrzekł na to Gandhi.

Wszystko płynie czyli zmiany...

2011-08-28T11:35:00.001+02:00

Dziś będzie o karcie z tarota Osho.

Karta zatytułowana Zmiana jest Dużym Arkanem nr X, inaczej Kołem Fortuny. Ciągła, płynna, zmienność istniejąca w świecie, w którym u podstaw wszystkiego jest właśnie ciągłość procesów i zmian ciągle przebiegających- bez końca. Fundamentem istnienia w ogóle, istnienia wszystkiego jest nieprzemijające ciągłe płynięcie. Płynięcie implikujące zmienność. Była to powszechnie uznawana teoria charakteryzująca filozofię przed nadejściem myśli Sokratesa. Heraklit dowodził permanentnej obecności w świecie stałości oraz spójności wszystkiego wyróżniającej się potrzebą zmian- wszystko przecież płynie. Rozpoznawał i uznawał potrzebę istnienia sprzeczności-widział ją u podłoża wszystkich zachodzących procesów i zjawisk. To jako pierwszy właśnie Heraklit użył pojęcia logos, czyli wszechobecnego prawa- prawa rozumnego, które kieruje wszystkimi w istocie zmiennymi procesami.
Wszechświat to nieustanny ruch odbywający się w chwili zero. Wszystkie formy energetyczne tańczą w nieustannym tańcu zmienny. Nic w tym wszechświecie nie jest stałe. Wszystko jest procesem zmiany. Wszystkie rzeczy, które wydają się względnie stałe, ulegną prędzej czy później zmianie. Nawet najtwardsza materia zmienia się i ulega transformacji. Jest to nieustanny proces energetyczny, który ciągle się rozwija.
Umysł człowieka jest systemem zachowawczym. Za każdym razem próbuje utrzymać to, co już ma. Jest niechętny do zmiany. Każda zmiana wywołuje ruch, któremu umysł się opiera. Dlatego ego walczy z rzeczywistością. To przynosi pewnego rodzaju cierpienie. Każde przywiązanie jest niekorzystne, ponieważ sprawia ból w momencie utraty. Taki moment jest naturalny. Wszechświat jest jednym wielkim procesem transformacji, niemożliwe jest zatrzymanie ruchu. Jednak umysł sprawia cierpienie, kiedy traci rzeczy do których jest przywiązany.

Jesteśmy wszyscy; nawet siedząc we własnym fotelu w ciągłym ruchu, w gonitwie do miejsca w nas, do ciszy i zmiany, która czeka na odkrycie, nigdy nie stajemy w miejscu, nie zatrzymujemy się nawet na sekundę; kosmos nie może na nas czekać, życie aż do zwieńczenia nie zna stopów, ani pauz.

Mieszkają w nas tysiące ludzi, którzy byli przed nami; setki twarzy czekających na swoje pięć minut; oblicza czarne i białe, smutne, radosne, egzaltowane i nieobecne.

Nasze życiowe doświadczenia przybierają przeróżne formy, czasem są wyzwaniami stawianymi wprost, czasem życie delikatnie nas popycha w jakimś kierunku, a czasem…czasem wszystko trzęsie się, zmienia, wymyka spod kontroli i poddajemy w wątpliwość jakąkolwiek sensowność danych wydarzeń. Mamy poczucie, że to zbyt wiele jak na jednego człowieka, pojawia się lęk. Życie jest ciągłą zmianą, jest falą. Są przypływy i odpływy. Cykliczność jest częścią natury. Gorsze momenty są wpisane w ludzki los na tej planecie. Życiowe dołki to część naszego planu. Nie da się ich uniknąć. Mówi się, że tylko ten, kto nic nie robi, nie popełnia błędów. Nieprawda! Nic nie robiąc nie chronimy się przed błędami. One znajdą nas wszędzie. Błędy są częścią naszego żywota. Są nieuchronne. Im szybciej zdamy sobie z tego sprawę i damy sobie prawo do ich popełniania, tym szybciej uwolnimy się, od poczucia winy. Tym szybciej też odblokujemy zasoby energetyczne, które konsumuje ciągła ucieczka przed błędami i usprawiedliwianie swoich potknięć. Przyznać się do porażki i uśmiechnąć się do siebie pokonanej, nieudolnej, nieporadnej - to prawdziwa sztuka. I to czyni nas wielkimi, to zmienia każdą klęskę w cenne doświadczenie.

Każdy z nas rodzi się w konsekwencji, czego umiera. To niebywałe, że pierwsze wydarzenie w naszym życiu zwiastuje to ostatnie, że są one tak daleko a zarazem tak blisko. Wszystko z prochu powstaje i w proch się obraca. Ludzkie życie to wielki dar, jednak przerażające to jak kruchy.
Po dniach złych przychodza dni dobre, raz się darzy a raz nie, fortuna kołem się toczy .. itp... wiele jest powiedzeń które możemy odnieść do naszej sytuacji. Każde z nich mówi o zmienności losu. Każdy ma swoją historię. Raz lepszą, raz gorszą. Raz dłuższą, raz krótszą. Raz ciekawszą, a raz nudniejszą. Moja historia jest jeszcze niedokończona. Jeszcze żyję i chcę żyć dalej. A los pisze moją historię. A więc kiedy wypadnie nam ta karta w odpowiedzi na jakieś pytanie musimy przyjąć do wiadomości, że nic nie jest przesądzone a wydarzenia, które będą miały miejsce mogą nas zaskoczyć.

Będzie to chaotyczny wpis...

2011-08-27T16:40:00.002+02:00

„Gdyby szaleństwo podlegało naukowej analizie, nie byłoby szaleństwem, nie sądzisz? - spytał. - W szaleństwie najistotniejszy jest czynnik chaosu powodujący, iż nie wiemy, czego się spodziewać po człowieku dotkniętym amokiem. (...) Szaleństwo nie podlega normom i regułom, gdyż z samej swej istoty jest zaprzeczeniem naturalnego porządku.”

