No...

Leżę sobie na kanapie,no.... Z psami, no... I myślę (choć niektórzy uważają, że to niemożliwe) ... a jednak...
Od wczoraj zaczytałam się w książce, fajnej, no.... Tytuł? A po co komu tytuł? A może jeszcze autora podać? No, dobra... BÓG I KOBIETA, no....G. Baudera, no....

Świat stał się przestrzenią profanum.
Chłodzący wiatr wnosi do królewskich
gmachów zapach pleśni i zgnilizny.
Adam widzi przed sobą wielką równinę,
pole bitwy (...) To jest jego pole uprawne (...)
krew i łzy są owocem dojrzałym na jego roli (...)
Pozostał mu tylko dymiący od krwi miecz
i proch ziemi, w którą wsiąka posoka.

Georg Baudler "Bóg i kobieta"

I to nie będzie jęczalnia...

Mam chętkę reaktywować niniejszego "blogaska". Ale chyba bym chciała zmienić jego charakter, nie wygląd, nie szatę, a trochę tematykę. Mam tendencję ogólną do pesymizmu i użalania się. Na pewno nie jestem przysłowiowym słodziakiem. Ale mam w sobie też pokłady złości. A złość-pozytywnie- to podobno energia i działanie. Więc może powalczę... nie wiem z kim, z czym... Może jak Don pewien, z wiatrakami, ale tejże niemiłej emocji może dam ujście i moje wnętrze się oczyści, odgruzuje nieco psyche, to może fizis na tym zyska. Mam znajomą, która na blogu pisze o tym, że boryka się z uzależnieniem od jedzenia. Znam tą   przypadłość jak zły szeląg. Ja, osoba skłonna do uzależnień wszelakich, ofiara prawie każdej brzydkiej przypadłości nałogiem zwanej, też z jedzenioholizmem borykam się każdego dnia, a czasem i wieczora. I cóż, żem nie gruba, nie chyda, a jak na 40letnią kobitkę pulchna. Mam ten problem i już. Są w necie trolle, to wie każdy sieciomaniak. Ale są i mądrusie wszelkiej maści. Tacy co to w swoim oku belki nie dostrzegą,a w Twoim źdźbło bez szkła powiększającego wypatrzą. Ty na swoim blogu chcesz ulżyć duszy, może przyjaciela, ani terapeuty nie masz dobrego, może znajomi mają Cię w głębokim ... poszanowaniu, powiedzmy, gdy chandra przegryza Ci gardło, a psycholog jeno w nosie dłubie w trakcie sesji. Sieć jak papier, cierpliwa jest, wszystko przyjmie. Spowiedź publiczną uskuteczniać możesz do bólu, ale Ciocie i Wujkowie Dobre Rady, zaraz wskażą Ci Twoje błędy życiowe, niedostatki umysłowe, złe decyzje. I nic ich nie obchodzisz Ty i Twój dołek, jeno ich ego nakarmione zostanie i sami sobie powiedzą: "My w odróżnieniu od tego palanta, to dopiero fajni, ładni, mądrzy i dobrzy jesteśmy". A niech im, ale może czasem jakieś światełko w tunelu im zabłyśnie i ktoś na ich ewentualnym blogu coś wysmaruje, co im nie w smak będzie. Może coś do nich dotrze i pióro (a właściwie klawiatura) ich zatrzyma się i "madrego komentarza" nie zostawią. Pozdrawiam wszystkich blogujących i nieblogujących.

dieta

Niechciany adorator.

Mam od dwóch lat znajomego w sieci. Myslę, że taki internetowy kontakt z tą osobą mi całkowicie wystarcza.  Dowiaduje sie notorycznie od niego, ze on jest we mnie strasznie zakochany. Ja nie jestem absolutnie w nastroju na angażowanie się we flirt z nim i mówię mu wprost, że pozostanie zawsze dla mnie kolegą. Do niego to po prostu nie dociera. Mam wrażenie, że ma jakieś zaburzenia emocjonalne, skoro twierdzi, iż ja kiedyś tam przekonam się do niego i zamieszkamy razem. Różni nas poziom intelektualny, poglądy, zainteresowania, on właściwie nigdy nie pamięta, jakie są moje bieżące problemy i przekonania na różne sprawy. Jest niezwykle zadufany w sobie i uważa, że to iż go nie chcę to jedynie moja zła wola. W nocy przysyła mi esemy miłosne i rozważania o wspólnej przyszłości. Ręce mi opadają... Chciałabym mieć z nim kontakt, jest mi potrzebny jako kolega, znajomy, może nawet przyjaciel. Niestety facet przeszło pięćdziesięcioletni nie rozumie, iż pokochać kogoś nie da się na zawołanie.

Pustka i monotonia...