Jacek Piekara

Mam prawdopodobnie nawrót choroby. Czuję się dziwnie, szaleństwo przeplata się tu z normalnością. Własciwie co chwilę płaczę bez powodu i mam mysli samobójcze. Mam uczucie drętwienia głowy, puchnięcia twarzy, ochotę na wymioty... Czuję lęk przed czymś strasznym ,ale nieokreślonym. Czytam systematycznie Wasze blogi, ale nie jestem w stanie ich komentować, nie mam sił odpowiadać na komentarze. Uczynienie tego wpisu jest dla mnie nie lada wyczynem i mobilizacją energii. Dziś nie jestem w stanie wyjść z domu, mam wrażenie, że na zewnątrz umrę, coś mnie zaatakuje, zemdleje, no nie wiem. Psy zaraz wyprowadzi tato. On twierdzi, że za duzo czytam i to mąci mi w głowie, lol. Zaczęło się to wszystko w środę, myślałam, że zamorduję Patrycję. Ledwo powstrzymywałam wściekłość na jej kaprysy i ciągły płacz. Następnego dnia okazało się, że dziecko miało 40 stopni gorączki. To wywołało u mnie ogromne poczucie winy. W środę wieczorem czułam się paskudnie i wyłam. W czwartek rano ledwie powstrzymywałam płacz przy dzieciach, czułam, że coś dusi mnie za gardło. Zrobię małą retrospekcję i powrócę do niedzieli wieczór. Przywieziono do mojej mamy Maksa. Nie mają co z nim zrobić i ulokowali go u nas. W poniedziałek skoro świt wydarłam kapcie do Patrychy. Po powrocie do domu rodziców, mama mdlała i ledwo żyła, tak bardzo nie miała sił zajmować sie Maksem. Starałam się ją wyręczać, choć czułam wewnętrzny bunt. Wtorek przebiegł podobnie, wieczorem padłam ze zmeczenia. Nastała powyżej wspomniana środa. W czwartek Mak nocował już w swoim domu, toteż około godziny 8 00 dołączyła do nas moja mama, celem sprawowania nad moim siostrzeńcem opieki. Ja byłam ledwie żywa, właściwie tylko ryczałam i czułam, że nie jestem w stanie nic robić. Akurat tego dnia miałam wizytę u psychiatry. Doktor się załamał, wyczerpały mu się pomysły, na to jakie leki mi już zapisać, chciał mnie skierowac do szpitala, ale odmówiłam. Zapisał mi więc lit. Jeszcze nie zrealizowałam recepty, bo boję się przytycia. po powrocie do mieszkania siostry, dostałam ataku płaczu. Mama siłą wygnała mnie na spotkanie z terapeutką, bo nie chciałam wyjść. Psycholog wytłumaczyła mi czym spowodowane jest moje samopoczucie. Tym, że musiałam się opiekować bez swojej zgody (n ikt mnie o to nie prosił) Maksem, Patrycją i mamą jednocześnie, że mam żal do siostry, że ona tylko wymaga, a nie daje n ic w zamian, chce tylko ciągłej pomocy od nas, a uważa dom rodziców za patologivzny, a o mnie mówi jako o neurotyczce (że też nie boi się zostawiac dzieci takim ludziom ja my), że jestem wszystkim potrzebna jedynie jako narzędzie do zaspakajania ich potrzeb, a moje emocje nikogo nie interesują. Nikt się dobrowolnie o mnie nie troszczy, dlatego chorobą wymuszam ludzkie zainteresowanie. I takie tam, podobne klimaty... Na resztę dnia choroba zniknęła, jak ręką odjął. Następnego dnia z aktywnością i zaangażowaniem opiekowałam się dziećmi. Dziś od rana mam obniżony nastrój, ciągle płaczę, klika mi w uszach i mam objawy somatyczne choroby. I tak to wygląda... Tak więc płaczę i czytam o Bin Ladenie. I znowu płaczę, ponieważ nie mogę nic zrobić aby taka krzywda nie działa się już więcej dzieciom, kobietom i zwierzętom. A różne pokroju fanatycy i psychopaci, często w imię wydumanych religii i ideałów kosztem innych, bezbronnych istot, realizują swoje wynaturzone potrzeby. Bolo mnie tez strasznie fakt, iz nie ma wokół mnie żadnych pokrewnych dusz. Jeden kolega okazał się jeszcze większym frustratem, egocentrykiem i nietolerancyjnym narcyzem niż jestem ja sama. Drugi ma poziom intelektualn rozwielitki, co doprowadza mnie do szału i uniemozliwia pozbawiony agresji słownej z mojej strony kontakt z nim. Innych znajomyc nie posiadam. Moja siostra, po przeprowadzeniu z nią asertywnhych rozmów, na temat niemożliwości bycia bliskim osobami (znaczy ja i ona) wzrusza ramionami i mówi: cóż na to poradzę, iż nie mam takiej takiej potrzeby ... Mama twierdzi, iż moja potrzeba rozmów z osobami o przeciętnej inteligencji, chcących wykazać się ampatią w stosunku do mnie, to marzenie ściętej głowy i zbyt duże wymagania. Toteż za przyjaciela i rozmówcę, który przenosi mnie w świat przygód i intelektualnych rozważa pozostaje mi książka, film i blogi. To dziś pobudziło mą skołowaną duszę do ciekawych refleksji, więc polecam:

http://ideasbyrenya.blox.pl/2011/08/Etyka-w-dzialaniu.html

Czyżby świadome wybory?

2011-08-22T20:54:00.000+02:00

Jesteśmy marionetkami naszej nieświadomości.

R.C. Zafon

Pokochać siebie...

2011-08-21T11:00:00.002+02:00

I miłość własną trzeba odwzajemniać.

Urszula Irena Zybura

Wakacje z Maksem, przygoda nr 1.

2011-08-19T19:00:00.000+02:00

Na świadectwach, wzbici w radość, odlecieli uczniowie,drży powietrze po ich śmigłym zniku.
Wakacje, panie profesorze!

Julian Przyboś

Moje aktrakcje letnie były skromne. Zwiedziałam z Maksiem SOŁDKA...

"Sołdek" to pierwszy oddany do eksploatacji w historii polskiego przemysłu stoczniowego statek pełnomorski, który został zaprojektowany przez zespół polskich konstruktorów pod kierunkiem mgr inż. Henryka Giełdzika, i zbudowany w utworzonej 19 X 1947 roku Stoczni Gdańskiej.

Stępkę pod prototypowy rudowęglowiec typu B-30 położono 3 kwietnia 1948 roku na pochylni A 2. Po oficjalnych przemówieniach miejsce budowy poświęcił proboszcz parafii św. Jakuba, po czym pierwszy nit w elementy konstrukcyjne wbił ówczesny minister żeglugi - Adam Rapacki. W ciągu tygodnia pracy montowano przeciętnie 45 ton elementów ze stali okrętowej. Do budowy rudowęglowca zużyto około 300 tys. nitów, ich ciężar wyniósł około 6% ciężaru całego kadłuba. Statek zwodowano 6 listopada 1948 r. Zgodnie z wcześniejszymi decyzjami jednostka miała nosić nazwisko przodującego stoczniowca. Był nim traser Stanisław Sołdek. Matką chrzestną została jego żona Helena. 21 października 1949 r. "Sołdek" pod dowództwem kpt. ż.w. Zbigniewa Rybiańskiego udał się w swój pierwszy rejs do Szczecina, gdzie 25 października 1949 r. miało miejsce uroczyste podniesienie bandery. Do 2 stycznia 1981 r. "Sołdek" odbył 1479 podróży morskich. W ciągu 31 lat eksploatacji statek przewiózł ponad 3,5 miliona ton ładunku i zawinął do ponad 60 portów.

Relacje...

2011-08-18T00:11:00.001+02:00

Emil Cioran

Czuję wielką potrzebę zerwania z wieloma ludźmi, przede wszystkim z przyjaciółmi; potem rezygnuję - czas się tym zajmie.

Zrzut zdjątek z "roczku Patuchy"...

2011-08-17T15:20:00.000+02:00

************************

Ostatnimi czasy byłam głodna ciekawych książek, strawy nie dostarczały mi jednak bibliteczne plony, a nowej literartury od dłuższego czasu nie nanywałam, musiałam jeszcze pozbyć się sterty zakupionej rok wcześniej; wynosiłam zakurzone tomiska do bibliotek. Wczorak kupiłam za 9, 90 zł dwie książki, jedną z nich połknęłam w jeden wieczór. Jest to "Miłość Peonii" Lisy

Romans obyczajowy z akcją w XVII-wiecznych Chinach pióra sławnej autorki oryginalna historia miłosna rozgrywająca się na Ziemi i w zaświatach kronika rodzinna, egzotycznych obyczaje, rola kobiety w tradycji Wschodu Szesnastoletnia Peonia, urodziwa i majętna, na kilka miesięcy przed ślubem z nie znanym sobie mężczyzną, zakochuje się w poecie Renie. Umiera na "miłosną chorobę" nie wiedząc, że to właśnie on był jej przeznaczony. Ale w chińskiej tradycji świat żywych przenika się ze światem duchów i Peonia wciąż może zostać jego żoną. By tak się stało, musi pokierować wszystkim z zaświatów... Uwielbiam literaturę kobiecą...

Literatura kobieca... przerzucasz kartki ksiazki i czujesz sie jakbys otwierala drzwi do domu najlepszej przyjaciolki, i juz wiesz, ze mozesz bezwstydnie poplakac, posmiac sie, przeniesc w inny swiat, kobiecy swiat.. To tu odnajdujesz siebie, swoje przezycia, smutki i radosci, rozpacz i szczescie. To tu spotykasz swoje przyjaciolki i swoje wspomnnienia i swoje milosci. To tu spelniasz najtajniesze sny i prozaiczne marzenia.
Literatura kobieca, to literatura której główną tematyką jest kobieta i sprawy z nią związane.
Opisuje wszystkie sprawy i zmaganie kobiet, dotyczy ogólnie rzecz biorąc kobiecości.
Jej skrywanych tajemnic i objawów ich odkrywania.

Bajkowo czy życiowo...

2011-08-16T00:05:00.000+02:00

Adam Mickiewicz

Świat ten jest czysta bajka! - Zgoda, przyjacielu;
Lecz każda bajka ma sens moralny na celu.

Bajki terapeutyczne

Bajka o Małej Myszce

Dawno, dawno temu, za siedmioma górami, za siedmioma lasami, za siedmioma rzekami była sobie ogromna góra. Rosły na niej zielone, rozłożyste drzewa, które dawały cień i chroniły przed wiatrem wszystkie mieszkające tam zwierzęta. Między drzewami szemrał strumyk, który w upalne dni dawał zwierzętom ochłodę i gasił pragnienie. Cała góra pokryta była krzaczkami słodkich, soczystych jagódek i poziomek. W tym cudownym miejscu mieszkała sobie mała myszka. U stóp góry miała swoją małą i przytulną norkę. Pewnego razu niebo zakryły czarne chmury i rozpętała się burza. Głośno grzmiało i błyskały groźne pioruny. Po burzy Mała Myszka zobaczyła, że góra pękła na dwie części, a jej norka zawaliła się. Myszka wystraszyła się i bardzo zasmuciła. - "Gdzie ja teraz będę mieszkać? - pomyślała. Może to moja norka osłabiła górę i teraz góra pękła? Wtem zobaczyła Zająca. Już wiedziała, że nie jest sama. Opowiedziała mu o swoim nieszczęściu. Poczuła miękką łapkę na swoim ramieniu. Zając przytulił ja do siebie. - Nie martw się Myszko - powiedział - to burza spowodowała, że góra pękła. To nie twoja wina. Chodź, pokażę ci, że po obu stronach góry możesz znaleźć bezpieczne schronienie. Zając poprowadził Myszkę na jedną, a potem na drugą stronę góry. Myszka zobaczyła, że drzewa i krzaczki dalej rosną po obu stronach góry, a w miejscu, w którym góra pękła powstały nowe norki. - Zobacz Myszko, powiedział Zając - będziesz teraz mieszkać po obu stronach góry. Znajdziesz wygodną norkę i tu i tu. Kiedy Myszka rozejrzała się dookoła, zobaczyła, że inne zwierzęta, które też straciły swój domek, zaczęły urządzać swoje norki po obu stronach góry. Ucieszyła się, że będzie miała wokół siebie tylu nowych przyjaciół i Zająca, na którego zawsze będzie mogła liczyć. Kiedy się wprowadziła i zadomowiła, zaprosiła wszystkich nowych znajomych i sąsiadów na tort z leśnych owoców.

Krystyna Kuźnik, Ewa Purol i Joanna Kowalkowska

Bajka o Dokuczniaku.

Dawno, dawno temu, za górami, za lasami, w małym miasteczku mieszkał sobie mały chłopiec. Nazywał się Dokuczniak. Mieszkał on razem ze swoimi rodzicami, bratem i siostrą w małym domku na skraju miasta. Ale ponieważ miasteczko było małe, wszędzie miał blisko. A najbliżej miał do przedszkola, gdzie z przyjemnością codziennie chodził. Należał już do grupy starszaków, z czego był bardzo dumny. Niestety jego koledzy nie byli z niego dumni, bowiem Dokuczniak nie nazywał się tak bez powodu. Po całych dniach rozrabiał i dokuczał innym. Już od rana kaprysił przy śniadaniu, nie chciał założyć przygotowanych przez mamę ubrań, przezywał siostrę i popychał młodszego brata tak, że ten rozlał kilka razy swoją zupę mleczną. Po śniadaniu ociągał się i guzdrał tak, że przez niego wszyscy prawie zawsze się spóźniali: mama z tatą do pracy, siostra do szkoły, a on z bratem do przedszkola. W przedszkolu też nie było lepiej. Dokuczniak nie usiedział chwili w spokoju. Ciągle psocił i robił krzywdę kolegom. Zabierał i chował im zabawki, bił ich klockami, popychał i przeszkadzał w zabawach. Chętnie też skarżył na wszystkich i cieszył się, gdy innym było przykro. Gdy Dokuczniak rozpoczynał jakąś zabawę, z góry wiadomo było jak ona się skończy. Wszyscy musieli robić dokładnie to, co on chciał, a zabawa miała się toczyć według jego pomysłu - inaczej denerwował się, poszturchiwał dzieci i krzyczał. Nic dziwnego, że dzieci nie cieszyły się z towarzystwa Dokuczniaka i wolały go unikać. Popołudnia w domu i na podwórku wyglądały podobnie. Samolubny i nieposłuszny Dokuczniak wszystkim dyktował co mają robić, nie słuchał innych ludzi, ani rodziców, ani kolegów. Każdemu dokuczał i sprawiał, że ludzie wokół niego tracili dobry humor i chęć do zabawy. Aż tu któregoś dnia , gdy nasz Dokuczniak się obudził, zobaczył że nikogo nie ma w domu. Był tym bardzo zaskoczony i zastanawiał się gdzie poszli rodzice i dlaczego nie ma śniadania. Zdziwił się jeszcze bardziej, gdy pobiegł do przedszkola , ale i tam nikogo nie było. Gdy się dokładnie rozejrzał, okazało się, że miasteczko było puste. Wszyscy się gdzieś wyprowadzili a on został sam. Najpierw pomyślał sobie, że będzie fajnie: może robić co chce, może wszystko niszczyć, bawić się wszystkimi zabawkami, ale po godzinie takiej zabawy poczuł się bardzo samotny. Nikt na niego nie krzyczał, nikt go nie upominał, nikt nawet na niego nie patrzył. Był sam. Po długim namyśle postanowił zrobić dla każdego jakiś dobry uczynek - Może wtedy wszyscy do mnie wrócą - pomyślał. Rozpoczął akcję dobrych niespodzianek: poukładał wszystkie zabawki w przedszkolu, popodlewał kwiatki sąsiadom, w domu wyrzucił śmiecie i posprzątał pokoje swojego rodzeństwa. Wyprowadził też na spacer psa swojego kolegi, który został sam w domu i wył z tęsknoty za swoim panem. Dokuczniak też czuł się samotny i bardzo chciał aby już wszyscy wrócili i żeby było tak jak dawniej. Ale nie do końca. Postanowił się zmienić. Gdy tylko tak pomyślał, zobaczył, że mieszkańcy wracają do swojego miasteczka. Po chwili było już wokół niego pełno ludzi, którzy chodzili zadowoleni i cieszyli się z jego dobrych uczynków. Każdy podchodził i dziękował Dokuczniakowi za pomoc lub miły gest. Chłopiec czuł się bardzo szczęśliwy. Pobiegł też do przedszkola, a gdy zobaczył rozbawione dzieci, zapytał się w co się bawią i czy może się przyłączyć. Wszyscy zaprosili go do wspólnej zabawy, a Dokuczniak postanowił, że nigdy już nie zostanie sam.