W tym cho­ler­nym życiu pot­rzeb­na jest miłość, która męczy, du­si i za­bija... bez niej jest wiel­ka pustka 
J. Morrison


Ciągle odczuwam pustkę i bezsens życia. Cokolwiek bym nie robiła, albo o czym bym nie myślała wydaje mi się bezcelowe i nudne. Moje życie kojarzy mi się z wielką plażą, pozbawioną urozmaiceń, pod wielkim, gorącym słońcem i jednostajnym szumem morza. I wcale nie jest to miłe i przyjazne miejsce. To wręcz bezludna pustynia, która nie ma końca, ni początku, jest jałowa i nic nie da się na niej wybudować.
Widzę, że moja mama czuje się podobnie. Nic w jej życiu (tak jak i w moim się nie dzieje, nie mamy żadnych pragnień i planów na przyszłość), całe dnie upływają nam na siedzeniu w domu i przed komputerem. Ja przynajmniej staram się jeszcze na  siłę coś robić, gdzieś wychodzić. Ale to w niczym, na dalszą metę, mi nie pomaga. Mama co prawda, ma w odróżnieniu ode mnie męża. Lecz w rzeczywistości żyje tak jak by go nie miała. W sumie mieć kogoś kto nie "nadaje na Twoich falach", nie można z nim na swoim poziomie intelektualnym porozmawiać, nie ma się wspólnych zainteresowań, nie pociąga nas ten ktoś seksualnie, ani nie daje nam poczucia bezpieczeństwa, to już wolę żyć na swojej bezludnej pustyni-wyspie. Odnośnie wagi ciała, to parę lat temu kiedy ważyłam o 8 kg mniej niż teraz, nie byłam wcale szczęśliwsza, ani nie  byłam bliżej swego mitycznego ukochanego. otaczali mnie tacy sami poprańcy jak teraz.

 Idę ulicą - pus­te miejsca.
Płaczę - pus­te słowa.
Wierzę - pus­te myśli.
I na cmen­tarzu - 
pus­te groby.
I we mnie jest ta­ka pus­tka. I w nas wszystkich. 
B. Rosiek

Czemu ja się urodziłam taka durnowata?

Erich Maria Remarque (Paul Remarque)Przyznaj fiszkę

Urodzić się głup­cem to nie wstyd. Wstyd tyl­ko głup­cem umierać. 

Zastanawiam się czemu ja muszę być taka dziwna, psychiczna, nienormalna, inna od innych, tych zwyczajnych... Ciągle mi w życiu, źle, ciągle nudno, pusto, bez sensu, bez celu... Czym jest właściwie sens życia? Kiedy człowiek jest naprawdę szczęśliwy? Co mam zrobić, aby mi było dobrze w życiu? 

Azunia vel Sara wyszła z ZK.

Ratując jednego psa, nie zmienimy świata...ale świat zmieni się dla tego jednego psa.


autor nn


Właśnie wróciłam ze schroniska. Sytuacja ułożyła się następująco:w poniedziałek znalazłam Azunię. Nie mogłam o niej zapomnieć. We wtorek udałam się do schroniska i obgadałam z kierownikiem sytuację prawną Azuni jako psa zagubionego, okazało się że ma wszczepionego czipa. W świetle prawa ma własciciela i jest on za nią odpowiedzialny. Za interwencję schroniska musi zapłacić 60 coś złotego, a każdy kolejny dzień pobytu psa w tej placówce kosztuje 8 zł. Nie może też być suczka przez nikogo adoptowana do czasu orzeczenia przez sąd pozbawienia prawa własności, a w praktyce takie sprawy ciągną się i z dwa lata. Gdyby właściciel się jej zrzekł pisemnie, musi zapłacić za to miastu kolejną stówkę, czyli ogólnie nieciekawie. Widziałam Azunię za kratą i jej skamlenie doprowadziło mnie do łez. W środę zadzwoniłam do schronu, podjąwszy uprzednio świadomą decyzję, że jeżeli właściciel nie będzie miał kasy na jej wykup, opłacę mu tą kwotę. Pan kierownik powiedział, że właściciel ma tylko 60 zł, bo jest bezrobotny, z tego co ja w poniedziałek ustaliłam na osiedlu, to jest zwykły "chlorek". Ale miłość suczki do niego, powaliła mnie na łopatki. Dostałam do niego numer komórki i zadzwoniłam. Umówiliśmy się na dziś przed schronem. Okazało się, że mogą być problemy z wydaniem pieska, ponieważ nie ma świadectwa szczepienia na wściekliznę. Może jestem głupia, że wydałam 50 zł na cudzego psa i zapłaciłam za jego pana pijaka, który do tego nie umie go upilnować. Ale widząc radość psa i... tego człowieka, za ten widok dałabym i więcej, jak by było trzeba, opłaciłabym też i szczepienie. Po prostu, bezcenne. Samo zdarzenie. Pies (ma na imię Sara) i jego pan byli w siódmym niebie, że mogą razem wrócić do domu. A ja? Cóż, ja przez tą chwilę byłam naprawdę szczęśliwa.