Joanna Kowalkowska,

Bajka o ambitnym motylu

Pewnego dnia, a było to w ciepły, wiosenny poranek, na źdźble trawy na łące pojawiło się małe jajeczko. Coś w nim było. To Coś siedziało w małym ciasnym jajeczku i nie mogło się wcale poruszać. Słońce ogrzewało całą jego powierzchnię, deszcz ją zmiękczał, wiatr kołysał, aż wreszcie Coś poczuło, że zaczyna się zmieniać. Wszystko w środku zaczynało się zmieniać i rosnąć. Coś poczuło, że żyje i że to jest cudowne. Nagle zaczęło się poruszać, na początku bardzo nieznacznie a potem już coraz śmielej. Zaczęło się rozprostowywać i poczuło, że musi się wydostać na zewnątrz. Kurczyło się wiec i rozkurczało, aż powierzchnia jajeczka pękła. Coś poczuło się wolne! I tak na świecie pojawiła się mała gąsieniczka. Była oczywiście głodna, zaczęła więc wędrówkę po źdźble trawy, by znaleźć coś do jedzenia. Wędrowała tak i wędrowała, żywiła się , lecz nie przerywała wędrówki. Było w niej coś, co pchało ją do przodu. Chciała poznawać więcej i więcej. Czuła, że jest gdzieś coś więcej niż jedna łodyga trawy i chciała zobaczyć co to jest. Po drodze spotykała inne gąsienice, które pasąc się leniwie na liściach mówiły: - Dokąd tak idziesz, zostań tu z nami na tych ogromnych i pysznych liściach. Jedzenia starczy nam chyba na zawsze. Możemy tu spokojnie żyć. Owszem, koniki polne i biedronki mówiły coś o jakiejś przestrzeni, niebie i łące, ale one zawsze się mądrzą i zadzierają nosa. A czy nam tu źle? Mamy wszystko, co nam trzeba. Nie musimy nigdzie wędrować, nie chcemy niczego zmieniać. Ale nasza gąsieniczka mocno czuła w sobie ciekawość życia i postanowiła porozmawiać z biedronkami. Gdy napotkała na wysokiej trawie jedną z nich, ta z wypiekami na twarzy opowiadała jej , że życie to nie tylko ta kępa trawy, że są jeszcze inne kępy traw, które widać, jak się trochę podfrunie do góry. Z wysokości można zobaczyć, że kwiaty, które rosną między źdźbłami trawy tworzą kolorowy dywan, i że w powietrzu unosi się cudowny bukiet zapachów pochodzących z różnorodnych kwiatów. Nasza gąsieniczka rozmarzyła się. W marzeniach widziała już jak zwiedza jakieś piękne miejsca, ale nawet nie potrafiła sobie wyobrazić jak to naprawdę wygląda. Zazdrościła trochę biedronce, że ma możliwość latania i oglądania takich widoków i że tak dobrze zna życie. Gąsieniczka marząc poczuła się bardzo senna. Wędrowała nadal, lecz coraz wolniej, czuła się ociężała, jakby stwardniała, aż w końcu przycupnęła na najwyższym czubku trawy. Pomyślała, że musi spokojnie wszystko przemyśleć. Obudowała się szczelnie bezpiecznym pancerzykiem, aby jej nikt nie przeszkadzał i powoli zapadła w drzemkę. Przed snem była już pewna, że biedronka jest ambitna, zna świat i chce od życia znacznie więcej, niż gąsienice, więc ona też musi znaleźć jakiś sposób, aby poznać i zobaczyć łąkę. Z tą myślą zasnęła. We śnie czuła, że staje się większa i silniejsza, że jej ciało rośnie, przygotowując się na zdobywanie świata. Czuła, że jej nogi stają się mocniejsze, czułki bardziej wrażliwe, a na plecach przybywa jej coś nowego. Nagle w pancerzyku znów zrobiło się za ciasno. Nie dało się wytrzymać. Napięła się tak mocno, że skorupka pękła z trzaskiem, a z kokona wyszedł piękny motyl. Z zaskoczeniem zaczął przyglądać się sobie w kropli rosy, podziwiać wielkie i kolorowe skrzydła. Słyszał zachwyt biedronek, które podziwiały jego urodę, jednak on rozumiał, że jego ciało to nie tylko piękno, jego ciało jest zdrowe i silne i pomoże mu w poznawaniu świata. Otrzymał to, o czym marzył będąc jeszcze gąsieniczką i teraz czuł się z tego powodu bardzo szczęśliwy. Wyruszył na swój pierwszy lot. Gdy tylko wzbił się w powietrze zrozumiał o czym mówiły biedronki i koniki polne. Trawa z wysoka wydawała się dużo mniejsza, tworzyła zachwycającą kolorową plamę kwiatów i zieleni. Gdy motyl wzbił się wyżej, zobaczył, że dalej płynie rwący potok, który swój początek bierze z gór. Widok tych gór był zachwycający! Postanowił opowiedzieć o wszystkim biedronce. Ona przecież o tym nie mówiła, może więc o tym nie wie. Szybując widział też w dole wylegujące się na liściach gąsienice. Pomyślał, że one też nie wiedzą, ale one nie chcą wiedzieć. Poleciał do biedronki i z zachwytem zaczął jej opowiadać o pięknym świecie, o tym, ze życie to nie tylko ta łąka, że jest jeszcze rzeka, góry i las.... i wtedy zaskoczony usłyszał: - No w porządku, może i tak, ale czy mnie jest źle? Mam już wszystko, czego mi trzeba. Osiągnęłam w życiu więcej niż te leniwe gąsienice, a gdy podfrunę - widzę piękny świat. Jestem szczęśliwa. I tobie też radzę. Zamiast tak latać i marzyć, zacznij trochę chodzić po ziemi, ustatkuj się, czy ty kiedyś spoważniejesz ? Motyl słuchał tego zdziwiony. Czuł się osamotniony i niezrozumiany. On wiedział jak wygląda znacznie większe życie, a był przekonany, że za tymi górami jest jeszcze dużo więcej, ale nie miał odwagi nawet o tym mówić. Nikt jednak nie zabronił mu marzyć i dążyć do lepszego życia.. Został więc ze swoim zachwytem nad światem, ze swoimi marzeniami. Owady z trawy uważały, że się mądrzy i zadziera nosa. Mówiły , że jest dziwakiem, więc motyl coraz częściej szybował samotnie w powietrzu, aż kiedyś spotkał tam inne motyle. Wtedy stał się naprawdę szczęśliwy. Zrozumiał , że każdy ma prawo wyboru własnego życia i wtedy jest naprawdę szczęśliwy, ale nie powinien oceniać innych. Zrozumiał też, że tylko dzięki marzeniom, odwadze i wierze we własne możliwości oraz dzięki ciekawości świata może odkrywać nowe, bogatsze i ciekawsze życie.

Joanna Kowalkowska

A oto bajka mojego autorstwa, nieco zmodyfikowana pod względem treści w celu zachowania anonimowości głównego bohatera:

Dawno, dawno temu za górami za lasami żył sobie Maleńki Pankracuś o Kurzym Rozumku. Różnił się o znacznie od innych ludzi tym, iż niewiele myślał i rozumiał, a ponadto gdy usłyszał coś mądrego, od razu o tym zapominał. Nie potrafił się uczyć nowych rzeczy. Pewnego razu przypadkowo poznałam Mądrą, ale Niezbyt Dobrą Wróżkę. Wykazała ona zainteresowanie Małym Pankracusiem, ponieważ wzbudził on jej litość swą nieporadnością życiową. Starała mu się jakoś pomóc, ale nic z tego nie wychodziło. Maleńki Pankracuś wyobrażał sobie oczywiście, że mogą być oni ze sobą szczęściliwi, ponieważ, jak już wcześniej wspominałam, nie potrafił zauważyć różnicy pomiędzy sobą a innymi ludżmi.Postanowił naśladować zachowanie Madrej, ale Niezbyt Dobrej Wróżki i udał się do Skabnicy Mądrości, skąd wypożyczył dwie książki, ale... dla krasnoludków, nie zaś dla ludzi. Nie przeczytał ich zresztą do końca, ponieważ był...jaki był. Wiekszość swego dotychczasowego życia sp ędził Maleńki Pankracuś o Kurzym Rozumku w Swojej Zapyziałej Jamce.Zajmował się tam dłubaniem w jefcikowym kinolu, strzelaniem na około kozami, mieszaniem w rozporku i drapaniem się po zadku. Od czasu do czasu zaglądał do Kłamliwej Szklanej Kuli i obserwował niepradziwe historie, ponieważ nie potrafił zainteresować się prawdziwym życiem.Aby przypodobać się Madrej, ale Niezbyt Dobrej Wróżce udał się do Wielkiego Producenta Niezdrowych Łakoci i błagał go, zeby ten dał mu jakąkolwiek pracę, ale ponieważ Maleńki Pankracuś o Kurzym Rozumku nieczego nie potrafił robić i słabo było u niego z przyswajaniem nowej wiedzy Wielki Porducent długo się wahał. W końcu poruszony nieszczęśliwym losem Maleńkiego Pankracusia pozwolił mu na próbę zbierać i układac opakowania po Niezdrowych Łakociach.Wówczas Maleńkiemu Pankracusiowii zaczeło się zdawać, iż stał się już naprawdę równy, a nawet lepszy od innych ludzi. Przestał się żywić odnóżami pająków, które zjadała cała rodzinka Meleńkich Pankracusiów o Kurzych Rozumkach, a które dostaraczały im Liotościwe Duszki Cichodajki.Miał własne dukaciki o trzymywane od od litościwego, ale wymagającego cięzkiej pracy Wielkiego Producenta.Był dumny i okazywał wyższość reszcie Maleńkich Pankracusiów, którzy patrzyli na niego ze zdziwieniem w dużych, nic niekumających oczętach. Oni nigdy nie schańbili swoich maleńkich rącząt żadną pracą, a obowiązki wykonywane przez Litościwe Duszki traktowali jak oddcychanie i wydalanie, coś co jest naturalne i nalezy się im z urodzenia.Maleńki Pankracuś o Kurzym Rozumku nie mógł się zdecydować (jak podjęcie jakiejkolwiek decyzji i ta była ponad miarę trudnym dla niego zadaniem) na co przeznaczyć zarobione dukaciki. Postanowił odkładać maleńkie kupeczki na "wszystko po troszku". Jedną na leczenie zranionej łapki, drugą na bilet podróżny do Krainy Mądrej, ale niezbyt Dobrej Wróżki, a trzecią na nową Własną Zapyziałą Norkę.Najgorsze było jednak to, że kurzy rozumek nie potrafił mu pomóc w przewidzeniu tego, ile lat zajmie mu ciężka praca u Wielkiego Producenta aby zgromadzić odpowiednią ilość dukacików na posczególny cel, czy podoła tak długo tak zarabiać i czy w ogóle założone pragnienia są mu tak naprwdę potrzebne w życiu. Ot, taki był właśnie Maleńki Pankracuś o Kurzym Rozumku... Dobranoc...

Jak człek głodny to zje i... innego człowieka...

2011-08-15T00:05:00.000+02:00

Stanisław Jerzy Lec

Czy jeżeli ludożerca je nożem i widelcem - to postęp?

Do niedawna kanibalizm kojarzył mi się wyłącznie z przygodami Robinsona Cruzoe, który miał do czynienia z egzotycznym plemieniem ludożerców oraz osobą Lectera Hannibala z kultowego "Milczenia Owiec". Jakoś tak się złożyło, iż ostatnio "wpadały" mi do ręki książki, gdzie trafiał się element ludożerstwa, bądź, już świadomie, oglądałam sobie filmy na youtube o tejże tematyce.
Andriej Czikatiło, rosyjski seryjny morderca, był odpowiedzialny za zabicie wielu młodych chłopców i dziewcząt. Przez większość swojego życia cierpiał z powodu impotencji i był zdolny do osiągnięcia satysfakcji seksualnej tylko podczas torturowania i zabijania innych osób. Często okaleczał i konsumował fragmenty ciał swych ofiar, w tym piersi, genitalia i wewnętrzne narządy płciowe, podobnie jak inne części. Jest prawdopodobne, że także osiągał satysfakcję seksualną dokonując aktów kanibalizmu. Czikatiło twierdził, że brzydził się "rozwiązłością" wielu swoich ofiar, które przypominały mu o jego własnej impotencji. Okazuje się, że kanibalizm nie pozostaje jedynie domeną psychopatycznych morderców.

Wydaje się, że kanibalizm dotyczył tylko starożytnych cywilizacji. W ich wypadku był on nawet usprawiedliwiony, gdyż nie stali na wysokim poziomie intelektualnym. Ponadto zjedzenie kogoś z innej grupy stanowiło o potędze danego plemienia. Nie wiedzieli oni jednak, że kanibalizm był szkodliwy dla ich życia. Współcześni naukowcy przypuszczają, że jedzenie ludzkiego mięsa przez Neandertalczyków, doprowadziło do ich wyginięcia.

Nawet niedawno (1932-1933) w okresie wielkiego głodu na Ukrainie były osoby które posuwały się do tego stopnia żeby zjadać zwłoki członków swojej rodziny. Czytałam też o ludziach tak przyciśniętych głodem w oblęzonym przez 900 dni Leningradzie w trakcie wojny ojczyźnianej, a także obecnie w Korei Północnej, gdzie, dyktator żądny władzy doprowadził swój naród do klęski żywnościowej, którzy posuwali się do zjadania innych.
Na całym świecie jest wiele form kanibalizmu mających podłoże duchowe bądź rytualne. Egzokanibalizm definiowany jest jako kulturowa, grupowa lub plemienna konsumpcja innej kultury, grupy lub plemienia. Postać ta wiąże się z potęgą plemienia, morderstwem i agresją oraz bywa używana w celu odstraszania potencjalnych napastników, pozbycia się pojmanych wrogów i niewolników. Wiele kanibalistycznych plemion wierzy, że zjedzenie własnego wroga umożliwi im uzyskanie i absorbowanie ducha i umiejętności ofiary.
Były także doniesienia na temat plemion z Papui, w Nowej Gwinei, znanych z praktykowania rytualnego endo- i egzo-kanibalizmu do lat sześćdziesiątych XXw. Pewne plemiona uprawiały kanibalizm dla celów innych niż rytualne, a to np. dla walorów smakowych. Jednakże, większość z nich ograniczała się do zjadania tkanek i mózgów swych zmarłych krewnych w ceremonialnym i tradycyjnym wyrazie szacunku. Praktyki te miały w rzeczywistości tragiczne reperkusje.
Odkryto, że wielu członków plemienia cierpiało na nieuleczalną chorobę, która, jak sądzą naukowcy związana była właśnie z kanibalizmem. Chorobę tę, która rozprzestrzeniła się w krótkim okresie czasu, przypisano działaniu czynnika zakaźnego wprowadzanego do organizmu przez konsumpcję zarażonej ludzkiej tkanki, a zwłaszcza mózgowej. Choroba, określana jako Kuru, była wysoce zaraźliwa i przenoszona w rozmaity sposób, między innymi poprzez płyny ustrojowe. Jej rozprzestrzenianie się zaczęło maleć dopiero gdy obniżono częstość praktyk kanibalistycznych.
Oglądałam też kiedyś film fabularny "Rozbitkowie".
To szokująca relacja z wydarzenia, które wstrząsnęło opinią publiczną w 1972 r. W chilijskich Andach, na wysokości kilku tysięcy metrów, rozbił się samolot. Akcję ratowniczą na skutek złej pogody przerwano. Po dwóch miesiącach okazało się, że część pasażerów jednak przeżyła.

Odnaleziono ich w doskonałym stanie, dobrze odżywionych. Ocaleli, bo zdecydowali się złamać tabu. Zjedli ciała nieżywych ofiar. Film stara się odtworzyć atmosferę, okoliczności tragedii. Oraz przekazać dylematy moralne ocalonych. Również z dzisiejszej perspektywy, po wielu latach, jakie upłynęły od tamtych dni. Dlaczego nikt nie ma do nikogo pretensji? Żeby to zrozumieć, trzeba film obejrzeć.

Dlaczego akurat pojawił mi się kanibalizm w główce?

Dzisiaj w kościele zjadamy symbolicznie. W młodych wiekach ludzkości było bardziej dosłownie. W Chinach gdy zmarł naczelnik rodu, oczyszczonym (i pomalowanym na czerwono) kościom dopiero po roku urządzano stały pogrzeb. Resztki ciała powinny być zjedzone przez synów, "by ojciec pozostał w nich". Otóż gdy jeden odmówił (z obrzydzenia, to ciało już rok przeleżało w ziemi), został wykluczony ze spadku. Za brak szacunku.
Analog naszej komunii: Alexandra Dawid-Neel opisuje spotkanie z wędrownym mnichem zbiegłym z klasztoru na pograniczu Chin z Tybetem. Był tam uwięziony i miał zostać pożarty, bo ciało oświeconego da te same własności spożywającym go. Czekano tylko na jego dobrowolną-wymuszoną zgodę. Symbolicznie, w celu oświecenia się – można, a nawet jest dobrze widziane. Wstydzimy się, gdy chodzi o zwykłe zaspokojenie głodu by ratować życie. Wtedy, jeśli się zdarza, wolimy przemilczeć.

I jeszcze jeden, ostatni, przypadek kanibalizmu. Wśród joginów, oświeconych, po przekroczeniu dualizmu nie może być różnicy że to "brudne" a to "czyste". Gdzie rozróżniam, tam jeszcze mam "ego". Więc w ćwiczeniach bywało, że należało skosztować i ludzkiego ciała. (No, i żeby na wypadek głodu i to umieć.)
Spoko, nie zabić w tym celu, co byłoby zbrodnią, ale "tam, gdzie się trupy pali", w nocy, na uboczu ("żeby ludzi nie straszyć"), z odpowiednim rytuałem.

Gdy słyszycie o "spożywaniu ciała i krwi Chrystusa", "syna człowieczego", to czy nie przychodzi wam do głowy nic okropnego? Otóż spożywanie czyjegoś ciała i krwi nazywane jest potocznie kanibalizmem. . Niegdyś wierzono, że zjedzenie ciała swojego przeciwnika przekazywało nam jego siłę, spryt, odwagę itp.

I ten zwyczaj pozostał, choć niezbyt może dobrze się prezentuje, gdy pomyślimy czym on naprawdę jest. A jest nie tylko "symbolicznym" kanibalizmem. Pojawiła się bowiem idea transsubstancjacji czyli przeistoczenia chleba w ciało i wina w krew zbawiciela, oczywiście za sprawą zaklęć wypowiadanych przez kapłana. Trzeba więc wierzyć, że to naprawdę się dzieje, a więc że zjadamy ciało boga.

Kanibalizm to kulturowe tabu. Prawdopodobnie, pomimo pradawnych przekonań, nie najlepiej może on wpływać na stan zdrowia. Czym dokładniej jest msza święta? Współczesnym aktem kanibalizmu? Czy kanibalizm jest uzasadniony, jeśli to ciało boga, który stał sie człowiekiem (albo człowieka, który stał się bogiem albo półboga, półczłowieka)? Jak bardzo prymitywne instynkty pozostały w ludzkiej naturze, że wciąż robimy takie rzeczy? Ciekawsze może pytanie - dlaczego wielu ludzi tego nie zauważa? Albo jeszcze inaczej, dlaczego treści religijne są tak niemoralne?

http://ankabry.republika.pl/Kanibalizm.html

Oto co kołatało się w bańce światowej slawy surrealistycznego malarza Salwadora D. A co kołacze się w mojej w związku z kanibalizmem?

Jakoś, intuicyjnie wzdragam się na myśl przed zjedzeniem nie tylko człowieka, ale psa, konia, kota, a nawet szczura, które to zwierzątka wydają mi się być czałowiekozbliżone. Sama też nie wyobrażam sobie pożarcia siebie przez zwierzę lub człeka. Nie wiem, o co kaman...

Jestem taka samiusia...bo brak mi było w dzieciństwie tatusia.

2011-08-14T16:35:00.000+02:00

Najgorszym złem jest nie mieć nikogo.

Anka Kowalska

Czuję się naprawdę paskudnie.

2011-08-10T12:41:00.000+02:00

`Być może pewnego dnia doznam nagle objawienia
I zobaczę drugą stronę tego monumentalnego, groteskowego żartu.
I zaśmieję się wtedy.
I zrozumiem, czym jest życie`Sylvia Plath

Mam wrażenie jakbym znajdowała się w szarej mazi, która oblepia całe ciało i stanowi jedyny, widoczny element najbliższej rzeczywistości. Brnę przez to bagno, moje ruchy są powolne i muszę wydatkowac wiele energi życiowej, aby przeć naprzód, przez kleistą breję mego samopoczucia.

Nie chce mi się nic robic, co kolwiek muszę uczynić, wydaje mi się pozbawione kompletnie znaczenia i sensu. Podejrzewam, że jakaś śmiertelna choroba toczy mój organizm. Czuję się zpomniana, opuszczona i samotna, obojętna światu. Gdybym pewnego ranka zniknęła, nigdy tak poważnie się nie zmartwił.

Jem codziennie góry lodów, tony czekolady i mnóstwo innego śmieciowego żarcia. Zatykam czarną dziurę wewnątrz mej duszy. Ale powoduje to jedynie obstrukcję i zgagę.

Wczesniej miałam coś na kształt manii, miotałam się po interciecie zakadając nieskończone ilości nowych blogów, które następnie porzucałam bez żalu... Ten blog jawił mi się jakąś kompletną porażką i bzdurą, znienawdziłam go i sabotowałam. Teraz się kajam... W sumie nie wiem po co...

Emil Cioran - "Wszystkim, którzy przyjdą po mnie, oznajmiam na piśmie, że nie mam w co wierzyć na tym świecie i jedynym wyjściem jest absolutne zapomnienie. Chciałbym zapomnieć o wszystkim, całkowicie, zupełnie, nic już nie wiedzieć o sobie ani o tym świecie. Prawdziwą spowiedź można pisać tylko łzami. Ale moje łzy zatopiłyby świat, tak jak mój wewnętrzny ogień podpaliłby go. Nie potrzebuję żadnej podpory, zachęty ani współczucia, bo choć jestem najnędzniejszym z ludzi, czuję się mimo wszystko tak potężny, mocny i straszny! Albowiem jestem jedynym człowiekiem żyjącym bez nadziei. A to jest szczyt heroizmu, paroksyzm i paradoks heroizmu. Najwyższe szaleństwo!"

Co by tu tak...ten tego ten...

2011-07-13T20:20:00.000+02:00

Karl Kraus

Niechętnie wtrącam się w swoje prywatne sprawy.

Normalnie, ogarnęła mnie taka niechęć, a wręcz wstręt do prowadzenia bloga, że sama nie tego zjawiska nie jestem w stanie pojąć. Może to wynik długotrwałego zakładania i pisania róznych blogów, braku zajęcia w przeszłości i częstego "siedzenia" w necie, nie wiem. Grunt, że na widok komputera odrzuca mnie jakoś takoś. Poza tym mam tak wiele zajęć innego rodzaju, iż ta forma spędzania czasu w ogóle mnie nie nęci. Wieczorem jestem tak zmęczona, że padam. Dużo czasu spędzam na świeżym powietrzu, mnóstwo czytam, trochę oglądam TV i jestem jakaś szczęśliwasza. Naprawdę nie wiem co się zmieniło, właściwie to chyba nic, nic konkretnego się nie wydarzyło.
Żałuję jedynie, że nie spotkałam się z Hipcią, ale napisała, że jeszcze zawita w sierpniu do Gdańska, to ją szczapię gdzieś w zaułku.
Z moimi szwagro-siostrami jest już okey. Ważę 72,9 kg. Od dwóch dni (proszę się nie śmiać) odchudzam się dietą 1000 - 1100 kcal.
"Szaleję" na portalu Badoo http://eu1.badoo.com/. I stwierdzam, że w dzisiejszych czasach dziady są beznadziejne. Jak nie godzisz się na seksik na pierwszym spotkaniu, to spadaj, lala, but Ci się widać rozp...
Takie to buty...
Ale ogólnie gra gitara... jak na razie....
Aha, zapomniałam. Zapisałam się od września do szkoły. Będem siem na technika weterynarii edukować, a co...

Tworzę światy równoległe, a Rodzic je rozwala...

2011-07-03T19:10:00.000+02:00

„Literatura powinna tworzyć światy równoległe, tworzyć rzeczywistość, a nie opisywać”.

E. Dyczek

Istnieje kilka sprzecznych i nakładających się teorii odnośnie równoległych wszechświatów, ale większość bazuje na prostej zasadzie nieskończoności wszechświata zakładającej, iż wszystko co może się wydarzyć miało już albo dopiero będzie miało miejsce.

Jedna z nich, to taka, że na świat składają się setki, tysiące, może miliony światów równoległych, dziejących się w tej samej chwili, oddzielonych w przestrzeni policzalną liczbą jednostek odległości, a nawet wręcz mogą dziać się równolegle w tej samej przestrzeni i tym samym czasie, korzystając z tego samego układu współrzędnych odniesienia. Światy te mogą tworzyć grupy światów, połączone wspólną cechą mierzalną lub niemierzalną, połączone układem w przestrzeni. Grupy z kolei mogą tworzyć kolejne grupy, i tak dalej, aż do świata jako całości.

W koncepcji, jaką wysunął astrofizyk Lee Smolin zawarte jest, że liczba wszechświatów stale rośnie, a każdy z nich rodzi się w wybuchu, do którego dochodzi po zapadnięciu się gwiazdy do czarnej dziury. Nasz wszechświat też mógł powstać w ten sposób.
Jeśli tak jest w istocie, to mamy do czynienia, tak jak w biologii, ogromną populacja wszechświatów, które z pokolenia na pokolenie zmieniają swoje fizyczne i chemiczne parametry.

Jak jest naprawdę, ja tego nie wiem, nie dość że z przedmitów ścisłych jestem noga, to ponadto nie wiele wiem na temat astronomii i fizyki.

Wiem jedynie, że mam w sobie Wewnętrzne Dziecko. Czasami mówimy o kimś, że zachowuje się jak dziecko. Oznacza to, że ta osoba w swoim emocjonalnym rozwoju nieświadomie zatrzymała się na pozycji dziecka i z tej pozycji reaguje. Czyli będąc osobą dorosłą reaguje dokładnie tak, jak reagowała w dzieciństwie, w przypadku podobnych sytuacji. Np. sytuacji, które wyzwalały w niej podobne uczucia.

Niedojrzałość, a raczej niezaspokojenie potrzeb naszego Wewnętrznego Dziecka prowadzi nas do ciągłej tęsknoty za opieką rodzicielską i do szukania aprobaty u innych, bez której nie możemy podejmować ważnych decyzji przez większą część życia. Wiele dojrzałych kobiet i mężczyzn nadal posiada w swoim wnętrzu bezbronne dziecko, które przejmuje nad nimi kontrolę w istotnych sytuacjach życiowych. Nie mogą oni tym samym sami decydować o sobie. Prowadzą życie osób zależnych od sytuacji i od innych bardziej „ważnych” od nich autorytetów.
Bardzo często boimy się przyznać, że w ogóle Wewnętrzne Dziecko w nas istnieje!!! Przecież jestem dorosłą, poważną, odpowiedzialną osobą – może niektórzy powiedzą. Boisz się przyznać do istnienia wewnątrz Ciebie istoty smutnej, spłakanej, zastraszonej, zrozpaczonej, wściekłej, a jeżeli nawet zdajesz sobie sprawę z istnienia w Tobie takiej istoty, boisz się ją uwolnić. Może i słusznie, gdyż niekontrolowane zdanie się na żywioł może wywołać raczej katastrofalne skutki, niż doprowadzić do lepszego, szczęśliwego życia.
Moje Dziecko tworzy także własne światy równoległe, marzy, ucieka od rzeczywistości, ciągle spragnione jest zabawy.

Małe dzieci bardzo często wymyślają sobie różne rzeczy i mimo naszych obaw jest to normalne zjawisko. Dzieci w ten sposób kształtują abstrakcyjne myślenie i uczą się nowych rzeczy.

Wymyślanie różnych ludzi, przyjaciół i rozmawianie z nimi to także sposób na wyraz nowych przyswojonych zachowań czy postaw. Wielu sławnych i twórczych ludzi wyraźnie wychwalało zalety nieograniczania się wyłącznie do myślenia. Od Czajkowskiego do Junga, od Einsteina do Mozarta, wszyscy twierdzili, że najbardziej inspirujące i twórcze chwile przychodziły do nich w momentach, kiedy wcale świadomie nie myśleli o swojej pracy. Max Plank, jeden z twórców fizyki kwantowej, pisał, że jeśli chce stworzyć nową dziedzinę wiedzy, musi ją mieć najpierw w swojej wyobraźni. Intuicja wskazywała mu, jak do tej koncepcji dotrzeć. Einstein twierdził, że wyobraźnia jest nawet ważniejsza od rozumu. Swoją teorię względności rozpoczął od fantastycznej podróży w kosmos na wiązce światła. Chemik Kukule długi czas pracował nad strukturą pierścienia benzenu. Pewnej nocy miał wizję węża zjadającego własny ogon. To podsunęło mu pomysł, że wąż może doskonale imitować strukturę pierścienia benzenu - i tak doszło do wynalazku. Największe umysły naszego świata wskazują na potrzebę współpracy obu półkul mózgowych. Chociaż wyobraźnia jest czymś, z czym przychodzimy na świat, to nie ćwiczona staje się słabsza, aż wreszcie tracimy tę zdolność. Otóż wyobraźnia jest właśnie taka jak mięśnie ciała.

Moje światy równoległe to świat książek, kina, moje psy, muzyka a ostatnio gra fabularna wspólnie z młodszymi ode mnie o wiele, wiele lat ludżmi.
Wiem, że oprócz Dziecka, mam też w sobie Rodzica. Wewnętrzny Rodzic każdego z nas powstał na skutek introjekcji zachowań, które prezentowali w różnych sytuacjach życiowych nasi rodzice. Poglądy, zasady, reguły wyznawane przez rodziców, ich sposoby reagowania na różne sytuacje pozostawiły trwały ślad w naszej osobowości. Posłużyły właśnie jako budulec dla stworzenia naszego wewnętrznego Rodzica. Jeżeli nasze dzieciństwo upływało pod opieką kochających, wspierających i troskliwych rodziców, taki jest również nasz wewnętrzny stan ego będący rekonstrukcją zachowań rodziców. Werbalnym przejawem obecności wspierającego Rodzica są słowa typu: doskonały, świetny, znakomity, wybitny. Jeżeli natomiast naszemu dzieciństwu towarzyszyli karzący, surowi i pryncypialni rodzice, w ten sam sposób postępuje nasz wewnętrzny Rodzic. Będzie się on uzewnętrzniał poprzez określenia typu: zły, nudny, mało ambitny, leniwy.
Mój Rodzic ciągle neguje tworzenie przeze mnie moich światów, mówi, że jestem niepoważna, bawiąc się z młodszymi ludźmi, że nie umiem sobie znaleść odpowiednich partnerów i stosownych do wieku rozrywek, krytykuje mnie za samotne i częste chodzenie do kina, rozlicza z wydanych na przyjemności pieniędzy, krytykuje spontaniczne inicjatywy i intuicyjne wybory. Jednym słowem nie wspiera, a pogrąża i krytykuje, krytyku, krytykuje...

Takie tam...

2011-07-03T01:59:00.000+02:00

Dojrzewam w wielkim cierpieniu poszukiwania nowego, może sensu, może uczuć?

— Barbara Rosiek

Niekiedy mam wrażenie, że przegrałam swoją walkę o życie, chociaż żyję.

— Barbara Rosiek

Boję się śmierci, ale brakuje mi woli życia. Moje życie to ciągłe cierpienie.

— Barbara Rosiek

Qwa mać, muszę tu się wyżyć na blogu, bo .... szlak mnie trafi inaczej

2011-07-02T19:23:00.000+02:00

„Najważniejsze jest napięcie. Rośnie, chociaż to niemożliwe. To się nie zdarza normalnie, a jednak się zdarzyło. To trwa.”

- Anna Nasiłowska

Szlak mnie normalnie trafia od czasu do czasu. Dziś jest właśnie ten dzień. Tak wypadło, to niczyja wina. Mam chociaż ten blog, na którym m ogę sobie ponarzekać, chociaż nie zawsze bez konsekwencji. Ostatnimi czasy musiałam skasować mojego bloga, bo siostra ze szwagrem przez moje głupie i nieprzemyślane zachowanie przeczytali niepochlebne dla nich posty i obrazilin się. Ostatnio mam prawie codzienne napady jedzeniowe i sporo przytyłam. A jem, bo jestem w życiu nieszczęsliwa. Nie umiem na to nic poradzić, że jest mi źle. Nie umiem sama zamieszkać, żyję w ciasnym mieszkaniu z wiecznie awanturującymi się rodzicami, nie mam żadnych znajomych, wszędzie chodzę sama, faceci, których poznaję to albo socjopaci, albo nieuki i ciamajdy życiowe. Dziś jeszcze moja matka jest szczególnie nie do wytrzymania. Ciągle coś mnie boli, a to brzuch, a to głowa, mam złe wyniki, nie wiadomo z jakiego powodu, problemy skórne i inne. Wiem, wiem, jestem grzesznicą, ponieważ narzekam w sytuacji dla innych komfortowej. Mam mieszkanie, stały dochód bez konieczności pracy, nie mam patologicznego męża i dorastających dzieci, kredytów i innych obciążeń, ani stwierdzonych poważnych chorób. Robię co chcę... Tak, tak, srak... Wiem, ale i tak jestem nieszczęsliwa... :((( Co mam zrobić? Nie umiem tego zmienić w sobie.... Qwa.... Jeba.... świat.... Pier.....lajf.

Pamięć dobra, ale krótkoterminowa

2011-07-01T22:01:00.000+02:00

Marlen Haushofer

Nikt mnie nie nazywa moim imieniem, a więc wcale nie istnieję.

Ciocia: Maksiu, a Ty w ogóle pamiętasz jak ja mam na imię?

Maksio: No, no, no...yyyyyyyyyy, Ciocia...